Eugenie Verschoof
Volledig scherm
Eugenie Verschoof © Koen Verheijden

Helft patiënten heeft ervaring met medische missers

Bijna de helft van de mensen heeft wel eens meegemaakt dat het mis-, óf bijna misging in een ziekenhuis, zorginstelling of bij de huisarts. Dat toont onderzoek van Patiëntenfederatie NPCF onder bijna tienduizend mensen aan.

Quote

Patiënten zijn een extra paar ogen en oren, daar kunnen en moeten dokters meer gebruik van maken. Dat gebeurt nu te weinig

Diana Veldman, directeur NPCF

In de meeste gevallen gaat het om verkeerde medicijnen of een foute diagnose. Meer dan de helft van de mensen bij wie het bijna misging in de zorg, zegt dat dankzij eigen alertheid werd voorkomen dat het echt verkeerd afliep.

Van de mensen bij wie het wél fout ging, zegt een op de vijf dat hij deze misser had kunnen voorkomen als er beter met hen was overlegd. Ook lijken zorgverleners soms te weinig deskundig of wordt er slecht samengewerkt.

De gevolgen van de medische fouten kunnen verstrekkend zijn. De ondervraagden noemen tijdelijk of zelfs blijvend letsel en of psychische schade. Jaarlijks sterven nog altijd zo'n duizend mensen als gevolg van medische fouten, schrijft de NPCF in haar rapport, dat vandaag naar buiten komt.

De medische fouten variëren van een gaasje dat na de operatie in de buik achterbleef, verdovingen die niet werken ondanks de waarschuwing in het dossier of medicatie die is verwisseld met die van een tweelingbroer.

Hevige pijn
Ook patiënt Eugenie Verschoof (53) heeft zo'n slechte ervaring. De Nijmeegse kreeg in 2010 een hartkatheterisatie in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ); een slangetje dat via haar lies werd ingebracht. Ondanks de hevige pijn in haar been werd ze diezelfde dag naar huis gestuurd. In de dagen erna belde Verschoof meerdere malen verontrust naar de eerste harthulp. De pijn in haar been werd erger.

,,Het voelt alsof mijn liesslagader is afgesloten," meldde ze. ,,Dat kon niet, was de reactie. Kijk het nog maar even aan." 6 dagen én een hoogopgelopen discussie met de arts-assistent later wordt de patiënte alsnog onderzocht. Haar liesslagader blijkt 7 centimeter dicht te zitten. ,,Het is een geluk dat ik mijn been nog heb. Doordat ik vroeger veel heb gewandeld, zijn er kleine vaatjes ontstaan die mijn been van bloed voorzagen. Net genoeg om het niet af te laten sterven."

De gevolgen zijn alsnog aanzienlijk, vertelt Verschoof, nu 5 jaar later. ,,Door deze misser heb ik weken op bed gelegen, moest ik mijn vakantie naar Griekenland afzeggen, heb ik enorme kosten voor thuiszorg gemaakt, werd mijn buik bont en blauw door alle spuiten met antistollingsmiddel en was er alsnog een operatie nodig waarbij ik een zenuwbeschadiging opliep. Ik heb nog steeds veel pijn aan mijn been."

Ogen en oren
De NPCF roept artsen en andere zorgverleners op patiënten beter bij de zorg te betrekken. ,,Patiënten zijn een extra paar ogen en oren, daar kunnen en moeten dokters meer gebruik van maken. Dat gebeurt nu te weinig," stelt directeur Dianda Veldman van de NPCF.

Achteraf denkt Eugenie Verschoof dat ze nog meer had moeten drammen, zoals ook andere patiënten in het onderzoek van NPCF aangeven: 'Had ik maar...' ,,Maar ik was al zo duidelijk. Ik ben een ervaren patiënt, heb inmiddels elf pacemakers gehad en twintig hartkatheterisaties. Ook ben ik opgeleid tot doktersassistente. Mijn klachten hadden serieus moeten worden genomen." Het CWZ wil vanwege de privacy van de patiënt niet ingaan op de specifieke klacht, maar 'betreurt de ervaring van mevrouw Verschoof'. Het ziekenhuis zegt elke klacht serieus te nemen en heeft daarvoor een klachtenregeling in het leven geroepen.

Volgens de tienduizend ondervraagden geven de zorgverleners maar zelden een fout toe, laat staan dat er excuses worden gemaakt. Ook zijn de patiënten niet tevreden over de nazorg als er iets is misgegaan.