In mijn herinnering was Khalid Sinouh de allereerste keeper ooit op witte voetbalschoenen. Dat pleit niet echt voor hem, vind ik, want een keeper hoort zwarte schoenen te dragen met eenvoudige witte strepen. Sorry, ik ben daar erg ouderwets in.
De laatste jaren was ik Sinouh een beetje uit het oog verloren, want bij ons thuis zijn de wedstrijden van Omonia Nicosia en Kasimpasa lastig te ontvangen. En van die paar potjes die hij recent als wisselkeeper van FC Utrecht speelde, kon ik me weinig meer herinneren. Sinouh was een soort geest uit het verleden. Een kleurrijke jongen, dat wist ik nog, maar tegenwoordig levend en werkend in de schaduw.
Deze week was-ie terug, opeens, vanuit het niets bijna. De reservekeeper van PSV had een paar tweets de wereld in geslingerd over '9/11' en in Eindhoven waren ze daar niet zo blij mee. Sterker nog, Sinouh werd op het matje geroepen door de clubleiding van PSV, want die vonden het 'niet zo verstandig' wat Khalid allemaal had getwitterd. Ze waren een beetje boos.
Gek. Want het was wél heel verstandig juist. U mag het best met Khalid oneens zijn, uiteraard, maar het was een verademing om de tweets van een voetballer te lezen die nadenkt over het leven. Die sceptisch kijkt naar de wereld om hem heen. Die een kanttekening durft te plaatsen bij de vloedgolf aan '9/11'-sentiment die de laatste dagen over ons werd uitgestort.
Want er is ook een ander perspectief, beste mensen. U vindt er misschien wat minder beelden over terug op YouTube, maar in Irak en Afghanistan sterven er nog steeds elk jaar meer mensen dan op '9/11', als gevolg van geweld en terreur. Mensen zonder gezicht misschien, voor u en voor mij, maar vaak net zo onschuldig als de slachtoffers die vielen bij de aanslag op de Twin Towers. Er is nog oneindig veel ellende waar we haast achteloos aan voorbijgaan, elke dag.
Die kant van het verhaal wenste Sinouh even aan te stippen. Hij gebruikte het woordje 'propaganda' en zette zijn mening scherp aan. Maar lees zijn teksten nog eens goed na. Sinouh gaat slechts de discussie aan, door een ander licht te werpen op zoiets complex als de wereldproblematiek. Hij doet dat in nette bewoordingen. Hij onderbouwt zijn standpunten. Hij scheldt niet en beledigt niet. Sterker nog, hij heeft een mening die hout snijdt.
Bij PSV vonden ze het allemaal heel erg vervelend en eng, want Sinouh heeft als voetballer 'een voorbeeldfunctie'. Een prof is 24 uur per dag het gezicht van een club, vinden zij, en Sinouh had zich dat beter moeten realiseren. Met andere woorden: de intelligente mens Khalid Sinouh mag niet zijn mening geven over wat hem werkelijk drijft en bezighoudt. Een PSV'er mag niet vertellen hoe hij de wereld ziet, want o wee, andere mensen zouden dat wel eens gek of vreemd kunnen vinden.
Elke keer als u wéér een obligaat interview met een voetballer leest, of als u een voetballer onbeduidende clichés uit hoort braken op de televisie, denk dan even aan PSV en aan Khalid Sinouh.
Dan begrijpt u het.