Volledig scherm
Kevin, Helena en zoontje Kenzo. © Richard van Hoek

‘Ik draag ze altijd bij me in hoofd en hart’

Hij koestert geen wrok. Drie jaar nadat hij zijn ouders en oma verloor bij de MH17-ramp, kijkt Rotterdammer Kevin Fan (33) vooruit. Met de Nieuw-Lekkerlandse Helena Lai (31) aan zijn zijde.

Eerst krijgt papa Kevin Fan (33) een pets op zijn kop met de flinke lepel. Zijn 1-jarig zoontje Kenzo - twee ondertandjes - heeft de lepel van tafel gegrist. Vervolgens prikt de kleine z’n papa ermee in het oog.

Kevin Fan lacht erom. Hij is in het Nieuw-Lekkerlandse Chinees/Indisch restaurant Blue Lotus van zijn schoonfamilie. ,,Kenzo’s komst was voor ons een verrassing, maar wel een leuke. Hij vult een gat op.”

Leegte

De Rotterdamse ondernemer, die onder meer het Chinees/Maleisisch restaurant Asian Glories in de binnenstad runt, vertelt zijn verhaal kalm. Zonder zichtbare emoties. Terwijl het gat waarover Kevin praat meer kenmerken heeft van een oneindig diepe krater. Maandag precies drie jaar geleden verliest hij bij de MH17-ramp zijn vader Shun Po (59), moeder Jenny Loh (55) en oma (78). Net als de 295 andere inzittenden zijn ze kansloos als boven Oekraïens grondgebied een Russische BUK-raket het toestel van Malaysia Airlines doorboort.

,,Op dat moment viel mijn toekomstbeeld helemaal in duigen. Ontstond een grote leegte. Heel moeilijk. Met Kerstmis, op verjaardagen. Zelfs als het druk was in de zaak dacht ik vaak ‘konden mijn ouders dit nog maar zien’.” Zijn ouders brengen die 17 juli 2014 oma naar haar thuisland Maleisië, waar ook Jenny Loh haar roots heeft liggen. Shun Po is van Chinese afkomst. Fan: ,,Ze zouden er gelijk een vakantie van twee weken van maken.”

Quote

Zijn moeder was helemaal gek van me

Helena Lai (31)

,,Zijn moeder was helemaal gek van me”, vertelt Kevins echtgenote Helena Lai (31). ,,Pas toen ze er niet meer was, hoorde ik dat ze regelmatig aan Kevin vroeg ‘wanneer krijgen jij en Helena nou eens wat? Ze noemde me soms al haar schoondochter.” Op de dag dat de MH17 naar beneden komt, heeft de in Nieuw-Lekkerland opgegroeide Helena, één van de gezichten van restaurant de Blue Lotus van haar ouders, nog niet de status van schoondochter. ,,Via vrienden kenden we elkaar al wel heel lang. Gingen vaak stappen en zo.”

'Ik mis ze'

Pas in 2015 slaat de vonk over. Helena: ,,Het is jammer dat ze ons nu niet kan zien, met die kleine. Ik mis ze.” Helena kan haar tranen niet verbergen als ze over Kevins moeder praat, met wie ze een warme band onderhield. ,,Een week of twee voor haar dood deden we nog een drankje in de 1NUL8 in Rotterdam, vlak bij hun restaurant. Hebben we tijdens het roken van een sigaretje lang staan kletsen over Kevin. Dat gesprek zit nog helemaal in mijn hoofd. De woensdag voor de ramp nodigde ze me nog uit om met zijn allen te gaan eten. Ik kon niet, omdat ik moest werken. Op dat moment sta je er natuurlijk niet bij stil dat er zoiets kan gebeuren.” Kevin: ,,Ik heb veel steun aan mijn vrouw, kan veel bij haar kwijt.”

