Eenmaal thuis keerde de nuchterheid uiteraard weer terug. Ik keek naar de stand en was blij om Ajax, Feyenoord en PSV onder elkaar te zien staan. Hoe erg ik AZ en FC Twente hun succes ook gun, die oude volgorde, zoals het er nu staat, die klopt precies, zo hoort het te zijn, dit zijn de drie grote clubs van ons land.Willem van Hanegem, columnist AD Sportwereld
Als je als analyticus van voetbal wil blijven houden, moet je echt af en toe in een vol stadion gaan zitten. Doe je dat niet, dan verlies je het gevoel met de mensen voor wie je je verhalen vertelt of schrijft.
Daar dacht ik aan toen ik gisteren in De Kuip zat. Ik zag een leuke wedstrijd waarin een hoop fout ging, maar ook een hoop goed. Er ontbraken te veel bepalende spelers om beide ploegen serieus de maat te nemen. Ik verbaasde me er wel erg over dat Koeman de kleine Achahbar inbracht voor de geblesseerde Fernandez.
Die kleine is zowel door de lucht als in de ruimte kansloos, hij moet echt nog veel leren. Het leek me beter om Cissé in de spits te zetten en dan Cabral of Vilhena op de flank te laten spelen.
Maar laat ik nou eens een keer niet over tactiek bezig blijven. Ik heb gistermiddag weer eens een echte wedstrijd beleefd en gevoeld. Ik voelde mededogen met AZ, Verbeek presteert een heel jaar goed en dreigt nu in het slot weg te glijden.
Die ploeg overkomt wat FC Twente meemaakt, alleen vind ik daar de trainer verantwoordelijk en bij AZ is het vooral pech. Moisander, Elm en Beerens er niet bij, dat maak je bijna niet goed. Ook Feyenoord moest het doen zonder belangrijke jongens.
Maar daar compenseerden doelman Mulder, Clasie en Vlaar heel veel met hun arbeid. Wat hebben die gasten gewerkt zeg, ongelooflijk. Ik denk dat Feyenoord terecht gewonnen heeft, maar aan objectiviteit geef je veel prijs als je in het stadion zit, dat dan weer wel.
Je moet dus als analyticus ook weer niet te vaak tussen die mensen gaan zitten. Zeker bij Feyenoord niet, nergens is die aanhankelijkheid zo groot en massaal, achter de doelen net zo sterk als in de skyboxen.
Ik zag om me heen mensen als Ben Wijnstekers en Robert Eenhoorn, allebei topsporters geweest, de een bij Feyenoord en de ander bij de New York Yankees, maar allebei sterven ze bijna als er iets mis gaat bij Feyenoord. En ze springen als kleuters zo gek omhoog als Feyenoord scoort.
Wonderlijk, maar het grijpt me wel, die taferelen. Ik kreeg er zelf ook wat van mee. Zo blij als je kan zijn als je club een cruciale wedstrijd wint, een heerlijk gevoel geeft dat. Dat is het voetbal zoals al onze lezers en kijkers het toch beleven; als betrokkenen. Dat maakt wel verschil in hoe je naar zo'n wedstrijd kijkt.
Eenmaal thuis keerde de nuchterheid uiteraard weer terug. Ik keek naar de stand en was blij om Ajax, Feyenoord en PSV onder elkaar te zien staan. Hoe erg ik AZ en FC Twente hun succes ook gun, die oude volgorde, zoals het er nu staat, die klopt precies, zo hoort het te zijn, dit zijn de drie grote clubs van ons land.
Feyenoord moet er een uitdaging in zien, dat ze nu zo ver gekomen zijn. Ik vind het normaal dat ze bij de beste vier eindigen, de tweede plaats zou een fantastisch resultaat zijn en nu moeten ze volgend jaar weer ouderwets met Ajax gaan duelleren om de titel. Het voorjaar kan best tegenvallen, maar ik zie na een middagje in De Kuip de zon weer schijnen.