Drie interlands en een vreugdesprong in de armen van Louis van Gaal; ze hebben de wereld van Bruno Martins Indi in korte tijd veranderd. Als verdediger was hij een gezicht voor de fans van Feyenoord, nu is hij ineens ook van 'ons' allemaal.
Wie wint zondag de eerste topper van het seizoen?
De 20-jarige verdediger lacht bij de vraag wat hij daarvan merkt. 'Laatst ging ik met mijn vriendin naar de bioscoop. Ik weet dat inmiddels iedereen kijkt. Mensen lopen langs en draaien zich om. Het hoort erbij, maar het is wennen. Voor mijn gevoel is het nog maar kort geleden dat ik 's zomers met Luc Castaignos bij de eerste training van Sparta stond te kijken. Dat kon volledig anoniem. Dat zou nu niet meer kunnen. Soms maak ik zelfs mee dat ik ergens niet hoef af te rekenen. Daar voel ik me niet prettig bij, ik ben niets meer dan een ander, dus dat sla ik dan beleefd af. Mensen bedoelen het goed, maar ik merk nu hoe voetbal meer is dan alleen een wedstrijdje spelen.'
Het shirt van zijn eerste interland met Oranje tegen Turkije is ingelijst, samen met het bijbehorende haasje. Een tweede shirt van die wedstrijd komt in het museum van Feyenoord, tussen de tricots van illustere namen uit het verleden. Die vrijdag in de Arena zat zijn oudere zus op de tribune, samen met onder anderen zijn beste vriend Iliass Bel-Hassani, die bij Sparta speelt. Zijn vader ontbrak, want die moest die avond 'gewoon' werken. 'Mijn vader is vrachtwagenreparateur. In de garage heeft hij de radio maar aangezet om toch alles mee te krijgen.'
© reuters.
Hij is van ver gekomen, Bruno Martins Indi. Geboren in Portugal, maar na drie maanden al naar Nederland gekomen. In Rotterdam-Zuid voetbalde hij vooral op straat. Hij leek bij Feyenoord op weg naar de status van eeuwig talent, tot hij besloot het roer om te gooien. Hij besefte dat het niet vanzelf zou gaan, dat hij écht alles opzij moest zetten om in het voetbal te slagen. Terugkijkend geeft hij aan dat hij vier jaar geleden de ommezwaai heeft gemaakt.
'In die periode ging de knop helemaal om. Op school werd mij duidelijk gemaakt dat het alles of niets werd. Ik dreigde mijn diploma niet te halen, maar begreep de boodschap. Ik zette alles op alles om mijn VMBO-diploma te halen. Dat lukte en dat gaf mij vertrouwen. De discipline die ik toonde op school, trok ik door naar het veld. Alles viel op zijn plek. Een ritje met Robin van Persie, die zich in Hoenderloo moest melden bij Oranje, speelde ook een rol', vertelt Martins Indi.
'Sietje Mouch, een vriend van Robin en nu mijn zaakwaarnemer, bracht hem weg en ik reed mee. Ik was zestien en had in die tijd een aardig grote mond. Ik zei tegen Robin dat hij nog meer moest scoren. Robin zei tijdens de rit nauwelijks iets tegen mij. Het enige dat hij kwijt wilde was een kort advies: 'je moet niet praten jongen, maar doen'. Op dat moment vond ik het jammer dat het zo liep, ik was teleurgesteld, had gehoopt op speciale tips. Later kwam het besef dat hij gelijk had. Het waren wijze woorden. Bij Oranje hebben we de herinnering aan dat ritje opgehaald, we moesten er samen hard om lachen. Ik kreeg die dag in Hoenderloo een kop thee en Sietje zei tegen de technische staf van Oranje, met Bert van Marwijk, dat ik binnen vier jaar het Nederlands elftal zou halen. Er werd hard om gelachen. Maar het bleek geen onzin.'
