Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
© AD

Sjoerd Mossou neemt het op voor Locadia

ColumnAD-columnist Sjoerd Mossou neemt het op voor Jürgen Locadia. 'Hij zei in een opwelling wat hij dacht en voelde.'

Het is verleidelijk om hier Jürgen Locadia af te zeiken, want de aanvaller van PSV zei donderdagavond nogal eerlijke, onverstandige dingen, kort na de grootste Europese blamage in 44 jaar.

Kort samengevat: Locadia had het best moeilijk gevonden zich op te laden tegen Osijek, want Osijek was nu eenmaal geen Bayern München.

Op de bank verslikte ik me even in mijn linksdraaiende humus met sojacrackers. Ik moest meteen aan mijn favoriete PSV-supporter denken, Willem, die u misschien kent van de tribuneshots op de televisie (PSV-shirtje met korte mouwen, ­fototoestel op de ronde buik, Kees Jansma-kapsel).

Willem was nu zeer waarschijnlijk zijn televisie uit het raam aan het gooien, met een rood hoofd en stoom uit de oren, en vervolgens zijn andere televisie, zijn complete PSV-verzameling en de rest van zijn huisraad, inclusief de koelkast, de vaatwasser en het porseleinen servies van oma.

Ik zag de straten van Woensel en Nuenen voor me, met allemaal kapot gesmeten tv-toestellen op de stoep. Mark van Bommel lag thuis in Meerssen te huilen op de bank. Berry van Aerle was al op weg naar de Herdgang, in trainingspak, klaar voor een onmiddellijke rentree. Willy en René waren al aan een warming-up begonnen.

Quote

Geluk en liefde moeten aan komen waaien, als een vluchtige like op Instagram

Toch voel ik me genoodzaakt het een beetje voor Jürgen Locadia op te nemen, al is het maar om de reacties die het allemaal opriep. Het volkstribunaal. De slaapverwekkende cliché-reacties ook vooral. De inkoppertjes.

Over dat de voetbalvrouwen tenminste wél altijd hun best doen, want die zijn zo vrolijk en onbedorven. Over dat voetballers nondeju moeten werken voor hun geld. Over dat wielrenners en hinkstapspringers tenminste wél hard trainen.

En ja hoor, daar kwam die foto van Locadia weer voorbij met zijn glimmende gouden Porsche met pornovelgen. Kop maar in, jongens. Haal maar door het slijk. Pis er maar overheen.

Daarom toch even wat nuance, sorry. Locadia zei namelijk gewoon wat hij dacht en voelde, in een opwelling, iets wat je niet van alle voetballers kunt zeggen, maar los daarvan: hij verwoordde de taal van zijn generatie.

De logica van de jeugd van nu, of een groot deel daarvan, die zoekt naar snelle kicks en snel resultaat, ook in het doodgewone leven. Henk Fraser vertelde er vorig jaar al uitgebreid over: de generatie Z wil meer voor minder. Meer status, meer succes, meer respect - maar er minder voor doen. Geluk en liefde moeten aan komen waaien, als een vluchtige like op Instagram.

Dat is niet per se een verwijt, PSV-directeur Toon Gerbrands vertaalde het ooit naar de invloed van de spelcomputer: deze generatie wil steeds een level hoger, nooit een stap terug. Niet eerst vijf keer tegen Osijek en vier keer tegen Roda JC, maar meteen tegen Bayern München. Niet eerst vier jaar een Volkswagen en drie jaar een tweedehands Mercedes, maar meteen een Porsche.

Wij ouwe lullen kunnen daar heel moralistisch over doen, we kunnen er boos om worden, of verontwaardigd, maar net zo goed hebben we het laten gebeuren. Het zijn onze kinderen. Onze leerlingen. Onze voetballers. Onze jeugd. Om het quasi-populair te zeggen: deal with it. Los het op, voed ze op, doe er wat aan, accepteer het. Of zwijg.