Volledig scherm
© ANP

Miss Montreal: 'Of ik nu stotter of niet, ik ben gewoon vet cool'

Concert at seaJarenlang was ze ongelukkig, en daardoor heel productief. Nu zit Sanne Hans alias Miss Montreal al weer meer dan een jaar op een roze wolk. 'Gelukkig kan ik terug naar ervaringen die ik nog niet helemaal heb verwerkt.' Aanstaande vrijdag schittert de zangeres op Concert at Sea.

Volgens de onversneden rock-'n-roll- traditie die verdriet en misère als ideale voedingsbodem voor de mooiste muziek ziet, staan voor haar de sterren compleet verkeerd, constateert zangeres Miss Montreal bezorgd. Al ruim een jaar. De carrière van Sanne Hans (28) bevindt zich in een opwaartse spiraal en in de liefde is de situatie zo mogelijk nog rooskleuriger.

Op een zonnig terras in de oude binnenstad van Amersfoort neemt vriend Daniel (drummer bij de band Handsome Poets) met een na 14 maanden verkering nog steeds verliefde kus afscheid van zijn geliefde. De twee hebben tosti's gegeten op het succes van het laatste project van Miss Montreal, een duet met singer-songwriter Nielson met de titel Hoe. 'Momenteel een joekel van een hit,' constateert Hans met de onafscheidelijke stotter in haar stem.

Miss Montreal worstelde jaren met haar onzekerheid. 'Vooral in mijn jeugd. Kwam door het stotteren. Ik voelde dat ik anders was dan de anderen. Omdat mijn vader directeur van de basisschool was, werd ik nauwelijks geplaagd, maar het maakte me toch onzeker. Ik was altijd bang iets fout te doen. Bestelde cola in plaats van de cassis die ik wilde, omdat ik dat laatste drankje niet kon uitspreken. Twee keer heb ik een anti- stottercursus gedaan. Ik beheers de techniek nu, maar breng die in stresssituaties maar eens in de praktijk'.

'Die onzekerheid greep me meer en meer aan. Toen ik op mijn 22ste in het derde jaar van het conservatorium van Enschede zat en nog geen stap dichterbij een muzikale doorbrak was gekomen, begon ik toch te denken: wordt het eigenlijk nog wat met mij? En wat moet ik als het niets wordt? Met dat gestotter van mij kun je geen normale baan krijgen. Die twijfel had invloed op mijn hele zijn.'

Wat voor invloed?
'Ik werd er ongelukkig van. Bang om met andere mensen om te gaan. Dat gaat bij mij in fases. Nu heb ik er ook weer last van, omdat ik weer een stapje beroemder ben dankzij Hoe en De Beste singer-songwriter. Niet de helft van de mensen op straat kent me nu, maar bijna iedereen. Dat gestaar, die dronken praatjes van mannen in de kroeg: ik kan het haast niet aan, vind het intimiderend.'

Dat gevoel had je ook voor je bekend werd als muzikant?
'Ik heb een periode straatvrees gehad, ja. Die ontstond op mijn 19de. Ik was net begonnen aan mijn muziekopleiding en vond dat daar ook veel drinken bij hoorde. Ik had continu katers. Op een hete dag had ik weer een zware, maar ging 's avonds toch naar een concert in een krap en warm zaaltje. Dat was te veel. Ik begon te hyperven- tileren. Ook in de buitenlucht ging het niet over. Op weg naar huis werd de paniek nog erger, ik ging bijna out van de angst. Pas thuis voelde ik me weer veilig'.

'Een dag later ondervond ik de schade. Ik durfde amper meer naar buiten. Naar de supermarkt ging nog, maar die route van de bar naar mijn huis was veel te eng. Langzaam kwamen daar andere delen van de stad bij. Steeds kwam dat benauwde gevoel terug. Het werd zelfs zo erg dat ik niet meer met de bus kon. De trein in ging alleen als er aan de linkerkant van de coupé zo'n vierzitter helemaal vrij was. Was dat niet zo, dan stapte ik uit en miste ik het tentamen waarnaar ik op weg was.'

Ben je daarvoor naar een psycholoog gegaan?
'Eén keer. Een man in Enschede die volgens mij helemaal niets van me snapte. Na afloop dacht ik: nu heb ik aan een wildvreemde mijn levensverhaal verteld, maar ik voel me niet anders. Ik ben niet meer teruggegaan.'

Hoe ben je er dan overheen gekomen?
'Gewoon blijven proberen. Ik wilde me er niet bij neerleggen dat de wereld zo klein zou worden, ook al was het af en toe echt een hel. Ik leerde ook trucjes: even rustig op een stoel gaan zitten, me in een groot gezelschap geruisloos afzonderen, wat suiker nemen. Dat hielp soms.''

En een ander beroep ambiëren? Eentje zonder drukke zaaltjes en massa's publiek?
'Nee hoor. Ik ga geen andere baan zoeken voor een paar paniekaanvallen. Ik ben niet bang voor confrontaties, het moést me lukken er overheen te komen. Dat lukte vanaf het moment dat ik in die Slankie-reclame (Hans zong de regel 'Gelukkig heb ik altijd nog een goed lijf', red.) terechtkwam en, nu vijf jaar geleden, voor het eerst in De Wereld Draait Door.'

Hoe kreeg je het voor elkaar in zo'n warme studio vol mensen rustig te blijven?
'Dat lukte ook niet. Toen ik bijna aan de beurt was zei ik tegen mezelf: 'Sanne, dit mag je niet verkloten. Dit is eens, maar nooit weer. Niet stotteren, let op je praattechniek!' Maar vanaf het moment dat ik werd aangekondigd, vergat ik alles. In het interviewtje met Matthijs van Nieuwkerk kwam er alleen maar gehaspel uit. Na een paar mislukte zinnen dacht ik: laat ook maar, ik stotter die minuut wel vol en hoop dat ik mijn liedje nog mag zingen. Dat mocht. Iedereen vond het geweldig.'

Een kantelpunt in je leven?
'Ja man. Ik dacht: of ik nu stotter of niet, ik kan er toch wat van maken in het leven, eigenlijk ben ik gewoon vet cool! Dat heb ik mezelf ingeprent. Ik heb mijn studie opgezegd en alles gegokt. Anderhalve maand later had ik een platendeal en niet veel later een hit met Just a Flirt. En ik leef nog steeds op die roze wolk van toen.'

Daarmee doelt ze op haar persoonlijke leven, maar evenzoveel op haar carrière als Miss Montreal. Een artiestennaam die, zo verkondigt ze steevast, geheel samenvalt met haar eigen persoon. Ze bedacht het pseudoniem nadat een extatische minnaar een souvenir achterliet op een naast de bedrand opengeslagen tijdschrift. Het onderwerp: reizen naar Canada, de bevlekte stad: Montreal.