Volledig scherm
Jan en Trijnie voor hun chambres d’hôtes Le Clou in Frankrijk. © Foto Jan Bartelds

Van Mariaplaats naar chambre d’hôtes op een berg: ‘nogal een verandering’

Jan Bartelds (55) en Trijnie Dijksterhuis (61) uit Utrecht verkasten begin 2010 naar het Franse Thiezac in de Cantal. Daar beheren zij op een berg een chambres d’hôtes (bed and breakfast) met vijf kamers, twee gî­tes (vakantieshuisjes) en een kleine camping. Ze dagdroomden al jaren over een ander leven, maar door een skiongeluk van Jan raakte hun plan in een stroomversnelling.

Jan en Trijnie ontmoetten elkaar in 1999 tijdens de après-ski in het Oostenrijkse Zell am See. De vonk sloeg over en kort daarna gingen ze samenwonen in Utrecht. Jan en Trijnie hadden beiden goede banen in de ICT en bij de overheid. Toch mijmerde het tweetal al jaren over een koerswijziging. Jan: „Waarom beginnen we geen chambres d’hôtes in Frankrijk, zei ik weleens.” Het bleef lang bij dromen, maar een vrij ernstig skiongeluk in december van 2007 zorgde voor een ommekeer. 

Wie is wie?
Jan Bartelds (55) werkte na zijn studie heao in de ICT. Onder meer bij Oracle, waar hij projectmanager was voordat hij naar Frankrijk vertrok.

Trijnie Dijksterhuis (61) was hr-medewerkster bij SenterNovem op de Catharijnesingel in Utrecht, een organisatie voor energie en milieu. SenterNovem houdt zich onder meer bezig met aanvragen voor duurzaamheidsubsidies.

Jan kwam tijdens het skiën ten val en werd bewusteloos met een helikopter naar het ziekenhuis vervoerd. „Ik had een lichte hersenbloeding en heb zeker een jaar nadien gesukkeld met gezondheidsklachten. Gelukkig is alles weer in orde gekomen, maar ik lag nog geen dag in het ziekenhuis toen we beseften dat we onze dromen moesten nastreven en niet op de automatische piloot verder moesten gaan. Het ongeluk deed ons beseffen dat het zo voorbij kan zijn.”

Twijfels

Quote

De contacten zijn meer dan leuk en iedereen helpt elkaar als er wat is

Jan Bartelds

Meteen daarna zijn Jan en Trijnie hun plannen concreter gaan maken. Trijnie: „In het najaar van 2008 zijn we drie weken naar Frankrijk geweest en in die tijd hebben we meer dan 50 bezichtigingen gedaan. We waren het meest onder de indruk van Le Clou, maar de twijfel of we de stap zouden zetten bleef. Reorganisaties in ons beider werk hebben ons geholpen met de beslissing. Het was nu of nooit.”

Met hulp van professionals, vrienden en familie werd er geklust om Le Clou gereed te maken voor verhuur en bewoning. Jan: „Toen we aankwamen in januari was het er koud, overal stonden verhuisdozen en we wisten niet waar we moesten beginnen. Maar vrij snel voelden we ons steeds meer thuis in Le Clou. Medio februari gingen we open en we hadden meteen al gasten.”

In de zomer strijken veel wandelaars neer in Le Clou om het prachtige vulkaanachtige gebied in het Centraal Massief te ontdekken. De winters zijn er koud, maar er is gelukkig ook veel sneeuw. En op 20 minuten rijden van het verblijf van Jan en Trijnie ligt het skigebied Le Lioran met 60 kilometer pistes. Daardoor is Le Clou het hele jaar interessant voor toeristen.

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
In de winter ligt er volop sneeuw in de Cantal . © Foto Jan Bartelds

Rust

Volledig scherm
Het ontbijt wordt op het terras geserveerd. © Nils Kruijf000

Jan en Trijnie hebben nooit een seconde spijt gehad van hun besluit om Utrecht te verlaten. Jan: „Het is nogal een verandering, van een appartement op de Mariaplaats naar een chambres d’hôtes op een berg. Maar het leven hier bevalt goed. Sommige weken, als we veel gasten hebben, is het best druk, maar we ervaren het beiden als minder stressvol dan voorheen. We kunnen per slot van rekening zelf beslissen wat we doen. Wanneer we behoefte hebben aan rust, dan zorgen we ervoor dat we een paar dagen of een week geen gasten hebben. En er zijn de stille maanden zoals november en april, maar dat is dan ook de tijd voor onderhoud aan het huis en tuin. We gaan ook zeker vier à vijf keer per jaar naar Nederland om familie en vrienden te bezoeken. Bovendien komen onze zoon en de dochter ook geregeld naar Le Clou.”

Jan sprak al aardig Frans toen ze naar Le Clou kwamen. Trijnie wat minder, maar ook zij kan zich nu goed redden. Jan: „Onze buren zitten ongeveer 100 meter verderop op de berg. Daar zijn we inmiddels goed mee bevriend. We drinken vaak een borreltje met ze. Ook komen we geregeld beneden in het dorp om boodschappen te doen of wat te eten en we proberen bij evenementen en feesten in het dorp aanwezig te zijn. De contacten zijn meer dan leuk en iedereen helpt elkaar als er wat is. Dat we nu volledig zijn geïntegreerd gaat wat te ver. Maar we vinden het goed zoals het nu gaat met de lokale mensen.”

Nieuwe uitdaging

Wat missen we nou echt in Utrecht?
Trijnie: „Het gemak dat we zo de binnenstad van Utrecht in kunnen lopen om te winkelen of uit eten te gaan. Op de Mariaplaats zaten we er middenin. Nu zitten we op een berg en duurt het even voordat we in de bewoonde wereld zijn.”

Jan: „De familie en de vrienden in Utrecht, de verjaardagen en de borrels en gezelligheid in de stad en op mijn oude voetbalvereniging Hercules: dat mis ik weleens. Maar van heimwee is geen sprake. We zijn altijd weer blij als we terug zijn in Frankrijk op onze berg met onze poezen.”

Na acht jaar Le Clou zijn Jan en Trijnie toe aan een nieuwe uitdaging en hebben ze zin om een andere regio in Frankrijk te ontdekken. „Ons huis staat te koop. We gaan iets zoeken dichter bij de Middellandse Zeekust. Vooral Trijnie heeft behoefte aan meer reuring. Het is hier sommige maanden van het jaar behoorlijk stil. We gaan op zoek naar een onderkomen met twee of drie vakantiehuisjes erbij. Liefst op niet al te grote afstand van de zee en in de buurt van een dorp.”

Het appartement op de Mariaplaats hebben Jan en Trijnie aangehouden. Jan: „Want ooit komen we weer terug naar Utrecht. Dat staat wel vast. Maar voorlopig blijven we in Frankrijk.”

Volledig scherm
Ochtendmist in Le Clou. © Foto Jan Bartelds
Volledig scherm
De leef- en eetkamer voor de gasten. © Jan Bartelds

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht