Bart van Dooijeweert
14-11-11 - 18:34
Mijn eerste voetbalherinnering dateert van het EK 1992 in Zweden. Ik was toen acht. Op de een of andere manier wist ik als snotjochie al dat de wedstrijd tegen Duitsland van onmetelijk groot belang was. Bijna twintig jaar later kan ik me nog voor de geest halen hoe die avond verliep. Mijn vader, een tikkeltje minder sportverslaafd als ik, wilde eerst nog even het achtuurjournaal kijken, waarna we hem zouden overzetten naar het andere net, waar de wedstrijd om half negen zou beginnen. Dachten we.
Nadat de wereldproblematiek de revue gepasseerd was, sprak de nieuwslezer (vermoedelijk Joop van Zijl) nog even over het EK. 'Op dit moment speelt het Nederlands elftal in Göteborg tegen Duitsland zijn derde poulewedstrijd van het EK. Het staat momenteel 1-0 door een doelpunt van Frank Rijkaard.'
Geschrokken sprintte ik op het toestel af (afstandsbedieningen bestonden toen nog niet, of in ieder geval niet bij ons thuis) om naar het volgende kanaal te schakelen. Hoe hadden we zo stom kunnen zijn? We hadden het eerste kwartier van de wedstrijd gemist! Toen ik het juiste net gevonden had, zagen we nog net de herhaling van de vrije trap van Rob Witschge. 2-0!
Uiteindelijk won Oranje met 3-1. Ik snapte het niet zo goed. Was dit nou het gevreesde Duitsland, waar iedereen een beetje bang voor was?
In de dagen voor de confrontatie van morgen heb je het elke international wel horen zeggen. 'Tegen Duitsland is het nooit vriendschappelijk, dit is zo'n wedstrijd die je niet wilt verliezen.' Want verliezen van je aartsrivaal, dat moet voor een sporter zo'n beetje het ergste zijn dat er is.
Ik heb eigenlijk geen idee hoe dat voelt. Ik heb geen verliespartij tegen onze Oosterburen bewust meegemaakt. Voordat ik dit stukkie begon te tikken controleerde ik dat even in het archief. Daar stuitte ik op een 0-1 nederlaag in De Kuip uit 1996. Jürgen Klinsmann, negentiende minuut, penalty. Ik kan me er niets van herinneren.
Op mijn netvlies staan louter zeges en een aantal gelijkspelletjes tegen Duitsers. Twee keer was ik er live bij. In 2005 speelde Oranje onder Van Basten de Duitsers helemaal zoek. Dankzij twee fraaie treffers van Arjen Robben werd het 2-0. Maar de Duitsers toonden zich Duitsers, gaven niet op en maakten gelijk (2-2). Toch was Oranje een klasse beter en morele winnaar.
In 2002 was ik na een urenlange busrit tussen Utrecht en Gelsenkirchen getuige van de 1-3 zege op Duitsland. Het feestende oranje uitvak in een propvol stadion met bijna 60.000 teleurgestelde Duitsers is nog steeds een van mijn zoetste sportmomenten.
Verder herinner ik me nog een prachtige afstandsknal van Michael Reizger in 1998 (Duitsland - Nederland 1-1). Een zenuwslopende openingswedstrijd op het EK in Portugal in 2004 (Duitsland - Nederland 1-1). En een zege in een oefenwedstrijd kort voor Euro 2000, door treffers van Kluivert en Zenden (Nederland -Duitsland 2-1).
Wel fijn eigenlijk, zo'n aartsrivaal waar je nooit van verliest. Zullen we dat morgen maar zo houden?
In de rubriek 'FC Ongeregeld' kijkt de sportredactie van AD.nl met een eigen blik naar opvallende momenten in de sportwereld. Gisteren en vandaag staat 'de klassieker' Duitsland - Nederland centraal.
