Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
Jan Slok, vader van MH17-slachtoffer Gary (16). © Desiree Schippers

'Ik zie Gary nog steeds hier in huis, hij zit in mijn hart'

MH17, drie jaar laterGary Slok (16) is drie jaar na de ramp met de MH17 nog steeds niet geïdentificeerd. Vader Jan en zijn vrouw Louise leven in een spagaat, tussen stilstaan en weer doorgaan. Maandag zijn ze bij de herdenking in Vijfhuizen waar de 298 slachtoffers voortleven in een herinneringsbos.

Quote

Feyenoord was zijn cluppie. Het is zo jammer dat hij het kampioenschap niet heeft meegemaakt

Jan Slok, vader

Gary Slok (16) had niet zoveel met bomen. En al helemaal niet met insecten. ,,Op de laatste avond dat we samen waren, hebben we hem nog gepest, omdat hij bang was voor insecten'', zeggen Jan Slok (58) en zijn vrouw Louise Huizer (58) grijnzend. ,,Wat zou hij die drie weken op Borneo wel niet voor beesten tegenkomen?''

Nu heeft Gary een eigen boom in het herinneringsbos bij Vijfhuizen, waar 298 bomen zijn geplant - één voor elke slachtoffer van MH17 - in de vorm van een rouwlint rond een monument. De Malus Evereste (sierappel) voor Gary staat op de eerste rij. Jan en Louise vinden het een mooi initiatief. ,,Het is prettig dat er een boom voor hem is, omdat we geen stoffelijke resten hebben teruggekregen. We willen dat Gary niet vergeten wordt. Dat niemand van de 298 slachtoffers vergeten wordt.''

Jan en Louise wonen tegenover De Kuip. Als Feyenoord speelt, horen ze op het balkon het gejuich uit duizend kelen. Vanuit de woonkamer zien ze aan de overkant van de Maas de lichtmasten van Excelsior - daar waar het in mei misging met Feyenoord - en aan de achterkant De Kuip - daar waar het uiteindelijk weer goed kwam. ,,Feyenoord was zijn cluppie'', zegt Jan. ,,Het is zo jammer dat hij het kampioenschap niet heeft meegemaakt. Hij zou met een big smile hebben rondgelopen, naar de Coolsingel zijn gegaan en een nat pak in de Hofpleinfontein hebben gehaald.''

Makkelijke gozer

Volledig scherm
Gary Slok, samen met zijn moeder. © Gary Slok - Instagram

Na de scheiding van zijn ouders woonde Gary in Maassluis bij zijn moeder Petra van Langeveld, met wie zijn laatste reis door een Buk-raket abrupt eindigde boven Oost-Oekraïne. Maar hij was wekelijks bij zijn vader in Rotterdam. ,, Gary was een makkelijke gozer. Sociaal en geliefd. Gewoon een knul die iedereen aardig vond''.

De een-na-laatste avond voor vertrek sliep Gary in Rotterdam. Ze gingen uit eten bij Ketelbinkie. Op de ochtend van vertrek appten ze nog. Gary klaagde over zijn plek in het vliegtuig: voor een blinde wand zonder televisiescherm. Tijdens het taxiën stuurde hij de wereldberoemde laatste selfie samen met zijn moeder. Iets na 12.00 uur volgde zijn laatste bericht. 'Daar ga ik...'

,,De week ervoor had ik toevallig een app gedownload waarmee je vliegtuigen kunt volgen'', zegt Jan. ,,Ik zag opeens zijn vlucht niet meer op het scherm. Toen ik onderweg naar huis was, kwam het nieuws.'' De wekelijkse routine is weg. De zaterdagse ritjes naar het voetbal. De dinsdag dat Gary meestal naar Rotterdam kwam. Samen naar Feyenoord kijken. Het oeverloze gelul over voetbal.

Gemoedsrust

Quote

Iedereen gaat door en dat wordt van ons ook verwacht. De impact is moeilijk te begrijpen

Louise

Elf keer stonden ze op vliegbasis Eindhoven toen kisten met stoffelijke resten terugkwamen. En elke keer dachten ze: hier zit Gary bij. Tot op de dag van vandaag is het verlossende telefoontje uitgebleven. Tekens weer kregen ze van familierechercheurs te horen dat van Gary niets gevonden was. ,,Op een gegeven moment zei ik: 'Kun je niet gewoon tegen me liegen en zeggen dat hij geïdentificeerd is? Voor mijn eigen gemoedsrust'.''

Ze kregen wel een paar spullen van Gary terug. Zijn rugzak en instapkaart en de brief waarmee Jan toestemming gaf dat Gary met zijn ex naar het buitenland mocht reizen. Op het kerkhof ligt symbolisch een kist voor Gary begraven naast zijn moeder. Door familie en vrienden gevuld met dierbare herinneringen en spullen. Jan en Louise hebben zijn rugzak in de kist gedaan, met een brief waarin ze uiting geven aan hun verdriet, mooie herinneringen en onvoorwaardelijke liefde.

Jan voelt nog veel boosheid en machteloosheid. Zeker vorig jaar had hij er last van. Hij was gesloten, had fysieke problemen. Wat is er met Gary gebeurd? Waarom is zijn moeder wel geïdentificeerd? Heeft hij geleden? ,,Er kwamen allerlei vragen in me op. Vragen waar ik geen antwoord op krijg. Misschien leeft hij nog? Dat soort idiote gedachten spoken door je hoofd. Daar werd ik gek van. Het is zo ongrijpbaar.''

Spagaat

,,We leven voortdurend in een spagaat. Je mag niet meer lachen, omdat je kind dood is. Je wil dingen doen, maar dat kan nog niet. Bij alles wat je doet, is de glans eraf. We worden gedwongen om het te accepteren.''

In de woonkamer staat slechts één foto van Gary. Geen kaarsjes, geen altaartje. ,,We hebben nog drie kinderen en twee kleinkinderen. Voor hen moet het ook leuk blijven om hier te komen, anders zitten we straks nog alleen met z'n tweetjes op de bank. Het is vreselijk wat er is gebeurd, maar we moeten ook door. Dat gevoel leeft sterk.''

De laatste tijd komt de energie weer langzaam terug. Het balkon wordt eindelijk opgeknapt. Ze zijn met het hele gezin op vakantie naar Curaçao geweest, ter herinnering aan Gary. ,,De tijd heeft stilgestaan, maar nu komt de spontaniteit die we voor de ramp hadden, terug. Samen uit eten, leuke dingen doen. We horen de vogeltjes weer fluiten.''

G

Jan laat zijn linkerarm zien. Daarop prijkt een tatoeage die iedereen in het gezin heeft laten zetten. In één simpel symbool zijn vijf elementen verenigd: De 'g' van Gary, de 's' van Slok, zijn geboortejaar '98', een hart en het infinity-teken (oneindigheid). Jan: ,,Gary is er altijd Ik zie hem nog steeds hier in huis. Op het bed waar hij sliep, de bank waar hij altijd lag. Het is fantastisch dat er een bos is. Ik weet alleen niet of ik ernaartoe zou gaan. Ik ga ook nooit naar de begraafplaats. Ik heb niet zoveel met een boom of een gedenksteen. Ik hou het liever klein, bij mezelf. Gary zit in mijn hart.''

Er is nog één ding dat Jan wél zou willen. Naar de rampplek in Oekraïne gaan. ,,Dat voelt voor mij als de plek waar Gary is.''

Volledig scherm
© Desiree Schippers