Jongeren op het conservatorium in Paramaribo die trots op Jeangu zijn.
Volledig scherm
Jongeren op het conservatorium in Paramaribo die trots op Jeangu zijn. © -

Songfestivalverslaggever Eefje Oomen: Hoe het was om de wereld van Jeangu in Suriname binnen te lopen?

Jeangu MacrooyAD-verslaggeefster Eefje Oomen (49) reisde naar Suriname om zich te verdiepen in de jeugd van Jeangu Macrooy, die Nederland dit jaar op het Songfestival vertegenwoordigt. Hoe? ‘Ik ben een beetje gaan bluffen.’

Hoe ben jij bij het AD Songfestival-verslaggever geworden?
,,Ik ben totaal niet zo’n crack die weet wie er in 1974 op vier is geëindigd, hoor. Maar toen Duncan vorig jaar won – en Nederland dus gastland werd – realiseerde ik me wel meteen dat het heel veel teweeg zou brengen. Ik heb de dag erna, op zondag, dus meteen bij mijn chef gemeld dat ik aan wilde haken bij het team wat hierover zou gaan schrijven. Op de nieuwsdienst van het AD ben ik een van de weinige journalisten zonder specifieke portefeuille. Ik schrijf ook heus wel over nare gebeurtenissen, maar houd als journalist bovenal heel erg van vrolijkheid. De leuke dingen des levens moeten ook in de krant komen, vind ik. We hebben in onze gelederen natuurlijk muziekjournalisten die heel veel over de historie van het Songfestival weten, maar ik zag daarnaast nog veel meer nieuws en verhalen voor me.”

Volledig scherm
© Privebeeld

Voetbalverslaggevers zijn vaak dol op het spelletje. Moet je van het Songfestival houden om er goed over te kunnen schrijven?
,,Natuurlijk moet je het in de basis boeiend vinden. Maar ik vind de meeste onderwerpen sowieso interessant. Het is nog steeds niet mijn soort muziek, maar ik merk wel dat ik het steeds leuker ben gaan vinden om me in het hele circus te verdiepen. Misschien ben ik volgend jaar wel ineens zo’n crack.”

Hoe is het idee ontstaan om naar Suriname te gaan?
,,Het Songfestival spreekt een breed publiek aan en is om die reden een onderwerp dat uitstekend bij het AD past. We besloten bij de krant dus vrij snel dat we hier volledig los op zouden gaan. We wilden al het nieuws dus naar ons toe trekken. Toen collega’s bij het AD als eerste brachten dat Jeangu Macrooy zou worden afgevaardigd, dacht ik al snel: we weten helemaal niets van die jongen, dus alles wat we aan materiaal verzamelen is leuk. Anders dan bijvoorbeeld zo’n Songfestival-keuze als Waylon, die iedereen wel kent. Nog steeds waren er vast veel redenen om niet naar Suriname te gaan – duur, lange reis – maar ik zag meteen de relevantie.”

Hoe groot was de druk om met een goed verhaal terug te komen?
,,Soms ben ik bij dit soort reizen voor vertrek wel zenuwachtig. Ten tijden van het nieuws over die Thaise grotjongens ben ik bijvoorbeeld op de bonnefooi naar Thailand gegaan, terwijl ik wist dat ze niet met de pers mochten praten. En ik ben ook wel eens met lege handen teruggekomen uit Cuba omdat Tanja Nijmeijer alleen maar met de Volkskrant had willen praten. Dit was gelukkig totaal niet zo’n zenuwenklus.”

Want je had in Nederland al genoeg aanknopingspunten?
,,Nou, ik weet inmiddels dat je voor een goed profiel in ieder geval één ingrediënt nodig hebt: familie. Familieleden kennen iemand van jongs af aan; héél anders dan een collega die maar wat obligate dingen mompelt. Ik had begrepen dat Jeangu’s ouders nog in Paramaribo wonen en probeerde via zijn manager met hen in contact te komen. Hij wilde in de media echter langzaam de spanning opbouwen tot het moment dat het liedje uit zou komen en liet aanvankelijk dus weten dat ze op dit moment nergens voor in waren. Op zo’n moment zet ik als journalist mijn tanden er in. Ik ben een beetje gaan bluffen: dat het een fait accompli was dat ik naar Suriname zou gaan en dat we de datum van publicatie later wel zouden afstemmen. Zodoende heb ik alsnog het nummer van de moeder gekregen.”

Volledig scherm
© Privebeeld

Je bleek helaas niet de eerste Nederlandse journalist die door de ouders was ontvangen.
,,Nee, de Latijns-Amerika correspondent van NRC en NOS was al op bezoek geweest. Maar in mijn optiek had zij veel onderwerpen laten liggen. Ik las bijvoorbeeld niets over het feit dat Jeangu in Suriname behoorlijk had geworsteld met zijn coming out en mede daarom naar Nederland was vertrokken. Ik was dus vastberaden om dat onderwerp wel aan te kaarten.”

