Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
© RV

Een proefritje in een van de duizend Ford GT's

SupercarDe Ford GT die begin 2015 nieuw leven kreeg ingeblazen, bleef voorbehouden aan een selecte groep kopers. In 2020 worden de laatste 250 exemplaren gebouwd. Een proefrit om niet snel te vergeten.

Quote

Voor een geblazen V6 is dit indrukwekkend

Als een donderslag bij heldere hemel introduceerde Ford begin 2015 een hedendaagse versie van z'n kanon dat in de jaren 60 Ferrari het leven zuur maakte, de GT. Voor de 250 geproduceerde auto's meldden zich meteen 6.800 mensen. Wie de beste 'sollicitatiebrief' schreef, mocht er één kopen.

Dit trucje werd een keer herhaald, zodat er inmiddels 500 exemplaren van zijn verkocht. In 2019 en 2020 volgen de laatste twee reeksen van 250. In de fabriek in Canada zijn er dan duizend exemplaren van de Ford GT gebouwd. Wij mochten een middagje met één daarvan stoeien.

Met een hese, rauwe grom in mijn nek komt de 3,5-liter Ecoboost tot leven, nadat ik me als een acrobaat onder de vleugeldeur door heb gemanoeuvreerd en me in het smalle Sparco-kuipje heb laten zakken. Het uitlaatgeluid is diep en donker, zonder kleppen in het uitlaattraject.

V6

Volledig scherm
© RV

Mijn scepsis rond de 'supercar-onwaardige' V6 neemt direct af. Als ik de draaiknop op de supersmalle middentunnel in D heb gezet en toerental en snelheid opvoer, verdwijnt ook het laatste sprankje verlangen naar een V8. Wát een beest is deze tot het uiterste opgefokte zescilinder!

Oké, het gebeuk en gehuil van de supercharged V8 van zijn voorganger is lastig te evenaren, maar voor een geblazen V6 is dit indrukwekkend. Het sonore gebrul zwelt aan, en zodra je rechtervoet helemaal naar beneden gaat, is de versnelling enorm. Tussen de 4.000 en 6.000 tpm is de V6 op zijn best. De twee turbo's blijven in Sport- en Track-modus met minimaal 20.000 tpm draaien voor een zo direct mogelijke gasrespons. Achter je hoor je ze loeien en de overdrukklep fluit ertussendoor wanneer het gaspedaal wordt gelift.

Rustig rijden is geen probleem, de GT is zelfs relatief comfortabel. Maar, zoals het een supercar betaamt, komt hij het best tot zijn recht als je hem flink op zijn falie geeft. Dan blaft, gromt, hijgt, sist en piept de GT. Heerlijk! Zo heb je ook het meeste profijt van de aerodynamica. De splitter, de vlakke bodem en de beweegbare achterspoiler (tevens luchtrem) zorgen ervoor dat de super-Ford aan de weg blijft kleven in hogesnelheidsbochten.

Volledig scherm
© RV

Topsnelheid

Op het circuit kun je de carrosserie 5 cm laten zakken. En voor wie naar goed Amerikaans gebruik keihard rechtdoor wil, heeft Ford de 'V Max'-modus bedacht. Dit is de laatste van de vijf standen van het draaiknopje op het Formule 1-achtige stuur. In deze stand blijft de achterspoiler platliggen, waardoor de topsnelheid van bijna 350 km/u kan worden bereikt.

Volledig scherm
auto's © RV

Een officiële 0 tot 100- of 0 tot 200-tijd (in dit segment belangrijke graadmeters) geeft Ford niet op. Nul tot honderd meter gaat volgens Ford in 'minder dan drie seconden' en daarmee moeten we het voorlopig doen. Afgaande op het geweld waarmee we worden afgeschoten, zit het met die 0-200-tijd wel snor.

De nieuwe GT mag er dan vervaarlijk uitzien en de prestaties mogen tot de verbeelding spreken, het is geen auto om als bestuurder bang van te worden. De besturing wordt nooit nerveus en de auto heeft, als je hem op zijn staart trapt, in eerste instantie een veilig, onderstuurd karakter. Lift het gaspedaal een beetje en de voorkant klauwt zich weer vast in het asfalt.

Gas bijgeven levert niet direct een uitbrekende achterkant op, maar áls hij gaat, gebeurt dat op een voorspelbare en vrij eenvoudig te corrigeren manier. De auto is mooi in balans en de semislicks van Michelin bieden een uitstekende grip. Dankzij de carbon- keramische Brembo-remmen is de remweg extreem kort.

Krap

Minpunten zijn er ook. De automaat met dubbele koppeling raakt het spoor bijster zodra je serieus gaat boenderen. Zelf flipperen is dan de enige optie om de boel goed onder controle te houden. Praktisch gezien is de GT rampzalig: de koolstofvezel cockpit is krap en je kunt nauwelijks bagage meenemen.

Hoewel zijn naam anders doet vermoeden, zuipt de Ecoboost-V6 als een tempelier. Daarnaast staan de afwerking en het materiaalgebruik niet op het hoogste niveau in deze klasse. Je mag er in Nederland ruim 5 ton voor aftikken. Toch staan de klanten rijendik. Gelijk hebben ze, want de nieuwe Ford GT ziet er fantastisch uit en rijdt geweldig. Het grootste minpunt is dan ook tot slot: de volledige productie is tot en met 2020 al zo goed als uitverkocht.

Volledig scherm
© RV