Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
AD columnist Fidan Ekiz. Foto Joost Hoving © Joost Hoving

Vaderdag

ColumnAls kind heb ik mijn vader nooit écht gekend. Een gesloten man, die bijna nooit thuis was. Wanneer wij, de kinderen sliepen, stapte hij 's ochtends vroeg op de fiets naar Verolme, waar hij werkte als lasser. Hij kwam thuis om te eten, deed een dutje en vertrok weer naar de scheepswerf. Ook in de nacht en in het weekend ging hij door. Als hij niet werkte, zat hij in de kroeg. Ik begreep dat nooit. Waarom wilde mijn vader niet thuis bij ons zijn?

Quote

Waarom wilde mijn vader niet thuis bij ons zijn?

De documentaire-serie Veerboot naar Holland die ik samen met Kees Schaap maakte over de migratiegeschiedenis van mijn ouders veranderde alles. Voor het eerst na al die jaren verbrak mijn vader de stilte. Het was zware stress geweest waardoor hij destijds depressief raakte, in een isolement terechtkwam en aan de drank ging. Mijn vader moest zijn gezin met vier kinderen onderhouden én geld sturen naar zijn familie in Turkije. Hij mocht niet falen. Iedereen rekende op hem. Dan was er nog het vieze, zware werk en een echtgenote die zich ongeliefd voelde. Veel migrantengezinnen kwamen onder druk te staan door het statusverlies van de vader. De jonge mannen konden de verantwoordelijkheid niet aan. Ze bezweken onder de druk en de frustratie. Veel huwelijken zijn eraan kapot gegaan.

Elke dag vreesde mijn vader voor ontslag. Ik ook. Ontslag betekende dat het hele gezin terug moest naar Turkije. Ik ging naar school met de angst dat het weleens de laatste dag met mijn vrienden kon zijn. Tijdens het massaontslag bij Verolme in de jaren 80 stonden mijn zus en ik te wachten bij de brievenbus. Met een hamerend hart. Er kwam geen ontslagbrief. We mochten blijven.

Een vriend van mijn vader vertelt in mijn documentaire: ,,Jouw vader zag ik soms eenzaam aan de bar zitten. Verdrietig en alleen. Bang misschien wel. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje, maar niemand sprak erover.''

Mijn vader streed een eenzame strijd zodat wij, zijn kinderen, hier in Nederland een betere toekomst zouden hebben. Hij is mijn held.