Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
Miep Diekmann was verknocht aan het uitzicht van haar Scheveningse appartement. © JACQUES ZORGMAN

Een vooruitstrevend schrijfster

Van wieg tot grafDe Scheveningse schrijfster Miep Diekmann begon haar carrière als journalist van deze krant en werd een beroemd schrijfster van jeugdliteratuur.

Schrijfster Miep Diekmann (26 januari 1925 - 9 juli 2017) schreef veel van haar boeken met uitzicht op zee in haar flat aan de Zeekant in Scheveningen. ,,Mijn beste beslissing ooit'', zei Miep over de stap om eind jaren zestig in een van de drie gele flatgebouwen een appartement te kopen. Ze was verknocht aan haar uitzicht.

Als dochter van een commandant bij de militaire politie verhuisde ze in haar jeugd veel. Dertien scholen had ze achter de rug tegen de tijd dat ze eindexamen gymnasium deed. De verhuizing naar Fort Amsterdam op Curaçao, waar ze vier jaar zou wonen, inspireerde haar tot het schrijven van een flink aantal boeken waaronder de bestsellers De boten van Brakkeput en Marijn bij de lorrendraaiers. Miep schreef jeugdliteratuur waarin zaken als seks en discriminatie aan bod kwamen. Haar eerste boekenserie over Annejet wordt tegenwoordig soms als 'braaf' omschreven, maar in de jaren vijftig waren de boeken over een meisje met gescheiden ouders juist vooruitstrevend.

Verliefd

Mieps eerste baan als journalist was voor deze krant. Toen ze verliefd werd op een collega en in verwachting raakte, was dat geen reden om te trouwen, vond Miep. Totdat haar vader zich ermee bemoeide. ,,Jij mag dan geëmancipeerd en vooruitstrevend zijn, maar je moet nu aan je kind denken'', sprak de strenge militair waarna Miep netjes trouwde.

Het huwelijk bleek geen succes. Voor Miep, die niet tegen sleur en burgerlijkheid kon, was het gezinsleven een uitdaging. Na de echtscheiding bleven haar twee zonen bij hun vader wonen. Miep verhuisde naar Dordrecht waar onlangs een plaquette op het huis werd aangebracht omdat ze er 'Marijn bij de lorrendraaiers' schreef. Het was een vruchtbare periode waarin Miep het ene na het andere boek schreef en daarvoor diverse nationale en internationale prijzen won. Onder meer twee Gouden Griffels en de Duitse Staatsprijs. Ieder jaar bracht ze een paar maanden op Curaçao door om beginnende Antilliaanse schrijvers te coachen.

Hoewel de moederrol haar minder had gelegen was ze een geweldige grootmoeder die altijd alles bespreekbaar maakte. Hoewel haar kleinkinderen meegebrachte vrienden van tevoren waarschuwden dat hun oma nogal makkelijk sprak over zaken als seks, relatieproblemen, ruzie en onzekerheid, waren ze bijzonder trots op hun moderne oma bij wie ze vaak logeerden. Toen haar jongste zoon aan longkanker overleed trok Miep een aantal weken in bij zijn dochter om haar te steunen. Dat deze kleindochter antikraak, en dus een beetje primitief woonde maakte Miep niet uit.

Beroemdheid

Miep was tot op hoge leeftijd een beroemdheid. Juist toen ze, tijdens een wandelingetje over de boulevard, uitsprak dat het fijn was dat ze tegenwoordig anoniem over straat kon, vroegen twee mensen achter elkaar of ze niet die bekende schrijfster was. Iets dat haar toch wel goed deed. Miep rookte, dronk graag een glas whisky en kookte verrukkelijke maaltijden. Toen dat door een zeldzame oogziekte niet meer ging schakelde ze flexibel over op maaltijden van Simon de Vogel van de Frederik Hendriklaan. Die oogziekte zorgde er ook voor dat Miep uiteindelijk met schrijven moest stoppen. Ze bleef echter onveranderd scherp en levenslustig. Miep Diekmann stierf op 92-jarige leeftijd.

In de rubriek Van Wieg tot graf vertellen we het verhaal achter een familiebericht. 

In samenwerking met indebuurt Den Haag