Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
Bram en Emine Verbrugge met dochter Sara. © Shody Careman

De broze vriendschap

logboekSara, de 1,5 jaar oude dochter van Emine en Bram Verbrugge, heeft de zeldzame spierziekte MDC1A waarvoor geen behandeling bestaat. Vader Bram doet verslag. Vandaag deel 3.

Quote

Mensen met wie we al jaren omgingen, maar die niets meer lieten horen toen de onderzoeken begonnen

Niet alle vriendschappen zijn bestand tegen verdriet en medische ellende. Bram worstelt met zijn pijnlijke ervaringen.

Volledig scherm
Vriendschap. © Bram Verbrugge

Soms overvalt het verdriet me. Zoals die keer dat ik in een hippe strandtent in Kroatië zat en me ineens realiseerde dat Sara hier nooit zou kunnen feesten omdat er overal trapjes zijn.

Mooie meiden klommen op tafels om te dansen. De mannen sloofden zich uit door met salto’s de zee in te springen. Een vriend gaf me een knuffel en een fles gin toen ik mijn tranen tevergeefs probeerde te verbergen achter een zonnebril.

Een paar weken later barstte ik in snikken uit in een Rotterdamse kroeg. Ik vertelde een andere vriend over mijn dochter en hij noemde mij ‘moedig en sterk’. Toen was er geen houden meer aan.

Doorgaans zijn de reacties hartverwarmend. Van familie, vrienden en de laatste tijd ook van volkomen onbekende mensen. Simpele, troostende woorden die helpen. Toch zijn we sinds Sara’s komst ook vrienden kwijtgeraakt. Mensen met wie we al jaren omgingen, maar die niets meer lieten horen toen de onderzoeken begonnen. Je kunt niet zeggen dat ze een bepaald moment hadden gemist of een speciale dag waren vergeten, want de medische ellende duurt al bijna twee jaar.

We besloten al snel dat we niet te hard moeten oordelen. Dat het niet alleen voor ons moeilijk is, maar ook voor de mensen om ons heen. En dus zei ik, heel eerlijk, tegen één van die vrienden dat ik teleurgesteld in hem was omdat hij niets had laten horen. Ik zei dat ik het graag wilde uitpraten. Hij nodigde mij uit bij hem thuis, bekende dat hij zich geen houding had weten te geven en beloofde beterschap.

Vervolgens hoorde ik weer een half jaar niets. Toen hij na maanden weer eens vroeg hoe het ging, realiseerde ik me dat ik, een slordige vijftig ziekenhuisbezoeken verder, de puf niet meer had om hem te spreken. Dat app’te ik hem. Dat ik er niet meer op zat te wachten om alles te vertellen. Dat ik onze vriendschap een tweede kans had gegeven, maar ondank zijn beloftes nooit meer wat had gehoord. Dat hij zelfs tijdens een etentje bij gemeenschappelijke vrienden niet had geïnformeerd naar Sara of naar mij.

,,De situatie is te heftig om energie te verspillen aan iets waarin ik niet meer geloof en dus laat ik het hier liever bij’’, schreef ik.

Ik vond het een pijnlijke aangelegenheid om dit berichtje te versturen na vijftien jaar van gezamenlijke vakanties, feestjes en ervaringen. Stiekem hoopte ik dat mijn vriend alsnog een poging zou wagen om het goed te maken.

Binnen tien minuten kreeg ik zijn antwoord. Dat was even kort als duidelijk: ,,Is goed’’.

Ik heb nooit meer wat gehoord.

En inmiddels houd ik dat graag zo.

Lees hier het logboek van Bram