Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
© Marco de Swart

Less is more

ColumnPauline komt tot de conclusie dat klimaatverandering geen ver van ons bed show is.

Quote

Het lijkt ver van ons bed maar de snelheid waarmee het klimaat en de grond in de war raken, is zo groot dat we er straks allemaal mee te maken krijgen

Het makkelijkste is natuurlijk om te denken dat we er zelf niet zoveel aan kunnen doen. In 2050 zit er meer plastic in de oceaan dan vis. Bijna de helft van de Amazone is al verdwenen. En in Nederland is nog maar 15 procent van de oorspronkelijke biodiversiteit over, zo'n beetje het laagste percentage ter wereld.

Het zijn slechts drie treurigmakende feiten uit het onlangs verschenen boek De kanarie in de kolenmijn van Marianne Thieme en Ewald Engelen. Er is een plek waar wijzelf dagelijks invloed uitoefenen, suggereert het boek ook: in de supermarkt. Bijna alles wat we daar kopen, heeft de aarde ietsjepietsje kapot gemaakt. Vooral alles wat van ver komt en alles wat geproduceerd is via intensieve landbouw of -veeteelt.

Voor ieder lapje vlees zijn zestig douchebeurten water verspild, voor het veevoer is regenwoud gekapt. Zo hebben wij volgens de schrijvers wel degelijk invloed: als we zo weinig mogelijk dierlijke producten kopen, en zo veel mogelijk biologisch (dynamisch) en lokaal boodschappen doen, scheelt dat.

Vandaag wordt een ander boek gepresenteerd met een vergelijkbare conclusie. Voor De verborgen impact heeft schrijfster en industrieel ontwerper Babette Porcelijn uitgezocht wat wij zelf praktisch kunnen doen om de vervuiling van de aarde en de verandering van het klimaat tegen te gaan.

Op één staat: minder nieuwe spullen kopen. Het voortdurend aanschaffen van allerlei nieuwe gadgets, kleding, gebruiksgoederen en meubels schijnt een grotere belasting te zijn voor ons milieu dan een vliegreis. Op twee staat: minder vlees eten. In Ethiopië heeft het al 1,5 jaar niet meer geregend, in Sri Lanka zijn duizenden mensen hun huizen juist kwijt door aanhoudende regen en modderstromen. Het lijkt ver van ons bed maar de snelheid waarmee het klimaat en de grond in de war raken, is zo groot dat we er straks allemaal mee te maken krijgen.

De UNHCR - de vluchtelingenafdeling van de Verenigde Naties - verwacht dat er over drie decennia 1 miljard klimaatvluchtelingen zullen zijn. En hoe gaan we die opvangen, als een paar duizend Syriërs al lastig is?