'Feyenoord móet winnen van RKC'

ROTTERDAM - Vanavond staan ze voor het eerst tegenover elkaar, zoon Wouter en vader Eric: RKC-captain en Feyenoord-directeur. Een avondje op de bank in huize Gudde.

Eric Gudde staat op en loopt naar de grote boekenkast, halverwege de woonkamer. ,,Kijk,'' zegt Gudde en hij bladert in een managementboek. ,,Een E.S.T.J.-tje, dat ben ik. Volgens de theorieën is dat de weergave van mijn karakter; Extroverted, Sensing, Thinking, Judger.'' Wouter Gudde knikt. Een juiste analyse, vindt junior, profvoetballer bij RKC en afgestudeerd bedrijfskundige. Zijn vader is systematisch ingesteld, en durft beslissingen te nemen. Een denker, net als hijzelf. ,,We lijken erg op elkaar, in hoe we doen en denken,'' zegt Wouter. ,,Dat verklaart onze band ook wel. Die is heel hecht. We zitten bijna altijd op één lijn.''

Droog vertelt Gudde senior even later dat het familiesentiment komende zondag niet telt. Feyenoord móet winnen van RKC, desnoods door een blunder van Wouter in de slotseconden. ,,Als dat nodig is om drie punten te halen, dan moet dat maar,'' zegt de directeur van Feyenoord.  Hij lacht zuinig bij die opmerking, maar verblikt niet. Ook niet als vanuit de voorkamer een kreet van ontzetting klinkt. ,,Aaah,'' roept moeder Mariëlla. ,,Zo ziet de rest van de familie dat dus he-le-maal niet!''

Maar sport is sport, vindt Eric Gudde. En daarin verdedigt iedereen zijn eigen belang. Ook als er toevallig een vader tegenover zijn zoon staat, zoals zaterdagavond in de Kuip. ,,Ik begrijp dat heel goed,'' zegt Wouter. ,,Zelf zou ik dat precies hetzelfde bekijken, denk ik. Op een voetbalveld gaat het erom dat je wint. Anders hoef je er niet aan te beginnen.''

Vandaag zitten ze nog naast elkaar, vader en zoon, recht tegenover het Champions League-voetbal op de televisie. Gelachen wordt er vooral als mevrouw Gudde zich zijdelings in het gesprek mengt, of de vriendin van Wouter. Senior en junior praten vrijuit over elkaar, maar serieus en rationeel. Nergens wordt een rafelig randje zichtbaar, nooit weerklinkt er wrok of achterdocht. Een vader en een zoon uit het boekje.

Dat de wederzijdse betrokkenheid groot is, blijkt vooral uit woorden. Geknuffeld of geknipoogd wordt er niet. ,,Ja, ik heb me vorig seizoen wel zorgen om hem gemaakt,'' zegt Wouter over zijn vader. Het rampjaar van Feyenoord tekende onmiskenbaar in het gezicht van Eric, alsof hij de ellende letterlijk met zich meedroeg. ,,Dat hij er moe en slecht uitzag, zoals mensen zeiden, dat zag ik ook wel. Ik zei dat ook als we belden. Dan vroeg ik of hij wel goed at. En of hij genoeg sliep.''

Hoe hevig de druk ook werd opgevoerd in de Kuip, Wouter adviseerde zijn vader in die tijd nooit te stoppen. ,,Omdat ik heilig geloof in zijn capaciteiten,'' zegt Gudde junior. ,,Ik weet en wist: als pa de tijd krijgt, duwt hij Feyenoord de juiste kant op. Blijf geloven in je eigen koers, heb ik hem steeds gezegd. Dat heeft hij mij ook altijd meegegeven. Dóórgaan met waar je in gelooft. Dan kun je jezelf later nooit iets verwijten.''

De waardering is onvoorwaardelijk, maar soms klinken ze even als twee collega's, Gudde en Gudde. Dan gaat het over 'capaciteiten' en 'je koers bepalen'. Of dan pakt Eric er opeens een managementboek bij, om zijn karaktereigenschappen te typeren. ,,Mijn vader is bedachtzaam, maar ook warm,'' vindt Wouter. ,,Hij zal alleen niet snel in een emotionele bui iets roepen. Zo zit hij niet in elkaar. Maar hij slaat gerust een arm om me heen. Of we geven elkaar een knuffel, als we elkaar een tijd niet hebben gezien.''

