Milaan Sanremo peloton
Volledig scherm
Milaan Sanremo peloton © Foto: SCS/Stefano Sirotti

Finale Milaan - San Remo bij meest spannende uren van het voorjaar

Sommigen zeggen dat Milaan - San Remo saai is. Anderen zeggen weer dat alleen de eerste zes uur van Milaan - San Remo slaapverwekkend zijn. Het zal wel. Een ding staat buiten kijf: de finale van Milaan - San Remo behoort tot de meest spannende wieleruren van het wielervoorjaar.

Door Daan Hakkenberg

In de laatste 20 kilometer heeft elke aanval - en dat zullen er dit jaar ongetwijfeld ook weer veel zijn - kans van slagen. La Primavera staat te boek als de klassieker voor sprinters van de buitencategorie, spurters die na 290 kilometer nog vaart in de benen hebben en een klimmetje over kunnen komen. Maar één welgemikte aanval in de finale kan het sprintersbal zomaar verstoren. Een gaatje van zeven seconden kan genoeg zijn voor eeuwige roem op de Via Roma.

Démare wint in San Remo
Volledig scherm
Démare wint in San Remo © Foto: SCS/Stefano Sirotti

De kans dat de winnaar al voorop fiets als op 50 kilometer voor de streep de eerste drie hellingen aan de Middellandse Zee - Capo Melo, Capo Cevro, Capo Berta - zich aan dienen is nihil. Maar wie 30 kilometer voor het einde - aan de voet van de Cipressa - nog niet heeft ingeschakeld, is te laat. De winnaar van vorig jaar - Arnaud Démare - werd achteraf verweten dat hij hier, tijdens de beklimming van de Cipressa (5,6 kilometer lang, gemiddeld stijgingspercentage 4,1 procent), aan de ploegleidersauto zou hebben gehangen.

Klapstuk

Het absolute klapstuk van de finale de Poggio (3,7 kilometer lang, gemiddeld stijgingspercentage 3,7 procent) ligt 15 kilometer verderop. Aanvallen heeft alleen kans van slagen voor de top bereikt is. In de afdaling het verschil maken is uitgesloten. Zelfs Peter Sagan, algemeen beschouwd als een van de beste dalers van het peloton, vind het te gevaarlijk. ,,In de afdaling van de Poggio kun je niet meer winnen. Te riskant met die bochten van 180 graden en er zijn er meer die goed kunnen dalen. Alleen als je boven op de top al een verschil hebt gemaakt, kan het lukken.’’

Eenmaal beneden is het nog iets meer dan twee kilometer tot aan de streep. En reken maar dat ook daar nog iemand zal proberen aan te vallen. Mocht dat ook niet lukken - de laatste die solo aan de streep kwam van Fabian Cancellara in 2008 - dan wordt zoals de laatste jaren gesprint om de zege.

Noem het maar saai. Het koersverloop in Milaan - San Remo mag voorspelbaar zijn, de winnaar laat zich een stuk moeilijker raden. Daarvoor is de wedstrijd te zwaar en te moeilijk. En die zinderende finale kan niet bestaan zonder die eerste zes uur.

Favorieten

Peter Sagan
Volledig scherm
Peter Sagan © Cor Vos

Peter Sagan
Voorspelbaar? Jazeker. Eentonig? Evenzeer. Maar ook Peter Sagan zelf zegt dat hij tot de favorieten behoort in alle wedstrijden waar hij dit voorjaar start . Volgens Tom Boonen is het de komende weken zaak om een plan te maken om de wereldkampioen te verslaan.

Michael Matthews
Voor Michael Matthews is Milaans – San Remo de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Bij Sunweb de opvolger van de winnaar van twee jaar geleden, John Degenkolb. Werd dat jaar zelf derde. Jaagt na ritzeges in alle grote ronden nu op een klassieker.

Fernando Gaviria
Werd de winst vorig jaar al toegedicht, sloeg alleen in de finale tegen de grond en was ontroostbaar. Beschikt over een team dat de finale voor hem kan openbreken, zoals ze dat ook deden in de Tirreno - Adriatico waar Gaviria een etappe won. Handig om te weten: hij versloeg daar Sagan. Gisteren viel Gaviria bij de verkenning. Daags voor de koers heeft hij een polsblessure opgelopen, maar start naar verwachting gewoon. 

John Degenkolb
Heel vorig seizoen achtervolgd door de horrorcrash op het trainingskramp toen hij met zijn toenmalige Giant-ploeggenoten werd aangereden door automobilist. Liet met ereplaatsen in Parijs-Nice zien dat zijn conditie als vanouds is en weer tot de beste sprinters ter wereld behoort.

Michal Kwiatkowski
Omdat Milaan - San Remo vaak in een sprint wordt beslist, maar niet altijd. Eens in de, zeg, 10 jaar krijgen de aanvallers loon naar werken. Dan moeten het wel aanvallers zijn van de buitencategorie. Mannen als Tim Wellens, Philippe Gilbert of - misschien dit moment nog wel in betere vorm – Michal Kwiatkowski.