Ik ga hier geen vlammend feministisch betoog houden over meer vrouwen in de top van het voetbal. Moet je je als vrouw helemaal niet druk over maken, vind ik. Voor je het weet willen mannen ook infiltreren als jij met je vriendinnen een middagje punniken voor gevorderden hebt georganiseerd.
En dat zo'n man dan van die hele bijdehante vragen gaat stellen over de punniktactiek. Met de punt naar achter of naar voren? Donder op zeg. Bovendien: heren hebben recht op een avondje met mannen onder elkaar, zoals tijdens het 66ste Rood-Witte mannendiner van Sparta eerder deze week. Men only.
Het zag er reuzegezellig uit tijdens de uitzending van Voetbal International TV. Vierhonderdvijftig Spartanen in de rug van Johan Derksen aan lange tafels aan de wine and dine. En toen klonk het na de soep uit al die mannenkelen: 'Zullen wij laten horen S.P.A.R.T.A.' Zoals het honderd jaar geleden op de tribunes van Het Kasteel net zo moet hebben geklonken, terwijl Bok de Korver het veld kwam opgestormd.
Stel je voor dat je tijdens zo'n prachtscene plots een sopraan vrouwenstemmetje zou horen klinken. Kan toch niet? Nee, wij dames moeten bij het voetbal lekker aan de zijlijn blijven staan. En dat heeft grensrechter Nicolet Bakker, die vorige week haar eerste wedstrijd mocht vlaggen in de Jupiler League, dus goed gesnopen. Lekker met je kicksen op de kalklijn gaan staan en mannen afvlaggen voor buitenspel. Lijkt me heerlijk.
En wat is er eigenlijk mis met een rol in de marge? Jeannine Koevoets zou er met terugwerkende kracht voor hebben getekend, denk ik. Maar in plaats daarvan werd de Nederlandse in februari 2006 door haar Italiaanse echtgenoot zomaar op de prominente stoel van voorzitter van voetbalclub US Triestina Calcio gezet, nadat de aannemer uit Milaan er zelf een potje van had gemaakt (zoals het schofferen van een handvol scheidsrechters en het verduisteren van een miljoentje of drie, vier uit de kas van de voetbalclub).
Jeannine wist op dat moment nog niet van de hoed en de rand. Zij was vooral dekmantel en vond het voorzitterschap ondertussen heel leuk en interessant allemaal. Sprak af en toe de calciatori toe, zette de juiste mensen op de juiste plaats en zag het resultaat van goed bestuur op zondag op de mat terug. Al rap werd haar humeur door een overwinning of een nederlaag bepaald en nooit had Jeannine van tevoren kunnen bevroeden hoeveel vreugde het voetbal haar kon schenken. Totdat het misging. Omdat de Nederlandse eigenaresse annex clubvoorzitter door de Italiaanse rechter als medeplichtige werd gezien.
En toen is het tobben begonnen. Proces na proces. Totdat de rechter in februari vorig jaar uiteindelijk tot vrijspraak besloot. Jeannine schoot er verder weinig mee op. Berooid en met een echtscheidingsprocedure in volle gang woont ze inmiddels weer in Nederland, maar gelukkig doet haar 13-jarige zoon het goed op school.
Haar corrumperende echtgenoot Flaviano Tonellotto kwam er minder goed vanaf. Die zit sinds vorige week te brommen in de gevangenis in Milaan. Men only. (Renate Verhoofstad)