Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
© Arie Kievit

Na zes jaar weer bij elkaar

Plekken van hoopDit jaar werd gekenmerkt door aanslagen, een coup en het overlijden van grote artiesten. Maar er was ook hoop: mensen werden gered en uit de brand geholpen Vandaag: Lisa Lamoree maakte het onmogelijke mogelijk voor de Somalische Amran. Ze startte een crowdfundingsactie, waardoor Amran na zes jaar herenigd kon worden met haar kinderen.

Quote

De kans dat ze ze ooit weer zou zien, was miniem

Lisa Lamoree

Spreken doet Amran vooral met haar handen. Handen die ze tijdens het gesprek een aantal keren ten hemel richt. 'Alhamdulillah', klinkt het dan. 'Dank u God'. Handen waarmee ze de rug streelt van haar jongste zoon Ibrahim (11), na vele jaren van afwezigheid weer terug in haar leven.

2016 is een jaar van onverwacht geluk voor Amran Abdi Mohammed (44). Zes jaar lang bewoont de Somalische moeder in haar eentje een flat in Bodegraven. Al die tijd helpt één gedachte haar door de dag: de droom van een weerzien met haar eigen kinderen en de kinderen van haar broer, na zijn dood ook aan haar zorg toevertrouwd.

Een droom met nauwelijks reële kans van slagen: weduwe Amran verlaat in 2009 de chaos van haar geboortestreek Dinsoor, Somalië. Verjaagd door de terreur van de militante al-Shahaabbeweging en de plotselinge komst van een stamlid, die haar eerst het vee en daarna het resterende land afhandig maakt.

Een reisagent regelt een vlucht naar Europa en belooft de kinderen later haar kant op te sturen. Een belofte waar hij zich niet aan houdt, waardoor de kinderschare zonder moeder jarenlang noodgedwongen samen in een flatje in de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba woont. Het zevental naar Nederland halen? Onbetaalbaar en organisatorisch volstrekt onhaalbaar voor Amran.

Verschrikkingen
Lisa Lamoree, medewerker van Vluchtelingenwerk Bodegraven, herinnert zich nog het moment dat ze het verhaal van Amran voor het eerst hoorde. ,,Het trof me. Zo'n sterke vrouw, die al die verschrikkingen had meegemaakt. Ze was de hele dag aan het bellen, probeerde contact te houden met de kinderen in Ethiopië. Maar de kans dat ze ze ooit weer zou zien, was miniem. Het was voor haar niet te organiseren en bovendien zou het zo'n 10.000 euro aan vliegtickets en uitreisvisa gaan kosten.''

In 2015 vertelde Lisa tijdens het kerstdiner over het verhaal van Amran aan haar familie. ,,Iedereen was onder de indruk. Een moeder die haar kinderen misschien wel nooit meer zal zien, alleen maar vanwege een centenkwestie - dat kon toch niet waar zijn?''

Rondom die kersttafel wordt het idee geboren om Amran bij te staan. Niet alleen met een luisterend oor, maar heel concreet: met geld en een plan om de kinderen naar Nederland te halen.

,,Een crowdfundingsactie, dat was het idee. En er was haast geboden: kort daarvoor was internationaal een wetswijziging doorgevoerd, waardoor nu ook meerderjarige kinderen in aanmerking komen voor gezinshereniging. Maar de vergunning hiervoor verviel weer medio februari. Anderhalve maand hadden we om het financiële plan op poten te zetten.''

Quote

Iemand schreef te hopen dat het vliegtuig met de kinderen van Amran erin zou neerstorten

Lisa Lamoree

Aandacht
Lisa zoekt media op, haar crowdfundactie krijgt aandacht van alle kanten. ,,Het mooie is: ik weet niet eens wie er allemaal gedoneerd heeft. Er zit een hele flinke anonieme gift bij, ik ben er nooit achtergekomen van wie die afkomstig was. Mensen leefden mee, snapten dat het voor deze moeder misschien wel de allerlaatste kans was om herenigd te worden met haar kinderen.''

Maar niet iedereen is positief. ,,Als je in de spotlights staat, dan heeft dat automatisch ook een keerzijde. Je moet je voorstellen: dit speelde zich af in een tijd waarin grote stromen vluchtelingen uit Syrië richting Nederland kwamen. Mensen vroegen zich af of ik helemaal gek was geworden om nog meer mensen naar ons land te halen.''

Soms zijn de commentaren ronduit hatelijk. ,,Iemand schreef te hopen dat het vliegtuig met de kinderen van Amran erin zou neerstorten. Dat raakte me wel. Hoe kun je zoiets naars schrijven over een moeder die gewoon haar kinderen wil zien?''

Bloedstollende uren
Amran zelf doet in die spannende weken van de crowdfundingsactie nauwelijks een oog dicht. ,,Maar gestaag werd duidelijk dat het ging lukken. Dat er daadwerkelijk voldoende mensen een bijdrage hadden gedaan, en dat deze zeven kinderen zich konden voorbereiden op hun vlucht naar Nederland.''

In de vroege ochtend van vrijdag 4 maart landt het vliegtuig uit Ethiopië op Schiphol. Lisa: ,,We stonden met z'n allen klaar om het zevental op te wachten: Amran, mijn familie, ikzelf.'' Maar wat volgt, zijn nog eens twee bloedstollende uren. ,,Ze kwamen niet uit het vliegtuig dat geland was, er was op het hele vliegveld geen kind van Amran te bekennen. We wisten echt niet meer waar we het zoeken moesten. Waren ze gestrand in Afrika? Tijdens de tussenstop in Duitsland?''

Nerveus gezoek en getelefoneer volgt; tot de deur van de aankomsthal opengaat en het zevental verschijnt. ,,We hebben nooit echt begrepen wat ze die twee uur na de landing nou hebben uitgespookt, het doet er ook niet meer toe. De kinderen zijn er. Het plan dat eigenlijk onmogelijk leek, was gelukt.''

Quote

Ik zeg: dankjewel voor Lisa. Zij is als familie voor mij

Amran

Ruime eengezinswoning
Negen maanden verder is het inmiddels. Amran heeft haar kleine flatje in Bodegraven kunnen inruilen voor een ruime eengezinswoning in Zoetermeer. De zeven kinderen moesten noodgedwongen maandenlang in het aanmeldcentrum in het Groningse Ter Apel verblijven, maar ook die tijd is voorbij.

De acht wonen samen, de oudere kinderen en Amran zelf volgen inburgeringslessen, de jongsten bezoeken inmiddels de basisschool. Ze oefenen thuis op de bank driftig met de uitspraak van de letters d, b en p. Als de fotograaf een familieportret van het stel wil maken, reageren Yussuf (12) en Ibrahim (11) zoals hun Nederlandse leeftijdsgenootjes: met de armen gevouwen in 'de dab'.

Lisa: ,,Ze moeten het nu verder doen als gezin, en ik geloof dat dat nog een proces wordt met veel hobbels. Alleen al die taal leren... Maar het belangrijkste is gelukt. Ze zijn samen.''

Amran zelf beaamt: ,,Ik zeg: dankjewel voor Lisa. Zij is als familie voor mij.''

Lisa beantwoordt de dankbetuiging met een knikje en verzucht: ,,De kans dat dit hele project zou mislukken, was misschien wel groter dan deze goede afloop. Dat zoveel mensen Amran die goede afloop tóch gunden, maakt dit alles de moeite waard. Ik heb nergens spijt van. Hoeveel energie het ook heeft gekost."

Exclusief

Het beste van het AD