Volledig scherm
© KNWU

Vluchteling Abraham Gebru: Met een medaille naar de koning

Zestien jaar geleden ontvluchtte Daniel Abraham Gebru de oorlog in Eritrea. In Nederland bouwde hij een nieuw leven op, als lasser, kok en wielrenner. Nu droomt hij in Rio de Janeiro van een medaille op de Paralympics.

Quote

Ik ben hartstikke trots dat ik hier in Rio ben en voor Nederland mag rijden

Abraham Gebru

Met een grote glimlach slaat hij op zijn shirt. Tussen het rood, wit, blauw en oranje brult pontificaal een Nederlandse leeuw, gevormd uit minuscule klompjes, tulpen en grachtenhuisjes. ,,Ik ben hartstikke trots dat ik hier in Rio ben en voor Nederland mag rijden. Het voelt als een enorme eer,'' zegt wielrenner Daniel Abraham Gebru.

Na zijn vierde plaats in de paralympische tijdrit van woensdag, is hij zaterdag kandidaat voor een medaille in de wegrace. Gebru is geboren in Eritrea, nu 31 jaar geleden. Als kind van 15 ontvlucht hij de oorlog in zijn land, in zijn eentje. Geholpen door een buurvrouw, die hem op het vliegtuig zet. ,,Naar je ouders in Europa,'' zegt ze. Maar zijn ouders zijn niet in Europa. Moederziel alleen landt hij op Schiphol.

Zestien jaar later maakt hij deel uit van de Nederlandse wielerselectie op de Paralympics in Rio de Janeiro. ,,Fantastisch. Een cadeautje eigenlijk. Ik dacht dat het onmogelijk zou zijn,'' vertelt hij. Pas tien weken geleden kreeg hij definitief groen licht. Want hoewel Gebru al meer dan de helft van zijn leven in Nederland woont, hier een leven heeft opgebouwd als lasser, kok en wielrenner, volledig is ingeburgerd en uitstekend Nederlands spreekt, heeft hij alleen een permanente verblijfsvergunning. Geen Nederlands paspoort. Hij valt onder het generaal pardon uit 2009, maar de te volgen regels zijn weerbarstig.

Inspanningen
Om een paspoort van het Koninkrijk der Nederlanden te krijgen, moet hij eerst het oude uit zijn vaderland overleggen. Dat heeft hij niet en terug naar Eritrea is geen optie. Het regime waarvoor hij vluchtte zou hem niet meer laten terugkeren. Door de inspanningen van wielerbond KNWU en sportkoepel NOC*NSF en op basis van de regels van de internationale wielerfederatie UCI mag hij starten in Rio, als volwaardig lid van de oranjeploeg.

Gezien zijn resultaten op het WK en in Wereldbeker-wedstrijden is hij volop medaillekandidaat. In de tijdrit was hij er dichtbij, de wegrace biedt een nieuwe kans. ,,Met een medaille om mijn nek de koning een hand geven, dat lijkt me zo mooi. Dan zou mijn leven rond zijn,'' zegt hij. Misschien komt het zijn paspoortprocedure ook wel ten goede. ,,Ik heb nu alleen een vluchtelingendocument om te reizen. Maar dat belemmert me in het rijden van wedstrijden, want niet alle landen accepteren dat. Vooral in Azië is het lastig om te rijden. Daar krijg ik dan geen visum om het land binnen te komen.''

Jaren na zijn vlucht ontdekt hij dat zijn vader is overleden in een gevangenis in Ethiopië. Ook krijgt hij weer contact met zijn moeder. Van elkaar dachten ze dat ze dood waren. ,,Gelukkig leeft ze nog. Ze woont in Eritrea. Soms bellen we, meer contact is er niet. Zijn tot dan montere stem stokt even. ,,Dat is wel moeilijk, ja.''

Onvolgroeid linkerbeen
Met vrouw en kinderen woont Gebru alweer lang in Amstelveen. Op een galerijflat, Nederlandser kan het bijna niet. Van daaruit trekt hij op de fiets het land in, de Noord-Hollandse polders door met zijn eeuwige tegenwind. Heerlijk vindt hij dat. ,,Nederland betekent alles voor mij,'' zegt Gebru, die sinds zijn geboorte kampt met een onvolgroeid linkerbeen en daardoor mag uitkomen op de Paralympische Spelen.

,,Nederland staat voor mij voor vrijheid, vrede en mogelijkheden om iets van je leven te maken. Op de fiets heb ik het land leren kennen, de taal geleerd en weet ik overal de weg.''