Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Marjan Berk
Volledig scherm
Marjan Berk © Marco Okhuizen

Kan ik mijn verjaardag vieren met alleen mijn vriendinnen?

Wijsheid komt met de jaren, maar waarom zo lang wachten? Speelt er iets tussen u en uw kinderen, familie, buren of vrienden? Leg uw vraag voor aan mensen met levenservaring.


Binnenkort word ik 65. Mijn hele leven wil ik al eens een vrouwenfeestje organiseren - gewoon, met mijn beste vriendinnen aan een tafel, dat lijkt me ontzettend leuk. Nu vindt mijn man dat ik dat niet kan maken. Volgens hem stoot ik heel veel mensen (lees: mannen) voor het hoofd als ik mijn plan doorzet. Wat denkt u? 

Quote

Laat kisten bier aanrukken! En borrelnootjes!


Marjan Berk, schrijfster (84):
Feest! Je hebt de 65 gehaald! Dan is het de hoogste tijd om er een mooi feest van te maken. Haal alle meiden om wie je geeft bij elkaar: moeders, zusters, buurvrouwen, dochters! Laat ze allemaal wat lekkers meebrengen. Laat de Everly Brothers zingen! En zing met z'n allen luid mee. Of Maria Callas. Lepel een advokaatje met slagroom weg. Sla een portje achterover. Vertel elkaar de verhalen van al die jaren die je hebt overleefd. Kortom, vier je leven!

En: vergeet de mannen niet. Laat kisten bier aanrukken! En borrelnootjes! Laat ze hun gitaar meebrengen, zodat ze met z'n allen kunnen zingen. Zet ze rond een tafel, in de achterkamer. Doe vooral de schuifdeuren dicht. Laat ze vieren dat ze het al die jaren met jou
hebben uitgehouden. Het is feest!

Wanneer dan om half 1 iedereen bekaf is, doe dan met de mannen samen een polonaise, help ze allemaal in hun jas, wuif ze uit. En ga dan lekker met z'n tweeën naar bed. Vier vooral dat je nog bij elkaar bent. Misschien is dat wel het grootste feest.

Hartelijk gefeliciteerd! Maak er alsjeblieft wat moois van! Mijn helaas te vroeg gestorven schoondochter zei altijd: 'Zo maken we herinneringen!'

Is het verstandig met vrienden een huis te kopen?

Quote

Samenwonen met vier echtparen gaat natuurlijk niet zomaar


Mijn man en ik overwegen met drie bevriende stellen (ook 65-plus) een groot huis te kopen, zodat we samen van een gezellige oude dag kunnen genieten. Nu ben ik veruit de jongste van de club, want mijn man en ik schelen ruim tien jaar. Ik ben bang dat het erop neerkomt dat ik straks met zeven bejaarden woon, die allemaal van mij verwachten dat ik ze verzorg. Ik durf mijn positie niet goed aan te kaarten, uit angst dat de rest beledigd zal zijn, of mijn angst zal wegwuiven.


Koost Postema, journalist (84):
Het bestaat dus nog, bevriende echtparen die na hun pensioen samen een groot huis kopen waarin zij samen een leefgemeenschap vormen. Ik dacht dat ouderen tegenwoordig veel langer in hun eigen huis bleven of naar een aanleunwoning vertrokken. Maar goed, ook plannen voor kleine communes blijven kennelijk in de mode. Maar samenwonen met vier echtparen gaat natuurlijk niet zomaar. Zaken als financiering, eventuele verbouwingen en de taakverdeling moeten goed worden geregeld. Vergaderen dus!

Goed, ik neem aan dat het hier gaat om oude, diepe vriendschappen, dus wie weet lukt dat allemaal prima. Toch zit u met een probleem; u bent tien jaar jonger dan de anderen, en u vreest dat u de verzorgster wordt als die ouderen beginnen te kwakkelen met de gezondheid. U wordt dan de thuiszorg, maar dan letterlijk, en dat wilt u niet. Kunt u dat bespreken? Of durft u dat niet omdat uw vrienden zich beledigd kunnen voelen? Wat te doen? Stel dat u de vaste verzorgster wordt van een vriend of vriendin in de groep. Dat ze u dat vragen. Want dat hoort toch tot de zaken die besproken moeten worden in zo'n groep? Weigert u dan?

Maar het kan ook zijn dat u, ook al bent u de jongste, eerder hulp nodig heeft dan de ouderen. Wedden dat u ze dan om hulp vraagt? Of eist u dan hulp van buiten? Als ik uw brief nog eens overlees, vraag ik me echt af: moet u wel meedoen met het woonplan van uw vrienden en vriendinnen?

Koos Postema
Volledig scherm
Koos Postema © Marco Okhuizen

Mag ik mijn dochter van 15 verbieden een tattoo te nemen?

Mijn dochter van 15 wil een tattoo. Ik wil er niets van weten - alles wat ik zelf geweldig vond op mijn 15de, vond ik vijf jaar later vreselijk, dus als ik destijds een tatoeage had laten zetten, had ik daar zonder twijfel enorme spijt van gekregen. Volgens mijn dochter, een volbloed puber, weet zij precies wat ze wil, en moet ik me niet zo'n zorgen maken (en me uiteraard vooral nergens mee bemoeien). Ik probeer niet boos te worden, maar zou het liefst zeggen: daar komt helemaal niets van in. Wat zou u doen?

Gerda Havertong
Volledig scherm
Gerda Havertong © Marco Okhuizen
Quote

Sowieso is 15 jaar te jong, want de huid is nog in de groei


Gerda Havertong, theatermaker (70):
Uw vraag brengt mij terug naar mijn eigen jeugd, in Suriname. Toen ík 15 was, moest en zou ik een 'raamwerk', een gouden rand om een van mijn hoektanden, dat was toen helemaal in. Mijn ouders vertikten het om toestemming te geven, maar mijn vader gaf wel een opening: als ik mijn examens zou halen, mocht het. En zo gebeurde het, maar het werd geen succes. Al in Suriname durfde ik na een half jaar niet meer te lachen, omdat ik me voor die tand geneerde. En toen ik op mijn 19de naar Nederland kwam, werd het nog erger. Dacht iedereen dat ik heel rijk was, met dat goud in mijn mond!

Opvoeden kent geen recept, maar handelen is wel wenselijk. Net als dat gouden raamwerk, zijn tattoos een modeverschijnsel waarmee veel te makkelijk wordt omgesprongen. Alleen al om die reden heeft u groot gelijk dat u uw dochter geen toestemming geeft. Als ouder ben je er óók voor om je kinderen te beschermen als ze op een leeftijd zijn waarop ze nog niet vooruit kunnen denken. Duidelijk maken dat sommige dingen gewoon niet oké zijn. Sowieso is 15 jaar natuurlijk te jong, want de huid is nog in de groei. Stel je voor dat ze iets op haar borst wil!

Leg haar zo goed mogelijk uit dat de voordelen van het hebben van een tattoo te verwaarlozen zijn. Er bestaat een gerede kans dat ze er spijt van krijgt. En dat ze zich, zolang ze onder uw dak woont, aan uw regels dient te houden. Dat betekent ook dat als u dat niet wilt, er ook geen tattoo komt als uw dochter 16 is, of 18. Als ouder heb je het recht kinderen dingen te verbieden, dus maak er ook niet te veel woorden aan vuil. Nee is nee!

Exclusief

Het beste van het AD