Volledig scherm
Protest tegen de komst van asielzoekers in Enschede © Emiel Muijderman

Angst voor vluchtelingen groeit: 'Kan ik m'n rokje nog wel aan?'

Het geweten van Nederland piept en kraakt. Terwijl gemeenten en regering naarstig zoeken naar opvangplekken voor de vluchtelingen, groeit onder burgers juist het verzet tegen opvangcentra. We willen best hulp bieden, maar het begint te wringen als dat om de hoek van ons huis moet gebeuren.

Quote

Overal is verzet, maar dat verdwijnt als overlast uitblijft

Aslan Zorlu, onderzoeker

Suus is bang. Begrijp haar goed, ook zij keek met tranen in de ogen naar die foto van Aylan (3) op het strand van Bodrum. De golven die met zijn lijkje speelden. Haar dochter was ooit zo oud, bedacht ze nog. Je moet er niet aan denken dat...

Suus overwoog spullen te doneren aan de vluchtelingenorganisaties. Die oude jas van haar man, bijvoorbeeld. Die ligt toch maar op zolder. Die arme Syriërs. Weg van huis en haard. Ik wil iets doen, zei ze.

Anders
Maar toen kwam dat nieuws. Niet ver van haar huis, in een leeg verzorgingstehuis, komen straks een paar honderd Syriërs te zitten. En nu is alles anders. Ze wil 'liever niet met d'r hele naam in de krant'. Noemen ze haar straks een racist, maar zo voelt ze zich niet. Ze heeft gewoon vragen.

Want moet ze vrezen voor een horde alleenstaande, getraumatiseerde kerels? Wat vinden die van onze westerse gewoonten? Van de rokjes die Suus soms zelf draagt? Kunnen de kinderen nog gewoon langs dat gebouw fietsen naar de hockey? Waarom komen er zo veel? En op die plek, hun kinderrijke dorpse wijkje? Is ze dan minder gastvrij en behulpzaam als ze dacht?

Dilemma
Het is een dilemma waar velen mee worstelen. De drift te willen helpen, tegenover de angst voor het onbekende.

Tv-journaals storten in onze woonkamers beelden uit van vluchtelingen aan de rafelranden van Europa. Maar daar staan alarmerende berichten tegenover. Getuigenissen van verkrachtingen in vluchtelingenkampen in een opvangcentrum in Duitsland. Verhalen van bendeoorlogen tussen Eritreeërs en Somaliërs. Van dwangprostitutie in azc's. Van IS-strijders onder de gevluchten. Vrees en medeleven strijden zo om voorrang.

AZC Alert
Anita Hendriks ziet het dilemma dagelijks voorbijkomen. Zoals Suus zijn er vele. Voor hen bestiert Hendriks daarom platform AZC Alert, om de groeiende 'weerstand' tegen azc's te 'kanaliseren'. ,,Ik ben geen xenofoob, maar er worden verspreid over Nederland, zonder enige inspraak vluchtelingencentra opgetrokken. Terwijl er angsten zijn en wij betwijfelen of dat voor mensen in kleine dorpjes allemaal te behappen is.''

'Statusangst', reageert socioloog Arjen Leerkes. ,,Vrees dat bestaande verhoudingen op de schop gaan als onbekende mensen in een gemeenschap komen. Een begrijpelijke reactie, maar die is vooral gebaseerd op emotie en koudwatervrees. Er is geen bewijs dat een asielstroom in de moderne geschiedenis nu zo ontwrichtend heeft gewerkt.''

Lees het hele verhaal in de krant van vrijdag.