Exclusief

Het beste van het AD

In AD+ vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
Paul Groot en Elise Schaap. © RV

Niets is wat het lijkt in Into the Woods

recensieOp het eerste oog lijkt Into the Woods een atypische musical, een voorstelling die spot met de gangbare ingrediënten van het genre.

Into the Woods

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    Luxor Theater (20/2)

Neem nu de opening van de musical van de Amerikaanse componist en tekstdichter Stephen Sondheim. Pontificaal op het podium musiceert een 15-koppig orkest dat - in tegenstelling tot de vaak stuitend opgewekte klanken en vocale bombast  van het gemiddelde zangspel - bijna atonaal klinkt en sterke elementen van Minimal Music bevat.

Als vervolgens de hoofdrolspelers zich voorstellen in bepaald complexe samenzang, waarbij ze gestructureerd door elkaar zingen, staccato, dan weer met sierlijke uithalen in koor, weet de toeschouwer dat het, in dubbel opzicht, geen harmonieus avondje Lion King wordt.

Sondheims musical vertelt het verhaal van een aantal iconische sprookjesfiguren dat, anders dan de volstrekte goedheid die hen in sprookjesboeken wordt toegedicht, breken met hun eeuwige imago van de saaie zuiverheid die immer het kwade overwint.

Quote

Het bos, inderdaad, staat in Into the Woods symbool voor een Hof van Eden annex plantaardig Sodom en Gomorra

Sterker: Roodkapje is een pseudo-ordinair delletje dat vervaarlijk met een mes zwaait en van het rechte pad af dreigt te geraken en Sjaak (die van de Bonestaak) is een eenvoudige van geest, dol op dukaten en een moordenaar bovendien. De archetypische sprookjesprins blijkt een schuinsmarcheerder, die zijn droomprinses Assepoester graag inruilt voor een flinke flirt (of beurt) in het bos.

Het bos, inderdaad, staat in Into the Woods symbool voor een Hof van Eden annex plantaardig Sodom en Gomorra, waarin de slechtste eigenschappen van de mens gedijen, eigenbelang op de eerste plaats komt en solidariteit verkruimelt tot gruis. Kortom, de wereld zoals wij die kennen.

De kinderloze bakker en zijn vrouw - op papier de hoofdpersonen - zijn in elk geval bereid te liegen en te bedriegen om hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Daartoe stelen ze in opdracht van de heks (aanvankelijk een lelijke toverkol, later een semisloerie in sensuele bodystocking met glitter) een aantal kleinoden van de diverse sprookjespersonages.

Maar ook de sprookjeshelden vallen meer dan eens van hun sokkel. Zie eens hoe ze de doodsbange Sjaak schaamteloos willen uitleveren aan de reuzin, die de dood van haar man en de diefstal van de kip met de gouden eieren  komt wreken. Geen voor allen, maar alleen voor jezelf, luidt de moraal van Sondheims grimmige vertelling.

Quote

Scènes zijn verwarrend, absurd, surrealistisch, dan weer lieflijk, bijna het genre parodiërend

Niets is Into the Woods is wat het lijkt en daarin alleen al is musical verfrissend en gedurfd. Scènes zijn verwarrend, absurd, surrealistisch, dan weer lieflijk, bijna het genre parodiërend en komen in de sterke vertaling van Jeremy Baker (die tevens de heerlijke burgermoeder van Sjaak speelt) en de knappe regie van Gijs de Lange mooi samen in een verhaal vol moedwil en misverstand.

Met een cast die er mag zijn: Paul Groot als schmierende boze wolf en komische karikaturale prins van Assepoester, Elise Schaap als het brutaaltje Roodkapje (inclusief pasjes die aan 'Hakkûh op Housemuziek doen denken).

Met René van Kooten als de geliefde van Rapunzel en tevens als uiterst serviele hofmaarschalk en Lone van Roosendaal en Wart Kamps die het bakkerspaar, ook vocaal, in al zijn menselijke onvermogen spelen.

,,Wij zijn kinderen tussen de reuzen, niets meer...' mag in dat opzicht de sleutelzin heten in deze verrassende en uiterst onderhoudende musical.

Intothewoods.nu