Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
Marion Kuiperi bij het pas aangelegde labyrint in Kortenbos, dat er op haar initiatief is gekomen. © Frank Jansen

Labyrinten voor prangende levensvragen

DoolhofAls inwoner kun je best wat voor elkaar krijgen in de stad. Dankzij Marion Kuipéri zijn er twee labyrinten aangelegd in Haagse parken. Zweverig? Nee hoor.

Om eerst even een misverstand uit de weg te ruimen: een labyrint is geen doolhof. Kuipéri verklaart: ,,In een doolhof zóek je de weg, in een labyrint kun je de weg vínden.’’ In een labyrint kun je nooit verkeerd lopen. Er is maar één route, die altijd in het middelpunt uitkomt. En er zijn ook geen hoge heggen, waardoor je niet kunt zien waar je loopt. ,,Je kunt niet verdwalen.’’

Woensdag wordt het eerste Haagse labyrint geopend in park Kortenbos. De slingerende weggetjes, bekleed met steentjes, zijn vanaf het pad niet te zien. Het gras is hoger dan de steentjes. Loop je er door het veldje naartoe, dan word je ineens verrast door het symmetrische patroon. ,,Dat heeft wel iets’’, vindt Kuipéri. En er komt nog een bord, vult Josje Adriaansen, opbouwwerker bij de gemeente Den Haag, aan.

Middelpunt

Dat de gemeente de labyrinten financiert is best bijzonder. Want er hangt iets zweverigs omheen. Het komt voort uit een beweging van mensen die labyrinten lopen om antwoorden op levensvragen te vinden. Loop je zonder nadenken naar dat middelpunt, dan weet je zomaar ineens waar het heen moet met je leven. ,,Maar dat gebeurt niet bij iedereen, hoor’’, nuanceert Kuipéri. ,,Je moet er open voor staan.’’

Hoe dat dan werkt? ,,De slingerende bochtjes die je loopt, dat zijn net levenspaden’’, verklaart Kuipéri. ,,Je gaat een kant op, er gebeurt iets en je leven slaat een totaal andere richting in.’’ Loop je het labyrint vanuit die gedachte, je laat je leven aan je voorbij flitsen, dan weet je vaak ineens hoe je verder wilt, zegt Kuipéri.

Bezinning

Adriaansen, als opbouwwerkster in Kortenbos betrokken bij de aanleg van het labyrint, had nog nooit gehoord van het fenomeen. Nu ze zich er wat meer in heeft verdiept, denkt ze dat het ‘een plek voor bezinning en meditatie’ kan worden, die inwoners kan helpen om ‘op een andere manier naar hun problematiek te kijken, naar waar ze mee bezig zijn’.

De gemeente investeert 10.000 euro in de aanleg van de twee labyrinten. Al ziet Kuipéri dat liever niet vermeld. ,,Dan gaan mensen vragen: is dat het wel waard?’’

Het onderhoud neemt Kuipéri volledig voor eigen rekening. ,,Het is een flinke klus om al het gras tussen de stenen uit te peuteren. Daar mobiliseer ik een ploegje vrijwilligers voor, want alleen is dat niet te doen.’’ Het is te danken aan het doorzettingsvermogen van Kuipéri, werkzaam als ‘ritueelbegeleider’ en ‘stembevrijder’, dat de labyrinten er gekomen zijn. Ze bleef bellen en trof uiteindelijk een enthousiaste ambtenaar. Er is zelfs een labyrint aangelegd op koninklijke grond, in de Paleistuin.

Iedereen

Den Haag is trouwens niet de eerste stad met labyrinten. Ook elders in het land duiken ze op. De gemeente wil wel voorkomen dat er ‘rare beelden’ ontstaan, zegt ambtenaar Adriaansen. ,,Tijdens de opening op 21 juni lopen kinderen van twee basisscholen het labyrint. We hopen dat ze er dan weer enthousiast over vertellen aan hun ouders.’’ Zo hoopt de gemeente dat de burger er vertrouwd mee raakt.

Kuipéri: ,,Het labyrint is zo oud als de mensheid, maar we zijn het een beetje vergeten. Een moslima vroeg mij of het iets christelijks was, maar het komt voor in álle religies, het is van iedereen.’’

Chartres

Het labyrint in Kortenbos is een zogenaamd ‘labyrint van Chartres’. Het model is een kopie van een bekend labyrint in een kerk in het Franse Chartres. ,,Veel mensen gaan het daar lopen, ik ook elk jaar.’’

Het labyrint in de Paleistuin is een ‘klassiek model’. Ook hierin steven je, al slalommend in bochtjes op het midden af. Het is iets minder uitgebreid dan het Chartres-model, waarin je meer bochtjes maakt.

De Haagse Kuipéri voelt zich ‘heel verbonden met labyrinten’. ,,Ik zie wat het kan brengen.’’ Het lopen van een ritmisch patroon is ‘een heel mooi symbool voor je eigen leven’. Dat wat zweverige imago, daar wil ze graag vanaf. ,,Je moet er vooral niet te veel bij nadenken. Je kunt het ook gewoon lopen om rustig te worden. Of het gebruiken om te mediteren zonder stil te hoeven zitten.’’

En om nog even terug te komen op het verschil tussen labyrinten en doolhoven, die hebben dus een andere oorsprong. Het labyrint bestaat zo lang als de mens zelf. ,,We kennen het al van rotstekeningen.’’ Het doolhof kwam pas op in de Verlichting. ,,Toen gingen we meer in ons hoofd zitten. Mensen vonden dat dolen een leuk spelletje.’’

Quote

Je moet er vooral niet te veel bij nadenken. Je kunt het ook gewoon lopen om rustig te worden.

Marion Kuipéri

In samenwerking met indebuurt Den Haag