Seun Kuti en zijn band.
© AD.
North Sea jazz Hoge pieken en enkele diepe dalen zagen we op de tweede (uitverkochte) dag van North Sea Jazz in Rotterdam. De dag begon geweldig met Seun Kuti en zijn band en eindigde in mineur met hoosbuien en een slecht bij stem zijnde Macy Gray. Daartussen viel dan toch ook weer veel te genieten.
Seun Kuti en zijn dertien leden tellende band speelde aan het eind van de middag het dak van de grote zaal af. Lees HIER meer over dit fantastische optreden.
Daarna was het de beurt aan blueslegende Taj Mahal met zijn trio. Noem een muzikale grootheid en de in 1942 geboren muzikant Taj Mahal heeft met ze gespeeld. Zo heeft hij met legendarische rockiconen als Jimi Hendrix, Keith Richards en Eric Clapton gemusiceerd. De inmiddels 70-jarige Henry St. Clair Fredericks, de echte naam van Taj Mahal, was gisteren voor de vierde maal op visite bij het North Sea Jazz Festival. In 1979, 1981 en 1998 was hij ook al te gast.
Ditmaal stond hij in de ongelukkig gekozen Congo zaal, een wat krappe tent, waar ook nog eens rijen stoelen waren neergezet. Maar dat leek hem niet te hinderen, want begeleid door een bassist en drummer wist hij een dampende country-blues set neer te zetten. In zijn carrière heeft hij heel wat uitstapjes gemaakt naar bijvoorbeeld gospel, reggae en Hawaiiaanse muziek (hij woont sinds 1981 op Hawaii), maar altijd keerde hij weer terug naar de blues. Volgend jaar graag weer uitnodigen, maar dan in een grotere zaal, en de stoelen aan de kant graag.
- Seun Kuti nu al één van de hoogtepunten van NSJ
- Veel te genieten op eerste avond North Sea Jazz
- Van 'The Man' heeft het naar zijn zin op NSJ
- Niet te missen acts op North Sea Jazz 2012
Lees ook
Artist in residence
Joshua Redman maakte de uitverkiezing tot artist in residence ook op de tweede dag volledig waar. Eerst vermaakte hij publiek met het James Farm Quartet en later op de avond met het Axis Quartet, waarin vier saxofoons in voornamelijk eigen composities te horen waren. Het was pas de derde keer dat Redman met deze band een optreden gaf. Misschien was het optreden van het saxofoonkwartet voer voor de echte fijnproevers onder de jazzliefhebbers, maar spannend en onderhoudend was het in de (wel wat kleine) Madeira-zaal van de eerste tot de laatste minuut.
Voorafgaand aan Axis had diezelfde zaal al op stelten gestaan bij het optreden van de virtuoze Armeense pianist Tigran Hamasyan (25) en zijn Tigran Trio. De man wordt (terecht) door jazz-grootheden als Herbie Hancock de hemel in geprezen. Ondersteund door een strakke ritmesectie, leek Tigran langzaam te versmelten met zijn piano. Bij het omhoog gaan van het tempo wiep hij zijn krukje terzijde en stortte zich á la Jerry Lee Lewis op zijn piano. Onthoud die naam, van deze man gaan we nog veel horen!
Waar in de grote zalen de bekende namen, zoals Trijntje Oosterhuis, George Benson, James Morrison, en de Robert Cray Band degelijk, vakkundig doch voorspelbaar hun werk deden, doken wij nog even de Darlingzaal in, waar we gisteren ook al mooie dingen hoorden, om te luisteren naar de New-Yorkse grungejazz van Rudder.
De groep had al eerder opzien gebaard met hun volstrekt authentieke punkbenadering van jazz en deed dat gisteravond opnieuw met verve. Zo zagen we saxofonist Chris Cheek zijn instrument aansluiten op een Wahwah-pedaal en daaruit de meest weirde geluiden toveren. Iedereen die zegt dat jazz wel zo'n beetje is uitontwikkeld, moet eens naar deze groep gaan kijken.
Hoe heeft de organisatie van het festival zich in het hoofd kunnen halen om souldiva Betty Wright op het smoezelige podium van de minstens tien keer te kleine Congotent te programmeren? De paar honderd gelukkigen die erbij konden zijn keerden zeer blij huiswaarts, want ze zagen een in een gouden glitterjurk gehulde Wright in de vorm van haar leven. Jammer dat dit genoegen niet aan duizenden festivalgangers gegund was.
De mensen die niet in de tent pasten kozen daardoor voor het grote podium van de Maas waar de befaamde Bigband van David Murray, (die overigens zijn bandleden van een papiertje moest introduceren) Macy Gray had gestrikt voor vocale ondersteuning. Of Murray daar zo blij mee is geweest, is maar de vraag, want de wankel op haar benen staande Gray leverde een wanprestatie van de eerste orde. Na twee nummers waggelde ze weer van het podium af, waarna wij het ook voor gezien hielden. Jammer dat de verder zo mooie zaterdagavond in mineur moest eindigen.
