Lisanne en Kris.
Volledig scherm
Lisanne en Kris. © Facebook

Break Free is schrijnend, maar zit vol schitterende hommages

ColumnAD-journalist Angela de Jong schrijft twee keer per week een column over wat haar opvalt op televisie.

Volledig scherm
© AD

Een kennis vertelde onlangs opgelucht dat haar dochter terug was uit Zuid-Amerika. Amper volwassen, en dan een paar weken rondtrekken over zo'n gevaarlijk continent. In haar eentje. Ja, die moeder had heel wat onrustige nachten achter de rug. Maar je kunt ze niet tegenhouden, vond ze. Al helemaal niet als je zelf het reisvirus er naar hartenlust hebt ingepompt, door ze op jonge leeftijd een rugzak om te gespen en mee te slepen naar verre oorden.

Ik krijg spontaan buikpijn van zo'n verhaal. Ik word al onrustig van het idee dat de oudste van 9 volgend schooljaar op werkweek gaat. Laat staan dat ik haar (of een van mijn andere kinderen) over een jaar of 10 moet uitzwaaien op Schiphol omdat ze een jaar naar Australië wil. Of Zuid-Amerika. Dan kun je me opvegen. Mijn vaste grap is dat ik mijn onschuldig slapende ukkies nu elke avond influister dat het heel eng is in die contreien en dat ze vooral lekker in de buurt van hun moeder moeten blijven.

Zo'n overbezorgd type als ik kan het nieuwe programma Break Free van BNN op NPO3 dus eigenlijk maar beter mijden. Het zijn portretten van jongeren die op wereldreis gingen, maar niet terugkeerden omdat het onderweg gruwelijke misging. In elke aflevering doen familieleden of vrienden die bewuste reis over, afgewisseld met filmpjes en foto's die de slachtoffers zelf maakten tijdens de trip.

Het is schrijnend om te zien: jonge, sterke, gezonde mensen, net afgestudeerd, nog aan het begin van hun leven, vol plannen voor de toekomst. Blij, onbezorgd, mooi, straalverliefd, onoverwinnelijk, intens gelukkig dat ze hun droom leven. En dan zo abrupt en wreed ingehaald door het noodlot. Afgelopen donderdag draaide het om Lisanne die samen met haar vriendin Kris verdween tijdens een wandeling in de jungle van Panama. Vorige week stond zeezeiler Laurens centraal. Hij bedwong de Atlantische Oceaan maar werd in Puerto Rico geschept door een dronken automobilist. En toch is Break Free een aanrader.

Het zijn schitterende hommages die je aan het denken zetten. Mij in elk geval. Vooral de woorden van de moeders van Lisanne en Laurens beklijven. ,,Vanaf het moment dat ze geboren worden, moeten we ze loslaten. Het enige dat we kunnen doen, is zo goed mogelijk supporten.'' En dat zei de vrouw die alle reden had om haar zoon te smeken níet op zo'n gevaarlijke trip te gaan. Zijn vader was net overleden, zijn vriendinnetje even daarvoor verongelukt tijdens het bergbeklimmen.

De moeder van Lisanne vertelde hoe close ze altijd was met haar dochter. Zelfs naar de supermarkt liepen ze nog innig gearmd. Maar toch geen spoor van spijt of verwijt, aan wie dan ook, dat ze naar Panama ging. ,,Ik vind het ongelofelijk mooi dat ze het gedaan heeft. Ik zou het veel moeilijker gevonden hebben als ze het niet gedaan had en dat we haar dán hadden moeten missen. Ik heb nu gezien dat ze de stap heeft durven zetten.''
Dappere moeders. Wereldmoeders. Voorbeeldmoeders.

Reageren? angela@ad.nl