Hij vertelde van Karen, zijn vrouw van amper vijftig jaar oud. Ze was bijna een jaar zwaar ziek, terminaal ziek om precies te zijn.
Een tijdje terug vroeg Hans van Breukelen me of ik hem kon helpen bij de productie van een of ander boek. Dan zeg je geen nee, tegen een van de beste keepers die we ooit hebben gehad. Af en toe hangt hij de dominee uit, maar van hem kan ik dat hebben.
Misschien komt dat omdat Hans me in München na het Europees kampioenschap van 1988 zijn shirt gaf. Zoiets schept een band.
Bij zo'n telefoontje begint iemand met de vraag; hé, hoe is het met je? En dan antwoord je zonder adem te halen; prima en met jou. En vervolgens luister je bijna niet naar het 'prima' wat daar dan weer op volgt. Er kwam echter geen 'prima'.
Privé gaat het slecht, zei Hans.
Hij vertelde van Karen, zijn vrouw van amper vijftig jaar oud. Ze was bijna een jaar zwaar ziek, terminaal ziek om precies te zijn.
Karen van Breukelen.
Geen glamoureuze spelersvrouw zoals we die nu kennen. Wel aantrekkelijk, maar niet eentje die pas achter op de brommer springt als het Nederlands elftal en de daarbij horende schijnwerpers in zicht zijn.
Ze kenden elkaar al lang toen Hans eindelijk de onomstreden nationale doelman werd. Karen heeft Hans erg geholpen bij het realiseren van zijn droom. Daarom waarschijnlijk trekt de oud-keeper als motivatietrainer het land door met als thema; 'succes is maakbaar'. Dan heeft hij het over zichzelf. En over zijn eega.
Karen, zo bleek net zo onvermijdelijk als helaas, is dinsdag na een zwaar ziekbed overleden.
Dit is geen goede plaats voor een in memoriam. Maar voor deze ene keer wel.
Karen van Breukelen was een goede moeder en wat al niet meer. Ze was echter vooral ook een beeld van een spelersvrouw. Zo'n meisje dat een aan zichzelf twijfelende topsporter als Hans van Breukelen beter wist te maken.
Het leidde ondermeer tot de doelman die in 1988 zowel de Europa Cup voor landskampioenen als het Europees kampioenschap won.
Dat heeft ze goed gedaan. (CHRIS VAN NIJNATTEN)