Want een goed profiel heeft zo’n rafelrandje nodig?
,,Het is net als het tv-programma Het Mooiste Meisje van de Klas; als een heel leven soepeltjes verloopt, heb je gewoon geen verhaal. Geloof me, ik heb in het verleden vaak genoeg slechte profielen geschreven die maar een beetje bleven kabbelen. Je bent als journalist dus ook op zoek naar iets waar het schrijnt. In dit geval wisten we van tevoren dat de worsteling van Jeangu met zijn homoseksualiteit onderdeel van het verhaal moest gaan uitmaken.”

Jeangu's zangdocent in Paramaribo
Volledig scherm
Jeangu's zangdocent in Paramaribo © -

Zat daar voor jou dan ook de meeste journalistieke uitdaging?
,,Ja, ik wist dat ik me in een land zou gaan begeven waar dit niet zomaar een gemakkelijk gespreksonderwerp is. Het was dus een kwestie van aftasten in hoeverre interviewkandidaten zich prettig voelden om erover te praten. Tegelijkertijd had ik bij de ouders zoiets van: ik ga hier net zo lang zitten tot dat we dit besproken hebben.”

Wat ook uitgebreid gebeurde. Voelt dat voor jou dan als een overwinning?
,,Een van de leukste dingen van mijn vak als journalist, is dat je altijd weer verrast wordt. In je hoofd kun je je van tevoren een voorstelling maken van een verhaal, maar in de praktijk zijn mensen altijd anders. In dit geval verwachtte ik een terughoudende moeder die ik met fluwelen handschoenen zou moeten aanpakken. Maar toen we eenmaal bij het hoofdstuk homoseksualiteit belandden, heb ik zitten gieren om haar anekdote hoe ze Jeangu hoogstpersoonlijk had meegesleurd naar een homokroeg om een goede man voor hem te vinden. Het was sowieso een enorm daadkrachtige, leuke vrouw. Van tevoren leek ze op de mail en app niet erg enthousiast, maar eenmaal in Suriname wilde ze alles voor me regelen. Ze ging bijna als een soort producer te keer; ik kreeg het ene na het andere telefoonnummer doorgespeeld.”

Jeangu met tweelingbroer Xillan
Volledig scherm
Jeangu met tweelingbroer Xillan © Privebeeld

Dus je hoefde niet als een soort Derk Bolt in Spoorloos op de deuren te kloppen?
,,Ik heb niet door achtertuinen hoeven sluipen, nee. En toch stuit je altijd weer op verhalen die je niet had verwacht. Bij het oude conservatorium van Jeangu bleken mensen bijvoorbeeld helemaal niet zo blij dat hij in Nederland zo’n succes heeft. Veel muzikale talenten zijn namelijk al vertrokken en Jeangu’s succes zorgt ervoor dat anderen ook weer willen emigreren. De achterblijvers waren dus vrij negatief en terughoudend om met me te spreken. Bij het maken van een profiel raak je soms verstrikt in dat soort zijpaden.”

Camera-journalist Jelle Akerboom & verslaggeefster Eefje Oomen
Volledig scherm
Camera-journalist Jelle Akerboom & verslaggeefster Eefje Oomen © privebeeld

Je had ook een videojournalist mee voor ad.nl. Hoe gaat die samenwerking?
,,Ik ben er inmiddels wel aan gewend dat je als journalist een soort duizendpoot moet zijn. Vroeger ging ik altijd met een fotograaf op pad, tegenwoordig vaak met een cameraman. In beide gevallen beschouw ik het als een team dat samen het karwei moet klaren. Voor elk gesprek spraken we dus door wat we beide nodig hadden voor onze producties. Vaak deed ik dan eerst mijn interview voor het artikel in de krant, en kon camerajournalist Jelle Akerboom daarna nog een paar vragen herhalen op video. Als een onderwerp vervolgens goed op film komt, ben ik net zo blij als hij. Ik realiseer me heel goed dat een online video zomaar een langer leven beschoren kan zijn dan mijn artikel.”

Lees hier het interview van Eefje Oomen met de familie van  Jeangu Macrooy

  1. Lezers steunen krantenbezorgers: “Stroopwafels aan de deur als blijk van waardering”
    Achter de Schermen

    Lezers steunen krantenbe­zor­gers: “Stroopwa­fels aan de deur als blijk van waardering”

    In Nederland staan elke dag 6000 bezorgers bij het krieken van de dag op om de kranten van DPG Media te bezorgen bij de abonnees. Dat klepperen van de brievenbus is in het dagelijks leven voor veel mensen een vaste waarde en een belangrijk onderdeel van hun ochtendritueel. Opstaan, douchen, ontbijten, mét een verse krant. Zo zijn we dat gewend. Nu het coronavirus Nederland heeft lamgelegd, is de rol van de krantenbezorger nóg belangrijker geworden. De krant is voor veel abonnees een anker, een houvast. En alle zeilen worden bijgezet om die ‘huisvriend’ te blijven bezorgen.