'Ladingen kritiek na ode op multicultureel Nederland'

Angela Groothuizen (52) wordt niet voor niets de moederoverste van de vaderlandse talentenjachten genoemd. Ze zit als coach in X-Factor en momenteel weer in The Voice of Holland als geen ander bovenop haar kandidaten. Ze lijdt mee, moedigt aan, spreekt een hartig woordje als dat nodig is, juicht toe of biedt haar boezem aan om uit te huilen.

De keerzijde van al dat succesvolle tv-werk is dat je haast zou vergeten dat Groothuizen van huis uit zangeres is. En een goeie ook, bewijst ze op haar nieuwe Nederlandstalige cd Ik verdedig. De liedjes schreef ze met haar 'muzikale tweelingbroer' Nico Brandsen.

Angela Groothuizen doet niet aan valse bescheidenheid. Ze weet wat ze waard is. 'Ik kan natuurlijk goed zingen' en 'Ik ben een goede coach'. Of, even later: 'Presenteren kan ik ook.' Bij ieder ander zou het snoeverig en arrogant klinken, maar niet bij haar.

Hartelijk
Zij constateert slechts de feiten en laat zich er geen millimeter op voorstaan. Ze heeft het hart op de tong en is even hartelijk tegen collega Gordon die ze in de hal tegen het lijf loopt, als tegen de jongen die een cappuccino voor haar neerzet.

Ze heeft die typisch Noord-Hollandse nuchterheid, staat met beide benen stevig in de klei. In plaats van te schitteren op de uitreiking van de Beau Monde Awards, hangt ze liever een avondje met haar dochters op de bank. Waarschijnlijk is dat de reden dat ze immens populair is bij de tv-kijker. Mits ze niet een publiekslieveling als Lennie uit The Voice knikkert. Dan exploderen Twitter en internet van de verwensingen.

Multiculturele samenleving
Ook de recente single Ik hou van dit land, een ode aan Nederland en indirect ook de multiculturele samenleving, leverde haar volgens eigen zeggen 'een storm aan kritiek' op. 'Ik heb het gastenboek op mijn website een paar keer moeten sluiten. Ik had blijkbaar iets in de onderbuik geraakt. 'Jij met je buitenlanders', schreven ze me. Maar wij zijn toch van oudsher een handelsnatie, bestaan bij de gratie van instroom van allerlei mensen. Ik hou van dit land, met iedereen die erbij hoort. Dat Mauro-gedoe, ik schaam me dood.

'Mensen mopperen en zeiken maar. Terwijl we in een fantastisch land wonen. Ik ben altijd blij als ik weer terug ben van vakantie. Als ik door het Vondelpark loop, kan ik zo gelukkig worden van alles om me heen. Dan denk ik: mensen, laten we ons richten op wat ons bindt.'

Maar van een paar boze mails slaapt ze geen nacht slechter. 'Ik heb een dikke huid, het raakt me allemaal niet.' Maar vergis je niet. Achter die immer relativerende, waarom-zou-ik-me-er-druk-over-maken-houding schuilt ook een heuse vechtersbaas. 'Als je aan iets komt dat me dierbaar is, rijg ik je zo aan mijn keukenmes. Daar zing ik ook over op mijn plaat.

Beschaafd, maar ook agressief
'Ik ben natuurlijk heel beschaafd, maar kan ook enorm agressief zijn. Toen ik een inbreker in mijn huis betrapte - een jaar of twintig geleden al, hoor - ben ik vanaf de trap bovenop hem gesprongen en heb ik hem naar buiten geschopt. Ik had nog net geen proces-verbaal aan mijn broek voor mishandeling.

'Ik ben niet zo snel bang, dat is mijn nadeel. Mijn Rob (haar partner reclameman Rob Mooij, red.) houdt regelmatig zijn hart vast. Ik spring op straat zo tussen vechtende mensen. Al heb ik me in de loop der tijd meer en meer leren beheersen, ben zachter geworden. Pas stond er iemand met een knuppel op auto's in te slaan. Vroeger had ik onmiddellijk staan blèren (zet een Amsterdamse viswijvenstem op): 'Hé, wat ben jij nou aan het doen?' Nu blijf ik rustiger.'

Lees het hele interview met Angela in het AD van zaterdag.
(Redactie)