Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
Walkie Talkies. © NICO SCHOUTEN

Walkie Talkies zetten altijd minstens 10.000 stappen

‘Zo beginnen wij de week’’, zegt Emily van Eerten van de American Women’s Club of the Hague terwijl ze op het terras van Beachclub Summertime op het Scheveningse strand een cappuccino bestelt. De Walkie Talkies zijn zojuist in de strandtent, die ongeveer halverwege hun route ligt, gearriveerd. De wandelclub van het AWC zet elke maandagmorgen minstens 10.000 stappen. 

,,Een kilometer of zeven’’, schat Emily de lengte van de wekelijkse ochtendwandeling. Het groepje start bij het clubgebouw van de Haagse Amerikaanse vrouwenclub aan de Johan van Oldenbarneveltlaan. Vanaf daar kan het alle kanten op. ,,We kijken naar het weer en hoe we ons voelen en besluiten dan gezamenlijk om een korte of een lange route te lopen. Meestal is het een lange. Want door het kletsen loop je toch ongemerkt hele stukken.’’ 

Quote

Te voet zie je veel meer

Ginnie Rempt

De vrouwen van de Walkie Talkies zijn een gemêleerd gezelschap. Jong, oud, volledig ingeburgerd of net gearriveerd delen ze een verlangen om Den Haag goed te willen leren kennen. ,,Te voet zie je veel meer’’, zegt Ginnie Rempt, een Amerikaanse die in het Bezuidenhout woont omdat ze een Nederlandse man trouwde. 

Alle Walkie Talkies hebben een verhaal hoe ze ooit in Den Haag verzeild zijn geraakt. Emily ontmoette haar Hollandse echtgenoot, een marineofficier, op een rodeo. Ze woonde met hem over de hele wereld. Andere Walkie Talkies hebben Amerikaanse mannen met banen bij Shell of op de ambassade. De oudgedienden helpen de nieuwkomers. 

Verschillen 

,,Wat is een fijne school? Wie weet een goede huisarts? Waar vind ik een loodgieter. Met dat soort vragen kunnen we bij elkaar terecht’’, zegt Emily. Er wordt ook over de culturele verschillen gesproken. De Walkie Talkies met Nederlandse echtgenoten bleken steevast met opgetrokken wenkbrau wen te maken te krijgen als hun schoonmoeders hoorden dat er behalve een wasmachine ook nog een droger werd aangeschaft. ,,Dat was voor ons toen heel normaal, maar onze Hollandse schoonmoeders vonden het maar pure verspilling’’ zegt Ginnie. 

Ook typische Haagse problemen komen aan bod. Zoals meeuwenoverlast. Carol Schapira wordt dagelijks, ondanks een zwarte kunststof raaf én een vlieger in de vorm van een havik, iedere dag om 05.30 wakker geschreeuwd. ,,Ik ben helemaal thuis in Den Haag, maar dat went nooit’’, zegt ze eerlijk.

In samenwerking met indebuurt Den Haag