Bij mijn weten was Bas Nijhuis altijd gewoon slager bij de C1000 in Losser, met zo’n mal wit hoedje op.
Het was zondagmiddag, de zon scheen door de wolken en de mensen zongen dat de moeder van Bas Nijhuis een hoer was. Omdat het zo lekker klonk, zongen ze het nog een keer. Keurig in de maat.
Achter me brieste een verslaggever door de microfoon dat Bas Nijhuis he-le-maal de weg kwijt was. Sterker nog, deze man was een regelrechte schande. Een grote prutser, dat was het, deze zichzelf scheidsrechter noemende druiloor. En Bas Nijhuis hád al zo'n 'bedenkelijke reputatie', riep de verslaggever.
Vooral dat laatste zinnetje intrigeerde me. Ik wist dat helemaal niet, dat Bas Nijhuis een 'bedenkelijke reputatie' had. Bij mijn weten was Bas Nijhuis altijd gewoon slager bij de C1000 in Losser, met zo'n mal wit hoedje op. In het weekend blaast hij op een fluit en dat was het wel zo ongeveer, dacht ik.
Ook nader onderzoek naar de reputatie van Nijhuis leverde weinig nieuws op, behalve dan dat zijn moeder in werkelijkheid helemaal geen hoer blijkt te zijn. Geen idee wie dat misverstand de wereld in heeft geholpen, maar zo zie je maar weer: een vergissing zit in een klein hoekje. Voor je het weet zingen duizend mensen er een liedje over.
Scheidsrechters; ik weet nooit zo goed wat ik van ze moet vinden. Sinds ik op een mooie zaterdagochtend ooit JEKA B4 tegen SAB B2 uit de klauwen liet lopen, probeer ik me waar mogelijk op de vlakte te houden. Voor je het weet roept iemand ook over mij dat ik een bedenkelijke reputatie heb.
Ik kan ze ook nooit goed uit elkaar houden. Roelof Luinge herken ik nog wel, maar daarna houdt het snel op. Pasgeleden dacht ik Björn Kuipers te ontwaren bij de schoenenwinkel om de hoek, maar het bleek later om Kevin Blom te gaan. Hij keek in de etalage en kocht niks.
Je zal het allemaal maar moeten beoordelen, al die doodschoppen, schwalbes, ellebogen en spreekkoren. Toen Sekou Cissé keihard doorhaalde op Rydell Poepon, greep ik in een reflex naar mijn enkel. Het bot kraakte mee. Maar toen de verslaggever achter me heel hard riep dat Bas Nijhuis het allemaal totaal verkeerd zag, begon ik toch weer te twijfelen. Heel eventjes.
Er valt ook niks te winnen voor een scheidsrechter, dacht ik altijd. In het slechtste geval word je uitgescholden, uitgejouwd en uitgelachen. In het beste geval krijg je een schouderklop en een consumptiebon.
Een misvatting, bleek zondag. Zelden iemand zo groots en meeslepend zijn gelijk zien halen als Bas Nijhuis op het Kasteel. Zelden een scheidsrechter zo glansrijk zien gloriëren. En voor iedereen die hem afgelopen weekend een prutser - of erger - noemde; één vrijblijvend doch dringend advies.
Ga je mond spoelen. En snel. (SJOERD MOSSOU)