Sjoerd Mossou.
En iets verderop stond de moeder van één van onze beste voetballers, op een zonnige namiddag in Beverwijk, lootjes te verkopen bij de plaatselijke amateurclub, achter een tafel met prachtige prijzen, dienstbaar en geduldig. Een voetbalmoeder uit het boekje.
Mijn moeder riep ooit, in het heetst van de strijd, 'droplul' tegen Mark van Bommel. Dat was even schrikken, want mijn moeder roept nooit van zulk soort dingen, al meen ik me te herinneren dat ze wel een punt had. Van Bommel had vervelend lopen doen tegen Rob Penders - en aan Rob Penders moet je bij mijn moeder niet komen. Dan vraag je erom.
Morgen is het Moederdag en dan verschijnt het boek 'Voetbalmoeders', een klein maandje voor het EK. Volkomen logisch getimed, en ik heb een beetje spijt dat ik het niet verzonnen heb, want de voetbalmoeder is een betrekkelijk onaangetast fenomeen. Vergeleken bij de voetbalvrouw en de voetbalvader, komt de voetbalmoeder er al jarenlang erg karig vanaf. Het is de hoogste tijd dat dat verandert.
(Vorige week bestudeerden mijn ploeggenoten en ik in de kantine overigens het fenomeen 'voetbalman'. Ons damesteam was kampioen geworden, vandaar, en het feest werd van dichtbij gadegeslagen door een handvol 'voetbalmannen', een mensentype dat me tot die bewuste middag volledig was ontgaan.)
In het boek 'Voetbalmoeders' interviewt schrijfster Diana Kuip diverse voetbalmoeders tijdens het koken van een lekkere maaltijd. Moeder De Boer komt aan het woord tijdens het kokkerellen, maar ook moeder Koeman en moeder Sneijder. Kortom: alle voetbalmoeders van enige importantie werkten mee aan het boek, compleet met hun geheime lievelingsrecept.
Er staat niet alleen maar gebep en gemiep in het boek 'Voetbalmoeders', want het is niet altijd even gemakkelijk, voetbalmoeder zijn. Al die stront die er tegenwoordig over voetballers wordt uitgekieperd op de televisie; je moet er maar tegen kunnen, als liefhebbende moeder zijnde. Mama Sneijder kreeg er bijna letterlijk een hartinfarct van, zo las ik in een persbericht over het boek, omdat ze door alle rumoer rond Wes en Yo steeds meer was gaan roken.
De laatste enigszins beroemde voetbalmoeder die ik zelf met aandacht bestudeerde, was de moeder van Rafael van der Vaart. De zon scheen, het veteranenvoetbaltoernooi bij De Kennemers was in volle gang - en mama Van der Vaart verkocht lootjes voor de grote loterij, waarmee je schitterende prijzen kon winnen, zoals een paar Nike-schoenen in maat 39.
Het was een prachtig, ontroerend beeld. Mama Van der Vaart had een mooie jurk aan en ze nam haar taak op een heel natuurlijke manier serieus. Iedereen die een lootje kocht, kreeg kalmpjes uitgelegd hoe het hele spel precies in zijn werk ging, en wat je kon winnen, zoals een paar Nike-schoenen in maat 39, die je eventueel kon ruilen in de sportzaak verderop.
André Hazes klonk uit de boxen. De geur van varkensschnitzels waaide van de barbecue, langs de prijzentafel de kantine in. Mannen met afgezakte kousen sjokten voorbij, met een flesje Heineken in de hand. De keeper van Kennemers 6 rookte nog vlug een sigaretje. Papa Van der Vaart strikte zijn veters voor de volgende wedstrijd.
En iets verderop stond de moeder van één van onze beste voetballers, op een zonnige namiddag in Beverwijk, lootjes te verkopen bij de plaatselijke amateurclub, achter een tafel met prachtige prijzen, dienstbaar en geduldig. Een voetbalmoeder uit het boekje.
Jouw beoordeling