Ik ben geen sportman. Niet meer. In een ver en grijs verleden zat ik dagelijks in de sportzaal, maar tegenwoordig draait een bezoek aan de gym alleen om de koffie en een praatje.
Mijn maatje, een tegenwoordig minstens zo sportieve Rotterdammer, runt daartoe een sportschool in Rotterdam West. Een klassiek zweethok, waar de geur van Schwarzenegger nog rondwaart. Net als zijn inmiddels vergeelde torso op manshoge posters.
Maar Arnold is niet het enige bekende gezicht in deze klassieke spierfabriek. Ook honkballers van wereldfaam maken dankbaar gebruik van het oude ijzer. 'Die gasten hebben gave tatoeages', had mijn vriend wel eens geroepen. Nieuwsgierig als ik ben naar stadse lichaamsversieringen keek ik bij menig bezoek reikhalzend uit naar de boys.
Op een zonnige vrijdagochtend, met een bak pleur en een vet broodje voor me, kwamen ze binnen. Een ervan kwam me, sportminded als ik ben, vaag bekend voor: Gregory Halman.
Een beer van een gozer. De lange armen vol inkt. Zelfs zonder honkbalknuppel oogt hij vervaarlijk. Met een afkeurende blik naar de vette hap die voor me staat, drukt hij me de hand en zijn gezicht plooit open. Een goedlachse kleerkast met de handdruk van een bankwerker.
Gregory neemt zelf een flesje 'gezond' en duikt onder de gewichten. Een uurtje zweten later, staat hij weer naast me. De krachttoer zit er op. Terwijl ik, met enige twijfel, aan mijn tweede broodje begin, stapt hij de straat op. 'Mazzel', roept 'ie nog. 'Ja, mazzel man', roep ik terug.
Ik vergeet te vragen waar hij zijn 'plaatjes' vandaan heeft. Volgende keer dan maar. Twee weken later zie ik hem weer. Zijn gezicht staat, met lach en al, breeduit op internet. Vragen resten. Antwoord zit er niet meer in.
(David van der Heeden)
In de rubriek 'FC Ongeregeld' kijkt de sportredactie van AD.nl met een eigen blik naar opvallende momenten in de sportwereld.
