© epa.
commentaar
Sjoerd Mossou is voetbalverslaggever van AD Sportwereld.
FC Twente neemt afscheid van Co Adriaanse, omdat hij te eigenwijs was en te avontuurlijk. Dat klinkt wat simpel, maar zo eenvoudig ligt het, een half jaar na zijn spetterende entree in Enschede. Glunderend stond Joop Munsterman die zomerdag naast Co, proostend met roze champagne.
Het is zoiets als Louis van Gaal ontslaan omdat hij te rechtlijnig is, of te hard praat op persconferenties. Of Gertjan Verbeek buiten knikkeren omdat hij wat veel aan krachttraining doet.
Je hoeft niet echt gestudeerd te hebben om te weten dat Co Adriaanse een nogal eigenzinnig mens is, onbuigzaam en onvoorspelbaar. En dat hij het liefst vol op de aanval speelt, met vier of vijf spitsen. Wanneer je club daar aan toe is, wanneer de spelers en de mensen daaromheen dat kunnen verdragen en managen, dan moet je Co benoemen. Anders vooral niet.
De clubleiding van FC Twente koos deze zomer met zijn volle verstand voor een coach die al zijn leven lang van pokeren houdt - en die zich door niemand de les laat lezen. Wanneer je Adriaanse binnenhaalt, dan haal je ook het circus in huis. De onemanshow van Co. Dan weet je dat je een trainer hebt die houdt van creativiteit en aanvalslust. Wil je niet te veel van dat soort fratsen, dan strik je een ander.
In zijn tijd bij AZ speelde Co Adriaanse vrijwel wekelijks met twee nummers 10: Kenneth Perez en Barry van Galen. Het functioneerde weergaloos, want Co zweert bij creatieve spelers om zijn ideaal vorm te geven. Maar wie haalde FC Twente in de zomer dat Bryan Ruiz en Theo Janssen vertrokken? Leroy Fer en Willem Janssen. Twee krachtpatsers met een groot loopvermogen. Ongeveer het tegenovergestelde van waar Adriaanse voor staat.
Zeker, er valt Adriaanse zelf een hoop te verwijten. Hij hield wel erg hardnekkig vast aan Marc Janko, de voetballer met wie hij in Oostenrijk zo goed had samengewerkt. Hij pleegde tactisch zelfmoord tegen Benfica en PSV, door onnavolgbaar te experimenteren met zijn middenveld. Met dat soort streken verloor hij niet alleen het vertrouwen bij een deel van zijn spelers, maar ook bij zijn eigen staf.
Maar had FC Twente dan werkelijk de illusie dat Adriaanse wel bij te sturen zou zijn? Dat hij van zijn principes zou afwijken? Dat hij gedwee zou luisteren naar de adviezen van spelers of assistenten? Dat hij ook heus wel uit de voeten kon zónder de twee beste en creatiefste spelers van de laatste twee seizoenen?
Nog niet zo lang geleden werd FC Twente een verfrissend soort topclub omdat het de juiste mensen op de juiste posities neerzette, zowel op het veld als daarbuiten. Met het ontslag, maar bovenal met de aanstelling van Co Adriaanse, werd FC Twente weer een club als alle andere.