'Tijd voor dat cluppie in de Kuip'

ROTTERDAM - Hij barst in lachen uit. 'Ja, ik lach erom. Poolse journalisten vonden het gek dat ik me er vrolijk om maakte, maar wat moet ik anders? Het is toch ook allemaal om te lachen?'

Feyenoord wacht nu op Leo Beenhakker. Dat hij daar al een tijdje bijbeunde, maakte hem in Warschau de laatste maanden zéker niet populairder.
Zijn plezier werd echter niet veroorzaakt door de vooruitzichten in Rotterdam. En al helemaal niet door de uitslag van de uitwedstrijd tegen de Slovenen: 3-0 en vrijwel uitgeschakeld voor het WK in Zuid-Afrika. Geen amusant scenario. 

,,Natuurlijk baalde ik van dat verlies,'' zegt Don Leo.,, Had ook helemaal niet gehoeven, Polen heeft een goede selectie. We hebben gefaald, met zijn allen. Ik heb er alles aan gedaan om ons te kwalificeren. Maar ik voelde het uit mijn handen glijden. Heel jammer, want ik weet van de vorige keer wat een kwalificatie in dat voetballand losmaakt.''

Na het duel met Slovenië voltrok zich een hilarisch toneelstuk, waarbij Beenhakker een variant op een 'Poolse Landdag' ontdekte. Een podium vol acteurs, die de rol van bestuurder alleen met wat drank achter hun kiezen over het voetlicht kunnen brengen. ,,Het moet haast wel of die gasten drinken te veel.''

Beenhakker refereert aan de mixed zone waar na afloop van de interland de tv-interviews plaats hebben. ,,Ik werd ondervraagd over de wedstrijd. Nou, dat was geen feest, maar ik wilde best het een en ander uitleggen en wenste ook niet voor mijn verantwoordelijkheid weg te lopen. Naast me onderging Grzegorz Lato, de voorzitter, het genoegen van een vraaggesprek. Wat daarin gezegd werd, ontging me uiteraard. Maar plotseling vertelde mijn interviewer dat ik ontslagen was. Ik zeg: 'Hoezo?' Hij zegt: 'Dat heeft de heer Lato net verteld'. Die stond een paar meter verderop en ik wist van niks! Ja, vind je het gek dat ik dan ga lachen? Ik heb daarna in het hotel keurig en vriendelijk afscheid genomen van mijn spelers en de leden van de staf.

,, Vervolgens heb ik een vlucht naar huis besteld in plaats van eentje naar Warschau. Het boek was dicht. Mijn contract loopt in november af, dat zullen ze netjes moeten uitbetalen en dat zullen ze net als altijd doen, verwacht ik. Maar ook als dat niet gebeurt, moet niemand zich zorgen maken om mij.''

Een dag later, gisteren dus, was alles echter weer anders. Eerst kwam er een communiqué waarin het ontslag van Beenhakker officieel werd teruggedraaid door de Poolse voetbalbond. Niet veel later kwam er uit dezelfde hoek nóg een verklaring. Daarin kreeg oud-voetballer en tegenwoordig voorzitter Lato een tik op zijn vingers. Hij bleek het mandaat helemaal niet te hebben om bondscoaches te ontslaan.

In de auto op weg naar huis schiet Beenhakker weer in de lach. ,,Ik ga niet zeggen dat we ons niet gekwalificeerd hebben omdat het bestuurlijk een chaos was. Maar sinds de aanstelling van Lato bleek het rond iedere interland 'party-time' voor veel Poolse bestuurders. Een drankje erin en maar brallen. Noem mij maar naïef, maar bij de eerste interland onder het nieuwe bestuur mochten ze van mij meereizen en in hetzelfde hotel. Na de uitwedstrijd tegen Noord-Ierland ben ik daar vanaf gestapt. Het was één groot feest waar mijn spelers nou niet bepaald beter van gingen voetballen.''

Beenhakker beaamt dat er een parallel ligt met zijn leermeester Rinus Michels in de aanloop naar het EK van 1988, waarin de Generaal consequent geconfronteerd werd met een in alcohol gedrenkte KNVB-top. Michels distantieerde zich ervan en kreeg zijn internationals mee in een guerrilla tegen wat toen bobo's werden genoemd. De bestuurders kwamen het spelershotel niet meer in en Oranje werd Europees kampioen.

Het oorzakelijk verband is nooit aangetoond, maar wijlen Rinus Michels werd graag herinnerd aan zijn overwinning op het apparaat in Zeist. Het bleek de inleiding tot het professionalisme dat nog steeds standaard is bij de KNVB.

Beenhakker was die overwinning niet gegund in Polen. Zijn voornemen werd ondermijnd, zo voelde hij.

,,Voorbeeldje? Ik wilde alleen met het team reizen, niemand erbij. Bleken er geen kleine charters te zijn, werd er 'op kantoor' gezegd. Moest bij de eerstvolgende interland weer het hele gezelschap in één vliegtuig. Toen we zelf op zoek gingen, vonden we gelijk kleinere vliegtuigen. Dan weet je dus dat je tegengewerkt wordt. Ze lieten zich gewoon niet wegsturen, maar ze móesten weg. Dus stuurde Lato míj maar naar huis, haha. Weet je gelijk waar je staat.''
Voor treurnis was daarna geen plaats. ,,Nee joh. Ik kan me nu volledig richten op dat cluppie in de Kuip in Rotterdam. Daar ben ik blij mee en volgens mij zijn ze daar ook blij met mij.'' (CHRIS VAN NIJNATTEN)