Volledig scherm
In de Blue Lotus in Nieuw-Lekkerland. © Richard van Hoek

Het eerste jaar na die zwarte 17de juli beleeft Kevin in een roes, beseft hij terugkijkend. ,,Van die periode ben ik veel dingen kwijt.” Hij stort zich volledig op Asian Glories, waar zijn ouders jarenlang ziel en zaligheid in hebben gestopt. En niet te vergeten de Dim Daily, het andere restaurant in de Rotterdamse binnenstad dat dan nog in handen is van de horecafamilie. Kevin wil het levenswerk van zijn pa en ma koste wat kost laten overleven, te midden van al het ‘papierwerk’ dat volgt na de brute dood van zijn geliefden. In het geval van Asian Glories is de dertiger daarin geslaagd. ,,Ik voelde en voel me verantwoordelijk voor de mensen die daar werken.” De activiteiten in Dim Daily staan momenteel op een laag pitje. In de zomermaanden verzorgt Kevin catering op locatie. Feesten en festivals. ,,De zomer is voor een restaurant altijd wat lastiger. Dit werk is een leuke afwisseling.” Hij werkt veel samen met tv-chefkok Herman den Blijker, die ook zijn ouders goed heeft gekend.

Herdenking

Het duurt weken voordat onderzoekers Kevins familieleden identificeren. Tussen het harde werken door regeert de slopende onzekerheid. Nadat ze zijn gevonden en overgebracht naar Nederland worden Shun Po en Jenny Loh tijdens een ceremonie in hun restaurant herdacht. De internationale media rukken er voor uit. Na de crematie brengt Kevin hun urnen naar Pulau Pinang. In die provincie van Maleisië zijn ze bijgezet in een tempel, op een berg. Oma is in Maleisië begraven. Er vaak naartoe gaan is voor Kevin en Helena vanwege de enorme afstand niet mogelijk. Kevin: ,,Ik draag ze altijd bij me in mijn hoofd en hart. Dat vind ik veel belangrijker dan ze fysiek in de buurt te hebben.”

Het echtpaar heeft zijn intrek genomen in Kevins ouderlijk huis in het Rotterdamse Nesselande. ,,Na hun dood heb ik mijn huis in Capelle aan den IJssel verkocht en ben daar gaan wonen. Dat was ook praktischer; er moesten zoveel zaken worden geregeld waarvoor ik hun spullen nodig had.” Het wonen in het ouderlijk huis valt het stel soms zwaar. Want wat doe je bijvoorbeeld met de spullen van je (schoon)ouders als je het wat meer naar je eigen smaak wilt maken?

Helena pendelt in de weekenden heen en weer naar de Alblasserwaard om te werken in de Blue Lotus. Haar ouders runnen het restaurant aan de Middelweg in Nieuw-Lekkerland sinds 1983, met een onderbreking van drie jaar. ,,In de Aziatische cultuur is het heel gebruikelijk dat je je ouders helpt. Zij hebben je grootgebracht. Ik werkte hier al toen ik 12, 13 was. Doe hier alles. Als het nodig is sta ik ook in de keuken. Maar nee zeg, ik ga de zaak niet overnemen. Ik vind het al heel knap dat mijn ouders het hier zo lang volhouden. Het is wel ‘maar’ Lekkerland he.”

Verdriet, geen boosheid

Nooit gingen Kevin en Helena naar een bijeenkomst of herdenking voor de nabestaanden van de MH17-slachtoffers. Als er in het journaal een item voorbijkomt gaat de tv niet op een andere zender, maar echt volgen doet Kevin het evenmin. Wie? Wat? Waar? Waarom? De dertiger is nooit zelf op zoek gegaan naar antwoorden. ,,Ik voel verdriet, geen boosheid. Ik wil er geen energie aan verspillen. Stel dat de telefoon gaat en iemand meldt dat Jantje of Pietje op de knop heeft gedrukt. En dan? Ik krijg er mijn ouders niet mee terug. Een lange celstraf voor de dader of daders? Niets kan dit verlies goedmaken.”

Kevin spreekt zijn waardering uit voor de wijze waarop hij door de overheid is opgevangen. ,,Ik vind dat Nederland dat knap heeft gedaan. Voor ons is alles goed geregeld. Nog steeds krijg ik bijna wekelijks e-mails waarmee je op de hoogte wordt gehouden van de ontwikkelingen.”

In samenwerking met indebuurt Dordrecht