Het moge duidelijk zijn dat Fred ermee stopt en dat zelf in eigen hand wil houden. Hij gaat niet als een kalkoen zonder kop zitten wachten op Tiny Sanders en Marcel Brands. Daarbij maakt hij het seizoen ongetwijfeld in stijl af.
'PSV toont ware gezicht', luidde gisteren een kop in een van de landelijke dagbladen. De ploeg van Fred Rutten, zo meenden velen, speelde tegen Heerenveen als een echte kampioen. Toch blijft het bij PSV erg lastig om te spreken van het 'ware' gezicht. Daarvoor hebben we de afgelopen jaren onder Rutten te veel verschillende uitdrukkingen gezien. Telkens wanneer je dacht te weten welke ploeg je voor je had, volgde opeens een complete gedaanteverwisseling. Natuurlijk kon de oefenmeester van PSV na afloop van de wedstrijd tegen Heerenveen wijzen op slechts twee nederlagen in de laatste 27 wedstrijden, maar feit is dat Rutten tot nu toe nog geen platte prijs met PSV gewonnen heeft.
Toch toont hij zelf wel steeds meer zijn ware gezicht. Na de wedstrijd tegen FC Twente zagen we de uitgesproken Rutten over scheidsrechter Blom en afgelopen week was daar de gedecideerde uitvoering toen het over zijn toekomst ging. Daar was hij voor zichzelf allang uit en die toekomst hing absoluut niet af van de laatste twee duels van het jaar. Aldus Fred Kalkoen. Dat is niet flauw bedoeld, want hij kwam er zelf mee: 'Deze kalkoen leeft nog en de Kerst wordt ook gehaald'.
Het moge duidelijk zijn dat Fred ermee stopt en dat zelf in eigen hand wil houden. Hij gaat niet als een kalkoen zonder kop zitten wachten op Tiny Sanders en Marcel Brands. Daarbij maakt hij het seizoen ongetwijfeld in stijl af.
In tegenstelling tot persvoorlichter Pedro Salazar, die in deze donkere dagen voor kerst noodgedwongen afzwaait na veertien jaar en drie maanden dienstverband. Bezuinigen op het personeel was een belangrijk argument, maar tot nu toe is Salazar wel de enige die wegbezuinigd wordt.
Dat geeft te denken. 'Nieuwe bezems vegen schoon', zei John Jaakke ooit bij zijn aanstelling als voorzitter van Ajax. In de voetballerij betekent het vaak dat je zomaar verwordt tot voetveeg. Jaakke kan daar zelf volop over meepraten. Nieuwe bazen willen graag hun stempel drukken en de vorige generatie ziet dat vaak met lede ogen aan. Soms ook met rancune. Bij Heerenveen zal de pijnlijke nederlaag tegen PSV in sommige kringen rond de club met een stiekem gejuich zijn ontvangen. Al dertien wedstrijden op een rij was het team van Ron Jans ongeslagen. Dat ging natuurlijk veel te goed. Zeker voor de vijfde colonne die Jans nadrukkelijk in de richting van de uitgang probeert te manoeuvreren. Terwijl deze critici zich in het verleden juist zo hard hebben gemaakt voor de voormalige oefenmeester van FC Groningen. Die bleek echter minder beïnvloedbaar dan misschien gedacht was en eigenwijzer dan soms nodig.
Toch loopt het voor het eerst in jaren weer lekker bij de club die lange tijd te boek stond als de meest sympathieke club van Nederland. De tijd van dat predicaat is echter allang voorbij. Harmonie heeft plaatsgemaakt voor achterdocht. Waarschijnlijk het onvermijdelijke gevolg van professionalisering. Ook bij FC Twente is het sprookjesachtige beeld van de sympathieke vriendengroep die het bastion van het Nederlandse topvoetbal bestormt enigszins aan het verdwijnen, als je ziet hoe die club met trainers en managers omgaat. Zakelijkheid wint het van emotie.
Al lijkt bij Ajax op dit moment het omgekeerde gaande. Vorige week stond er in NUsport een interview met een groepje jonge Ajax-leden, mensen die het hele proces bij de club van binnenuit beschreven. Een veredelde uitvoering van The Sopranos is het. Toch werd ook dit verhaal ter kennisgeving aangenomen en rommelt het lekker door in Amsterdam. Het is maar goed dat het komend weekend Kerstmis is. Kunnen alle hoofdrolspelers waar dan ook eens lekker over hun rol nadenken. Opdat ze eindelijk hun ware gezicht tonen. Voor zover dat mogelijk is in de voetballerij.