In de zomer van 2008 zag ik Evander Sno een maand lang iedere dag. Meestal droeg hij een belachelijk grote koptelefoon - en anders stond hij wel de Gearriveerde Vedette uit te hangen op een trainingsveld in China. Nooit zag ik een arrogantere, luiere, ongeïnteresseerdere, ergerlijkere voetballer dan Evander Sno op de Olympische Spelen van Peking.
Een paar jaar geleden schreef ik een lullig stukje over Evander Sno. Dat was best onaardig van mij, en weergaloos proza was het nou ook weer niet, maar enfin. Op zich had ik wel een punt, al zeg ik het zelf.
Dat zat zo. In de zomer van 2008 zag ik Evander Sno een maand lang iedere dag. Meestal droeg hij een belachelijk grote koptelefoon - en anders stond hij wel de Gearriveerde Vedette uit te hangen op een trainingsveld in China. Nooit zag ik een arrogantere, luiere, ongeïnteresseerdere, ergerlijkere voetballer dan Evander Sno op de Olympische Spelen van Peking.
Toen Evander in de kwartfinale als opdracht meekreeg om de Argentijn Juan Roman Riquelme te bespelen, deed hij - doelbewust - exact het tegenovergestelde. Steeds als Riquelme aan de bal kwam, stond Evander ergens aan de overkant van het veld zijn haar te kammen, wachtend tot de bal zijn richting op waaide. En toen Foppe de Haan hem in de rust vroeg waarom hij zo opzichtig het teamplan boycotte, zei Evander zoiets als: 'Daarom.'
(Een paar weken later, en ik verzin dit niet, besloot Ajax om Evander Sno te kopen. Voor de zekerheid gaven ze hem een contract voor drie jaar.)
Maar nu het goede nieuws, want de ouwe koeien zijn wel uit de sloot zo onderhand: Evander Sno blijft bij RKC.
Ja, dat is nieuws, want FC Utrecht wilde hem vlak voor de transferdeadline overnemen voor een mooi bedrag. Evander kon zijn salaris zo ongeveer verzevendubbelen in de Galgenwaard, maar hij deed het niet.
Uit loyaliteit met de club die zijn carrière redde, blijft Evander Sno in Waalwijk. Een principekwestie, zo las ik gisteren in het Brabants Dagblad. Evander Sno vond dat hij het niet kon maken te vertrekken bij de club die hem bijna letterlijk van de grond opraapte. Een club die wél in hem geloofde.
Voor wie het vergeten was; niemand durfde het afgelopen zomer aan om Sno een contract te geven, na zijn dramatische hartstilstand bij Jong Ajax. Een te groot medisch en vooral financieel risico, luidde steeds opnieuw het oordeel. Slechts RKC had de ballen om Sno weer te laten voetballen, tegen een heel bescheiden salaris.
De voetballer besloot het er op te wagen bij de minst glamoureuze club van Nederland. In het afgelopen halfjaar speelde Sno meestal prima en soms zelfs heel erg goed, dienstbaar sleurend op het middenveld, als bewijs dat het vertrouwen van RKC gegrond was. Het verwende jongetje van weleer is een volwassen prof geworden. Een winnaar.
Ik wil er ook weer niet al te stichtelijk en moralistisch over doen, of sentimenteel, maar de afgeketste transfer van Evander Sno was het fijnste transfernieuws van gisteren.
Zeg nou zelf; een voetballer die loyaliteit belangrijker vindt dan een zak met geld, of een net iets groter stadion. Waar vind je die nog?
Alleen al voor Evander Sno hoop ik dat RKC glorieus tiende wordt dit jaar.