column
Kent u dat? Een vast ritueel voor een belangrijke wedstrijd van Oranje? Ik wel. Het doet me meteen denken aan het WK voetbal van 1974 en waarom het misging in de finale tegen West-Duitsland.
Stoel
Het zit zo: het gehele WK volgde ik als 14-jarige jongen vanuit één en dezelfde stoel. Elke wedstrijd van Oranje zat ik daar. En zo wonnen we van Uruguay (2-0), speelden we gelijk tegen Zweden (0-0) en versloegen we op rij Bulgarije (4-1), Argentinië (4-0), Oost-Duitsland (2-0) en Brazilië (2-0), om daarna aan te treden in de finale tegen gastland West-Duitsland.
Dream Team
Met een soms weergaloze Johan Cruijff, een misschien nog wel betere Willem van Hanegem, het heerlijk brutale goudhaantje Johnny Rep, Arie Haan als arrogante libero, Ruud Krol als sierlijke linksback, Wim Rijsbergen als genadeloze voorstopper, Wim Jansen als manusje van alles op het middenveld en links voorin het slangenmens Rob Rensenbrink. Pfff, wat een Dream Team!
Onoverwinnelijk
Geweldig was het. En de stoel waarin ik al dat moois zag, steeg naar mythologische hoogtes. Hoe dat ding eruit zag, zou ik echt niet meer weten, maar dat ding voelde warm, comfortabel en onoverwinnelijk.
Tot op de dag van finale dan. Wist ik veel dat mijn vader zaliger mijn oom en zijn neefjes had uitgenodigd om mee te komen kijken.
Cruijffie
Omdat ik voorafgaande aan belangrijke voetbalduels altijd buiten op straat de wedstrijd alvast met mijn vriendjes 'voorspeelde' (ik was dan het liefst Cruijffie en we wonnen natuurlijk altijd), kwam ik pas tien minuten voor de finale aan om plaats te nemen in mijn favoriete stoel. Normaal geen probleem, want als jongste van het gezin en als enige voetbalgek kreeg ik altijd mijn zin.
Watje
Maar deze keer was alles anders. Neef Fransje - dat watje, dat pokkenjong - zat in mijn zetel. En hoe ik aarde en hemel ook bewoog, mijn ouders wilde de gasten de beste plekken geven. Terwijl de tranen over mijn wangen biggelden, trapte Oranje af. Met een ferme schreeuwbui probeerde ik in een laatste poging alsnog mijn favoriete plekje te veroveren.
Tranen
Maar na een minuut alles uit de kast te hebben gehaald, veranderde mijn huilbui plots in onhandig juichen. Penalty Nederland! In de eerste minuut. Door mijn tranen had ik helemaal gemist dat Oranje vanaf de aftrap onafgebroken aan de bal was geweest.
Strafschop!
Door alle opwinding nam ik maar mijn verlies en vleide me neer op een ongemakkelijk eettafelstoel, ook nog eens schuin voor de televisie in plaats van recht ervoor, zoals in mijn favoriete stoel. 1-0 Neeskens! Een snoeiharde strafschop dwars door het midden. Zo hard dat hij de penaltystip eveneens binnentrapte. Sepp Maier, die arrogante Duitser met die teringkop, was kansloos.
Ontploft
Huize Van der Linden aan de Hortensiastraat in een Hoeksche Waards dorp ontplofte bijkans en de anders zo afstandelijk neefjes van één straat verder sprongen gezamenlijk een gat in de lucht.
Knagen
Maar toch bleef het knagen om op de verkeerde stoel te zitten. Dat bleek in het vervolg van de finale. De gedoodverfde favoriet Nederland ging alsnog ten onder tegen die kutmoffen. Hoe kon dat in vredesnaam? Ik weet het wel. Het kwam door dat neefje van me, Fransje. Dat watje, dat pokkenjong!
Douche
Veertien jaar later, tijdens het EK voetbal in Duitsland, besloot ik voor elk duel van Oranje een douche te nemen. En dat werkte. Het resultaat: Oranje Europees kampioen. Mijn neefje Frans heb ik in die tussenliggende tijd nauwelijks meer gezien. Pas tegen het jaar 2000 hebben we het nog eens uitgepraat. (Bert van der Linden)
In de rubriek 'FC Ongeregeld' kijkt de sportredactie van AD.nl met een eigen blik naar opvallende momenten in de sportwereld. Gisteren en vandaag staat 'de klassieker' Duitsland - Nederland centraal.