Ze delen veel samen, in letterlijke zin. Vader en zoon bellen elkaar gemiddeld één keer per dag. Gewoon, om bij te praten. ,,Blijkbaar hebben we dat nodig,'' aldus Wouter. ,,Als hij druk is of in vergadering zit, zegt hij: ik bel je vanavond terug. En dat doet hij ook, altijd.'' Het gaat heel veel over voetbal, maar soms over heel alledaagse, praktische dingen. ,,Dan heb ik even zijn advies nodig. Over mijn hypotheek of zo. Van technische dingen weet hij niks. We hebben allebei twee linkerhanden.''

Sport is overal in huize Gudde. Moeder speelde jarenlang handbal op het hoogste Nederlandse niveau. Wouters broertjes Tim en Jesper voetballen allebei in de selectie van Excelsior Maassluis, waar Eric jarenlang trainer en technisch manager was. En dan is er nog Feyenoord, de club die Gudde binnen twee jaar transformeerde van local hero tot publiek figuur.

Toen Feyenoord afgelopen seizoen sportief en financieel op instorten stond, lag de directeur hevig onder vuur. Bij supporters, in columns en op televisie. Wouter kon soms kwaad worden over 'het onrecht'. ,,Mensen hebben een mening, terwijl ze mijn vader totaal niet kennen. Ze roepen maar wat. Die praatprogramma's kijk ik niet meer, daar ben ik helemaal mee gestopt. Bevalt me prima.''

Als voetbalvader bewaakte Eric Gudde vroeger steevast de afstand met trainers of scheidsrechters. Een onterechte wissel of een arbitrale dwaling; pa mengde zich nooit in de discussie. ,,Daar zijn andere mensen voor,'' zegt Gudde en kijkt grijnzend achterom, richting de achterkamer. Zijn vrouw begint te schaterlachen. Mevrouw Gudde zegt dat ze dat nou nooit zou kunnen, haar mond houden. ,,En dat maakt ons nou zo'n goed koppel,'' vindt Eric. ,,We vullen elkaar aan.''

Één keer zat hij puur als vader tegenover de trainer van zijn zoon. Toen Wouter werd weggestuurd bij Feyenoord, als B-junior. De tiener had er net een loodzware revalidatie opzitten, na een knieblessure. ,,Hij was net twee dagen fit verklaard,'' zegt Gudde. ,,En toen vertelde Henk van Stee (hoofd opleidingen, red.) dat hij kon vertrekken. Dat vond ik vanuit menselijk oogpunt zó onrechtvaardig. Ik had gezien wat Wouter ervoor had gedaan, een jaar lang. Ja, toen was ik wel even boos. En dat heb ik ook geuit. Op een nette manier.''
Mevrouw Gudde haakt in vanuit de keuken. ,,Dat had ik nou héél anders aangepakt. Die Van Stee had het van mij goed te horen gekregen.''

De druk op zijn vader bracht de familie Gudde vorig seizoen alleen maar dichter bij elkaar, denkt Wouter. Maar zoiets concludeer je altijd pas achteraf, als de zon weer schijnt. Toen de ellende bij Feyenoord zijn dieptepunt bereikte, verzuchtte zoon Tim dat hij er even schoon genoeg van had. Misschien, opperde de middelste Gudde die dag, was het voor de familie wel beter als zijn vader ontslagen werd bij Feyenoord. Dan zou alles in elk geval weer normaal worden.
,,Toen ben ik wel even naar buiten gelopen,'' vertelt Eric Gudde. De manager die zijn club strijdbaar overeind wilde trekken, voelde even dat hij in zijn ziel werd geraakt door de vertwijfeling van zijn kind.
,,Op zo'n moment heb je even geen pasklare oplossing,'' zegt Gudde. ,,Bij mij werkt het dan het beste om een moment alleen te zijn. Even naar de sportschool, of de weilanden in fietsen. Loskomen van het vaste ritme. Rustig nadenken. Uiteindelijk werkt dat altijd wel. We zijn eruit gekomen. Samen.'' (SJOERD MOSSOU, MIKOS GOUKA)