Als ik Kuyt was trok ik m'n poot snel terug

COLUMN  Je zult maar Arsène Wenger zijn en Robin van Persie met gescheurde enkelbanden terugkrijgen. Het ongeluk met de aanvaller van Arsenal onderstreepte de belachelijkheid van vriendschappelijke interlands.

Die wedstrijden werden vroeger om de eer gespeeld, liefst tegen een buurland. In de laatste decennia zijn die zogenoemde oefenwedstrijden een beetje bedoeld om te trainen en eerst en vooral om geld mee te verdienen. Door de voetbalbonden, welteverstaan.

Het tv-geld levert wat op en je kunt je sponsors eens meenemen naar een exotisch plaatsje waar onze jongens verplicht zijn op te treden. Pescara is in deze tijd een minder aantrekkelijke plek, maar onlangs was het in Australië best leuk.

Tegen een kleine vergoeding mogen bonden de duurste en beste clubspelers ter wereld bloot stellen aan het risico dat Van Persie in een duel met Giorgio Chiellini trof. Een keiharde, correcte tackle op de bal scheurde de enkelbanden van de Nederlander.

Als je daar over nadenkt, kom je tot de conclusie dat die situatie nergens op slaat.
Het onderwerp speelt al langer, bonden betalen een beetje voor hun internationals, er wordt hier en daar het een en ander verzekerd, maar daar heeft Wenger geen bal aan.

Hij heeft Van Persie nodig om kampioen te worden, de FA Cup te winnen, de League Cup te pakken en om eindelijk eens de Champions League in volle glorie af te sluiten. Dáár betaalt Arsenal Van Persie een godsvermogen voor. Nu lag hij daar te creperen op een nat veldje bij de Adriatische Zee.

Oké, KNVB en spelers hadden net 25.000 geschonken aan de slachtoffers van de aardbeving in die regio want voetbal is tegenwoordig meer dan voetbal alleen. Bij die donatie had het moeten blijven.

Een saaie interland, zo noemde Rafael van der Vaart het terecht, vol harde overtredingen bood 'nul' nieuwe inzichten. Het was zonde van de tijd en de moeite en uiteindelijk heel erg jammer voor Robin van Persie en Arsène Wenger.

Woensdag wacht Paraguay in Heerenveen. Als ik Kuyt was, trok ik ondanks volk en vaderland mijn poot op tijd terug. (CHRIS VAN NIJNATTEN)