Volledig scherm
Licht en bloemen voor de vluchtelingen in Kamp van Zeist. Naaflop van de wake werden bloemen aan het hek bevestigd © Mel Boas

125 wakes voor gedetineerde vluchtelingen in Zeist

Het was een triest jubileum: voor de 125ste keer in ruim tien jaar tijd waakten leden van de Raad van Kerken in Zeist en Soest gisteren bij het uitzetcentrum voor vluchtelingen Kamp van Zeist.

Quote

Dit had je natuurlijk niet gewenst, toen we dit begonnen, dat we hier na 125 keer nog zouden staan

Els Brouwer

,,Het is een onrecht! Dat ze hier mensen opsluiten, als ware het gevangenen." Corrien Buurma weet waarom ze er staat deze regenachtige zondag bij het detentiecentrum Kamp van Zeist. Niet per se voor de 125ste keer ('je bent ook wel eens met vakantie'), maar toch bijna altijd.

En zo staan hier nog zo'n zestig mensen. In processie lopen ze richting de metershoge, koude stalen hekken die voor hen gesloten blijven en de uitgeprocedeerde asielzoekers binnenhouden. ,,Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft," zingen ze plechtig. Als om de treurigheid nog meer te benadrukken, begint het vrijwel meteen te regenen om pas weer op te houden als de bijeenkomst voorbij is.

De mensen protesteren, ze waken en ze tonen hun solidariteit elke eerste zondag van de maand met de uitgeprocedeerde asielzoekers. Die zitten opgesloten in Soesterberg om te voorkomen dat ze als illegalen op straat gaan leven of onderduiken bij familie of vrienden.

Mensenrechten
Maar dat is een schandaal, vinden de aanwezigen. ,,Zelfs de Hoge Commissaris van de Raad van Europa zegt dat het indruist tegen één van de belangrijkste mensenrechten: het recht op vrijheid. Maar het beleid is onveranderd en dus staan we hier voor de 125ste keer," houdt Frans van Schaik van de Raad van Kerken in Zeist zijn toehoorders voor. Achter hem gaat het hek alleen open voor bezoekers, om vervolgens met een schrapend geluid onherroepelijk weer dicht te gaan.

Ook Els Brouwer (81), die in 2005 het initiatief nam voor deze maandelijkse wake, is bij deze bijzondere editie van de partij. ,,Dit had je natuurlijk niet gewenst, toen we dit begonnen, dat we hier na 125 keer nog zouden staan," zegt ze terwijl uit de ene speaker nog de tonen van het protestlied 'We shall overcome' klinken. ,,Dat we dat nog steeds moeten zingen. Het is bizar, maar ook hoopvol."

Quote

We blijven komen en we blijven dromen, ook voor de 126e keer

Cor Spithoven

Schipholbrand
De wake werd in het leven geroepen na de dodelijke Schipholbrand op 27 oktober 2005, waarbij elf uitgeprocedeerde asielzoekers om het leven kwamen. ,,We kwamen bij elkaar in de werkgroep van de Raad van Kerken en vroegen ons af 'wat kunnen we doen?'. Ik zei: 'een wake heb je zo georganiseerd'. Tien dagen daarna waren we hier voor het eerst."

Dat ze in Soesterberg wel gewend zijn aan de kerkgangers elke maand, blijkt uit het feit dat gedurende de hele dienst er geen teken van leven komt van de andere kant van het hek. ,,Dit is geen wake voor de vluchteling, maar alleen voor wie gedetineerd is. Die rechteloos opgesloten zitten zonder dat ze iets misdaan hebben. Dat doe je niet," zegt ze fel.

Contact
Dat ruim tien jaar later het beleid alleen maar strenger lijkt te worden, is voor sommigen ontmoedigend. ,,Zeker nu ze ons van binnen niet meer kunnen zien. Sommige mensen komen daarom niet meer, want het heeft toch geen zin, zeggen ze. Maar de mensen binnen weten dat we er zijn. In de kerkdiensten daar wordt het altijd gezegd. En zo heb je toch ergens het gevoel dat je contact hebt."

We blijven komen, zegt ook priester Cor Spithoven. ,,Ook voor de 126ste maal. We blijven dromen, niet alleen voor de mensen hier maar die voor allen waar ook ter wereld die leven onder ellendige omstandigheden."

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht