Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
© Margi Geerlinks

Als je ouders sterven

Column Hugo BorstWekelijks schrijft Hugo Borst over zijn moeder, die aan alzheimer lijdt. Deze week denkt hij terug aan de tijd dat zijn ouders nog midden in het leven stonden.

Ik stond voor het raam in de woonkamer met tranen in mijn ogen. Mijn vaders auto was weg. Ze waren niet gaan wandelen. Ik belde mijn tante en vroeg of mijn vader en moeder bij hun op visite waren. Ik kon een snik in mijn stem niet voorkomen. Nee, daar waren ze niet. ,,Joh, die komen zo terug'', zei mijn tante.

Ik belde een andere tante op. Daar waren mijn ouders ook niet.

Ik had ze rond half 1 terugverwacht voor een boterhammetje. Dat deden we altijd. Samen eten.

Ze kwamen een uurtje later. Ze zagen dat mijn ogen rood waren.
Rond mijn 10de moet het begonnen zijn. Ik werd mij toen bewust van ieders sterfelijkheid. Eerst verloor mijn moeder haar vader, toen verloor mijn vader zijn vader. Mijn opa's waren 93 en 80 jaar toen ze stierven. Ik herinner het me niet meer, maar mijn ouders zullen vast hebben uitgelegd dat het heel natuurlijk is dat een kind zijn ouders overleeft.

Quote

Stel nou dat mijn vader en moeder dood zouden gaan. Hoe moest ik dan verder?

Volledig scherm
© PR

Het viel me op dat je niet per se heel oud hoefde te zijn om dood te gaan. In Biafra stierven zelfs kinderen, van de honger, dat had ik op televisie gezien. GVAV-keeper en oud-Sparta-doelman Tonny van Leeuwen reed zich dood op mijn verjaardag. Hij was nog geen 30 jaar. En ik had mijn broer horen vertellen dat veel popmuzikanten jong stierven. Hypochondrisch als ik toen al was, betrok ik het allemaal op mezelf en mijn ouders. Stel nou dat mijn vader en moeder dood zouden gaan. Hoe moest ik dan verder?

Die zomervakantie gingen we naar Zuid-Europa. In het vliegtuig voor het opstijgen zei ik tegen mijn moeder dat als we nu zouden neerstorten dat dat dan niet erg zou zijn, want dat zouden we bij elkaar zijn. ,,En je broer dan?'' zei ma.

Tja, mijn broer. Bijna negen jaar ouder. Toen ik 8 was verliet Laurens het huis. Ik waande me enig kind. Mijn broer - stoer en onafhankelijk - zou zich wel redden.

Quote

Mijn angst dat ze dood zouden gaan begon behoorlijk uit de hand te lopen.

Als mijn ouders de deur uit gingen, bleef ik nog jarenlang vragen hoe laat ze dan terug zouden zijn. Waren ze niet op tijd, dan stond ik voor het raam, zenuwachtig, soms wenend. Mijn angst dat ze dood zouden gaan begon behoorlijk uit de hand te lopen. Ik kwam bij een kinderpsychiater in Kralingen terecht. Twee keer bezocht ik hem. Een keer met mijn ouders en een keer alleen. Van de inhoud van de gesprekken herinner ik me weinig meer.

Een keer liep mijn paniek nog flink uit de hand, ik was al 13. In San Marino verloor ik mijn ouders op een gigantisch plein uit het oog. Er liepen duizenden mensen. De tranen stroomden uit mijn ogen. Een Nederlandse mevrouw sprak me aan. ,,Wat kan jij mooi huilen, wat is er?'' Zij vond mijn ouders voor me terug.

De zelfbeheersing kwam later in mijn puberteit pas. Toch, zelfs als jongvolwassene vond ik de gedachte dat ma of pa zou sterven onverdraaglijk. Had ik toen maar geweten dat het nog behoorlijk lang zou mogen duren. Ik was 46 toen pa stierf. Hoewel ik nog elke dag aan hem denk, was ik er klaar voor. Wat ma betreft: haar leven heeft te lang geduurd, maar ik geloof dat ik in herhaling verval.

Reageren? magazine@persgroep.nl