Volledig scherm
© Thierry Schut

Liefde voor Feyenoord gevat in boek

Voor velen is Feyenoord religie, anderen beschouwen hun clubliefde als een taakstraf. Giel van der Hoeven en Paul Meerman schreven een boek over 'de belangrijkste bijzaak'.

Quote

Amper zes weken oud bezocht ik voor de eerste keer de open dag van de club

Lizzy

Glory Days in de Kuip is de titel van het boek. Als jongen van negen in 1970 raakte Giel van der Hoeven danig onder de indruk van Feyenoord dat de Europa Cup 1 won. ,,Ik kan me daar alles nog van herinneren. Vanaf dat moment was de club van Zuid mijn passie. Feyenoord is voor mij vreugde en verdriet ineen."

Met een vader als Giel was er voor dochter Lizzy geen ontkomen aan. ,,Ik had geen keuze", zegt ze lachend. ,,Toen mijn moeder voor de bevalling in het ziekenhuis lag, zag mijn vader zijn kans schoon en schilderde mijn wiegje rood-wit. Amper zes weken oud bezocht ik voor de eerste keer de open dag van de club. Mijn mooiste Feyenoord-moment was het winnen van de UEFA Cup in 2002. Daar moest ik van huilen."

Bij Feyenoord ontstaan vriendschappen voor het leven. ,,Zo kwam ik twaalf jaar geleden Paul Meerman uit Den Bosch tegen tijdens de open dag," zegt Giel. ,,Het klikte meteen, wij zijn beiden gek van Feyenoord, de Rolling Stones en Bruce Springsteen. Schrijven ook beiden, hij veelal ingezonden brieven naar VI en ik verhalen en gedichten. Zijn dochter heet ook Lizzy. Vorig jaar besloten we een boek te gaan schrijven over dit seizoen. We hadden er vertrouwen in. We hadden net de KNVB-beker gepakt, het team bleef bij elkaar en we hadden goede versterkingen aangetrokken in Jørgensen, Berghuis en Jones."

Partijdigheid
Op de omslag van het boek staat nadrukkelijk 'Parental Advisory, bevat partijdigheid'. ,,We schreven wedstrijdverslagen die uiteraard niet helemaal objectief zijn. Eigenlijk is het een soort jongensboek geworden met onverwachte wendingen. Bijvoorbeeld de voorlaatste wedstrijd; iedereen verwachtte dat we kampioen zouden worden. Wie verwacht nou dat je verliest van je kleine broertje en nog wel met 3-0."

Het schrijfproces verliep op een bijzondere manier. ,,We hebben nooit afspraken met elkaar gemaakt. Soms schreven we gelijktijdig een verslag. Als de adrenaline door ons lijf gierde na winst of verlies tikten we een ruw verhaal. Een paar avonden daarna werkten we dat uit om de verhalen vervolgens tegen elkaar aan te houden en de definitieve versie vast te stellen. Het zijn stuk voor stuk persoonlijke verhalen en het heeft ook even geduurd voordat we besloten het boek uit te geven."