Beenhakker heeft een afspraak met Van den Herik

COLUMN  Ik zal niet beweren dat het mijn droom is om voorzitter van Sparta te worden, maar als het in 2016 op mijn pad komt zeg ik onder bepaalde voorwaarden ja. Ondanks, om er maar een paar te noemen, Renze de Vries, Ton Harmsen, Theo Aalbers, Karel Aalbers, Jorien van den Herik en Dirk Scheringa zal ik maar zeggen. Ik heb zoveel voorzitters - en op verschillende wijze - aan hun eind zien komen dat ik denk te weten hoe de valkuilen te kunnen vermijden.

In de Koopgoot nam onlangs een politieagent zijn pet af voor Jorien van den Herik. Dat gebaar, die symboliek deed de oud-voorzitter van Feyenoord best wat. Hij was in Rotterdam omdat zijn iPhone was vastgelopen. Lang was hij niet meer downtown geweest. Een paar Rotterdammers zeiden die middag dat hij moest terugkeren naar Feyenoord waar hij eind 2006 vertrok. Van den Herik nam het voor kennisgeving aan. 'De mensen roepen maar,' zegt Van den Herik deze week in een afscheidsinterview in Voetbal International. De lelijke spandoeken is hij niet vergeten.

Woensdag zat ik tegenover hem bij De Wereld Draait Door (DWDD). De man die voorheen bekend stond als G(rote) K(ale) L(eider) zat daar met Michael van Praag en Harry van Raaij. Gedrieën werkten ze mee aan het boek De Voorzitter van sportjournalist Leo Verheul dat een paar uur eerder in Amsterdam ten doop was gehouden. Leo Beenhakker reikte het eerste exemplaar uit en zei bij die gelegenheid: 'Verdomme Jorien, ik mis je.' Deze ontboezeming komt Feyenoords nieuwe technisch directeur op de site Lunatic op een middelvinger te staan. Uit dat gebaar, die symboliek kunnen we nog eens opmaken dat een harde kern van supporters totaal geen heimwee heeft naar de voorzitter die zij Stalin aan de Maas blijven noemen.

Het was beslist zijn laatste mediaoptreden. Na afloop van DWDD maakte Van den Herik een vrolijke, opgeluchte indruk. De bijbel Feyenoord is gesloten, de liefde is voorbij, zo benadrukte hij. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat hij nog steeds omziet in wrok. Niet zo erg als zijn vrouw Joke, die bij het woord Feyenoord werkelijk kookt van woede, maar boeddhistisch loslaten is er (nog) niet bij. Het enige dat hem nog bindt aan de club: omdat hij botste met de huidige president-commissaris van Feyenoord, Dick van Well, wil Van den Herik de kosten die hij maakte vanwege de jarenlange rechtsgang rond de FIOD-affaire terug van de club. 'Tot op de laatste cent.'

Hij komt nooit meer terug in de Kuip. Iets waar Leo Beenhakker nog niet aan wil. Hij heeft woensdag een afspraak met Van den Herik gemaakt, maar die is vastbesloten: nooit maar dan ook nooit van zijn leven neemt hij nog plaats op het pluche. Eén keer zal hij zijn magere kont op een gewoon kuipstoeltje zetten, waarschijnlijk op de Maastribune, in vermomming. Dat doet hij voor een vriend. Wie dat is wordt niet duidelijk. Die mystificatie maakt ons nieuwsgierig trouwens, maar zijn eenmalige rentree zal ab-so-luut niet gepaard gaan met media-aandacht. Het is echt over.

Bij Sparta - waar iets aan de gang is waarvan ik niet goed weet hoe ik het moet noemen (een machtsstrijd?, een paleisrevolutie?, nee, het ligt veel complexer!) - zal ik ooit in charge zijn. Dat zal ik doen in de geest van mijn vader: in stilte, als een Kofi Annan, met zelfbeheersing, zonder ijdelheid, ernstig, uit liefde. Ik wil geen salaris, ik steek er geen cent in en ik wil geen geld als er een speler met winst wordt verkocht.

Maar dat is allemaal voor later. Eerst wil ik nog meer voorzitters zien sneuvelen. Zien dus hoe het níet moet. (HUGO BORST)