Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
© Joost Hoving

Bral: Adieu Atelier

Column'Krijg nou de kleren', dacht ik toen ik vernam dat kostuummagazijn De Wit in de Wagenstraat verdwijnt. Wie die kleren wil krijgen, kan begin april langskomen. De kast wordt ontlast: opheffingsuitverkoop, na 63 jaar.

Quote

Ze zijn niet bijna in de fik gevlogen, zoals het Kurhaus gisteren; zelden zo'n flagrante schending van het rookverbod gezien bij de Scheveningse horeca

Dat zal me een kast zijn: dit kostuumverhuurbedrijf had duizenden kledingstukken, in alle soorten, kleuren en maten. Hoeden en petten en jaren 30 tot jaren 90: ze hadden álles. Normaliter zeg je: dat is een kast van een huis. Wel, dit bedrijf was een huis van een kast. Een klerenkast. De prijzen waren vriendelijk - wat dat betreft zag je bij De Wit nooit bleek.

Het siert de familie De Wit dat zij geen namen noemen vanuit hun enorme klantenkring, maar ik meld u met plezier dat ik er meer dan eens ben geweest. De laatste keer in een spontane opwelling omdat ik met een fotograaf wat foto's in Chinatown moest schieten. Ik kreeg de volledige collectie 'Aziatische hoofddeksels' mee. Afrekenen was er niet bij, het was immers maar voor een uurtje. Hun eigen vertrek is nu echter voor de eeuwigheid.

Werken in een kledingverhuurbedrijf is goed beschouwd elke dag feest. Maar dat feest is nu geweest. Het is gelukkig een schoon afscheid. Geen gedoe. Geen ellende. Ze zijn niet bijna in de fik gevlogen, zoals het Kurhaus gisteren; zelden zo'n flagrante schending van het rookverbod gezien bij de Scheveningse horeca. En dat noemt zich dan een Kuurhuis!

Nee, dan de firma De Wit. Die heeft duizenden en duizenden mensen blij gemaakt. Dank, firma De Wit! Een feestkostuum geeft je namelijk heel even een tweede leven. Je mag uit je zelf treden. Wel, dat doet de firma De Wit nu zelf ook. Zij treden uit. Er zijn geen schulden. De deur gaat met opgeheven hoofd op slot. Eigenaar Marco gaat met pensioen, zijn zoon Reinier zet een eigen kledingverhuurbedrijf op. Die van z'n vader was een jasje te groot geworden in de krimpende klerenmarkt. Hoe jammer dat andermaal een oer-Haags instituut de geest geeft. Bovendien, zo vragen we allemaal als de buren vertrekken: wat krijg je d'r voor terug?

In samenwerking met indebuurt Den Haag