VS correspondent Karlijn van Houwelingen thuis aan het werk in de VS
Volledig scherm
VS correspondent Karlijn van Houwelingen thuis aan het werk in de VS © AD

VS-correspondent Karlijn: 'Ik heb vrij vroeg mondkapjes gekocht’

5 vragen aanVan hoofdredactie tot bezorger, ook bij het maken van de krant heeft de coronacrisis voor iedereen gevolgen. Vandaag Karlijn van Houwelingen, correspondent in New York voor deze krant; het nieuwe epicentrum van de pandemie.

Wanneer zag je aankomen dat corona een groot onderwerp zou worden in de VS?

“Begin maart ben ik nog naar Nederland gevlogen, ondermeer omdat mijn Amerikaanse journalistenvisum bij het consulaat in Amsterdam verlengd moest worden. Ik volg natuurlijk het nieuws in Europa – en was dus op de hoogte van de coronacrisis – maar zag niet aankomen dat de grens zo plots dicht zou gaan. Ik had mijn paspoort net op het consulaat achtergelaten toen Trump vrij onverwacht aankondigde voor alle Europeanen de grenzen te sluiten. Ik wilde per se terug naar New York, maar had nog maar anderhalve dag om het land binnen te komen. Dankzij behulpzame ambassademedewerkers heb ik met spoed mijn visum gekregen, en kon ik een van de laatste vluchten boeken. Als journalist wil je zijn waar het nieuws is. Het was duidelijk dat het voorlopig over corona zou gaan.”

Karlijn van Houwelingen (1988) werkte ruim zes jaar als regiojournalist voor AD De Dordtenaar en AD Rivierenland. Na anderhalf jaar op de buitenlandredactie emigreerde ze in 2015 naar New York om Amerikacorrespondent te worden. In januari kwam haar eerste boek uit: Dit is Amerika – over status, macht en sekse in Trumps macholand.

Op welke manier belemmert de coronacrisis je werk als journalist?

“Mijn planning is volledig overhoop gegooid; de presidentsverkiezingen – het grote thema van dit jaar – zijn ineens op een zijspoor beland. Ik merk ook dat ik veel minder op pad ben dan normaal; ik doe de meeste interviews via de telefoon, videogesprekken of social media. Het is behelpen. Maar gelukkig mag is het nog niet verboden om de straat op te gaan. Als correspondent kom ik niet zozeer met primeurs, maar zorg ik voor de duiding en uitleg bij het nieuws. Ik vind het belangrijk dat ik daarvoor voeling met de stad houd. Gisteren zag ik bij een buurtziekenhuis bijvoorbeeld de koelwagens staan waarin alle lichamen worden opgeborgen. Het is goed om dat soort details met eigen ogen te zien.”

Volledig scherm
© AFP

Tijdens deze coronacrisis kun je als journalist terecht komen in het spanningsveld tussen een goed verhaal en je eigen gezondheid. Wat zijn daarin jouw overwegingen?

“Ik voel als correspondent de verantwoordelijkheid en drive om verhalen te brengen, maar mijn eigen gezondheid is natuurlijk ook belangrijk. Ik heb er wel over nagedacht waar mijn grens ligt, maar bekijk dat voorlopig per verhaal. Het helpt dat ik jong en gezond ben; statistisch gezien vallen de risico’s voor mij persoonlijk mee. Toch heb ik vrij vroeg mondkapjes gekocht, met het idee dat ik ze nodig zou kunnen hebben om mijn werk veilig te kunnen blijven doen. En als ik op pad ga, sta ik bewust veel verder van interviewkandidaten af dan normaal. In Amerika zijn gevallen bekend van mensen met ziektesymptomen die gewoon naar hun werk gingen omdat ze geen betaald ziekteverlof hadden, of niet naar de dokter gingen omdat ze niet verzekerd zijn.”

Ben je op een andere manier betrokken bij het nieuws nu het ook het leven van jou en je naasten beïnvloedt?

“Normaal gesproken probeer ik heel neutraal te kijken hoe de politiek met bepaalde thema’s omgaat. Ik ben geen columnist; als correspondent is het niet mijn taak om een mening te hebben. Maar toen Trump maar bleef volhouden dat het allemaal meeviel, merkte ik wel dat het me boos maakte. Hij tweette trots de kijkcijfers van zijn persconferentie, terwijl op 15 minuten fietsen van mijn huis in Queens in het zwaarst getroffen ziekenhuis mensen overlijden voordat ze een bed kunnen krijgen. Die mensen zijn mijn wijkgenoten. Dat raakt mij ook als mens.”

Edwin Winkels, correspondent in Spanje, vertelde dat Nederland in deze periode logischerwijs heel erg op zichzelf is gericht. Herken jij dat?

“In zekere zin is het waar, maar New York spreekt voor Nederlanders zo tot de verbeelding dat lezers toch altijd willen weten wat zich hier afspeelt. Alles is extremer in Amerika, ook tijdens deze coronacrisis komt er een cocktail aan rampzalige elementen samen. Het gekke is dat het als correspondent ook een moment is om te shinen. Ik heb bijvoorbeeld meer werk voor tv gedaan dan normaal. Dat geeft een heel dubbel gevoel. Het is natuurlijk niet waar ik op uit ben, maar in zekere zin profiteer je ook van de ellende.”