Volledig scherm
© AD/Shody Careman

Laatste wens terminaal zieke Andrea (54) in vervulling

Foto'sDrie weken na haar verjaardag overleed Andréa van de Meerendonk (54) aan kanker. Ze had een laatste wens. 'Ik wil graag nog één keer naar ons huisje in Italië,' zei ze met een glimlach. Met haar gezin ging ze enkele dagen voor haar dood naar haar tweede thuis. AD-fotografe Shody Careman legde de laatste reis van haar schoonmoeder vast.

Volledig scherm
© AD/Shody Careman
Quote

Ze was een bikkel. Maar ook warm en liefdevol. Ze cijferde zichzelf altijd weg

Volledig scherm
© AD/Shody Careman
Volledig scherm
© AD/Shody Careman

Andréa - liefkozend Dré genoemd - wilde niet rouwen om haar naderende dood. Ze wilde het leven vieren. Dat deed ze, tot aan haar laatste aardse reis toe, naar het droomhuisje in Noord-Italië, dat zij en haar man Jos (59) ooit kochten. Calogna, een gehucht aan het grote meer Lago Maggiore, was hun tweede thuis.

Eigenlijk was ze te ziek om nog te reizen. Maar de Stichting Ambulance Wens honoreerde hun verzoek. Medewerkers Roel en Marianne reden haar vorige maand met de ambulance naar Italië. 'Eindelijk thuis,' verzuchtte Andréa, toen ze bij het Maria-beeld in de nis van hun huisje arriveerde.

Vorige maand nam ze afscheid van haar huisje. En daarmee ook van het leven. Omringd door echtgenoot Jos, vader Andries (78), zoon Rutger (27) en diens vriendin Manon (25), en zoon Lucas (28) en vriendin Shody (28).

Toen in januari twee kwaadaardige hersentumoren werden ontdekt, was de dood onvermijdbaar. Alleen over het moment probeerde Andréa de regie te houden. Ze vocht om langer te kunnen leven.

Andréa klaagde nooit over de maandelange bestraling en chemo. Lucas: 'Ze was een bikkel. Maar ook warm en liefdevol. Ze cijferde zichzelf altijd weg.'

Hersenbloeding
In juni hoorde ze dat de bestraling was aangeslagen. Ze leek haar leven te rekken. Tot ze 3 dagen later, verzwakt door de behandelingen, met haar hoofd op de badkamervloer viel. In het ziekenhuis volgde een hersenbloeding.

Net toen ze dacht dat ze langer zou leven, kwam de dood sneller dan verwacht. Andréa wilde zo niet verder. Op haar 54ste verjaardag vierde het gezin haar leven, én bereidde zich voor op haar dood. Er werd veel gehuild, maar ook gelachen. Andréa deed 2 dagen lang alles wat ze wilde.

De dorpsbewoners overlaadden haar met liefde, knuffels en cadeaus. Een fanfare speelde voor haar en ze kreeg een staande ovatie. 'Waarom huilen jullie? Zo slecht is de fanfare toch ook weer niet?'

Ze vierden het leven. Met verse pizza, ravioli en een bolletje stracciatella bij haar favoriete ijssalon. Nog één keer at ze met het gezin aan een lange tafel in een restaurant. Voor één keer stapte Andréa van haar 'dieet' van schoolkrijtdrop en cola light af.

WK
In oranje shirt keek ze naar de WK-halve finale Nederland-Argentinië. Dát drama bleef haar bespaard. 'Ik was al een beetje in slaap gevallen...'

Voor het eerst in 2 maanden sliepen Jos en Andréa weer samen in één bed. 'Ik vind het zelfs niet erg als je vader snurkt.' Nog één keer keek ze uit over dat uitgestrekte meer. Ze genoot van het uitzicht, met haar troostende vader aan haar zijde.

Drie dagen na thuiskomst liet ze euthanasie plegen. Ieder gezinslid kroop nog even bij haar in bed. Lucas: 'Ik heb haar gevraagd of ze mijn kinderen wilde beschermen, als ik die zou krijgen. Want ze wilde dolgraag oma worden.'