Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Shutterstock

Je had het vast niet gedacht, maar dít is het beroep van de toekomst

Wie een beroep zoekt met toekomstperspectief, zit goed in de uitvaartbranche. De behoefte aan nieuwe begrafenisondernemers zal de komende jaren namelijk alleen maar stijgen, blijkt uit onderzoek. Vooral in Limburg en Brabant is de vraag groot.   

Dat de beroepsgroep in de lift zit, komt in de eerste plaats door de vergrijzing. Als er meer mensen sterven, is er meer werk. Waar in 2017 volgens het CBS het aantal sterfgevallen nog 150.027 bedroeg, stijgt dat aantal naar schatting tot ruim 206.000 in 2054. 

Maar ook de veranderde aard van uitvaarten zelf speelt een rol. Nu veel overledenen en dierbaren een uitvaart zo persoonlijk mogelijk willen maken, is het regelen van een begrafenis of crematie geen lopende bandwerk meer. Er is plaats voor verschillende soorten aanbieders, ook in de vorm van eenmanszaken. Waar er in 2007 rond de duizend uitvaartondernemingen waren in Nederland, was dat aantal in 2017 hierdoor al bijna verdubbeld naar 1900. 

Volgens onderzoek van Offerte.nl naar de uitvaartbranche hebben begrafenisondernemers in Limburg en Brabant het meeste werk, waar het aantal sterfgevallen per ondernemer nu het hoogst en het op-één-na-hoogst is. In Utrecht is de situatie het minst gunstig voor starters: daar is het aantal sterfgevallen per begrafenisondernemer het laagst. 

Begrafenisondernemer is nou niet echt een doorsnee beroep. ,,Het is inderdaad niet iets waar je als kind van denkt ‘ja dat wil ik later worden’’, zegt Lucia Westerlink (47) uit Amsterdam. Ze stapte acht jaar geleden over naar de uitvaartverzorging. ,,Ik werkte als secretaresse, maar werd na bezuinigingen ontslagen. Dat was me al een paar keer overkomen. Verder in dat beroep wilde ik eigenlijk niet meer. Ik haalde er geen voldoening uit.’’

Emotionele steun

Volledig scherm
Uitvaartverzorger Lucia Westerlink © privéarchief

Bij een uitvaart kwam een nieuwe mogelijkheid op haar pad. ,,Het was de begrafenis van de vader van een vriendin. Ik merkte dat ik me thuis voelde in die setting - ik ben nooit bang geweest voor de dood - en het leek me mooi om er op zo'n manier voor iemand te kunnen zijn.’’ Na enkele jaren in opleiding en in dienst bij anderen om ervaring op te doen, begon ze haar eigen bedrijf. ,,Een begrafenisondernemer regelt praktische zaken, en dat is fijn, maar dat kan iedereen. Je moet naasten ook emotionele steun kunnen bieden. Ik help hen door hen verdriet heen om het afscheid te regelen dat zij echt willen.’’  

Haar werk begint soms al als iemand nog leeft. ,,Samen bespreken we de wensen. Iemand heeft zo de uitvaart die hij of zij echt wil, en je ontzorgt de nabestaanden. Die hebben het na het overlijden al moeilijk genoeg, dan wil je je niet zorgen hoeven maken over iets als de muziek bij de uitvaart.’’

De dood is vaak nog een taboe-onderwerp, merkt ze. ,,In mijn eigen familie - ik ben van Indische afkomst - werd er ook nooit over gesproken. De dood is iets engs waar je het niet over hebt. Maar ik zie dat helemaal niet zo. De dood hoort bij het leven en mag daarom ook gevierd worden.’’ Een mening die steeds meer mensen met haar delen, blijkt uit recent onderzoek. ,,Ieder heeft zijn eigen wensen. Ze willen het kleinschalig bij hen thuis, of willen juist een grote plechtigheid. Het kan allemaal. Ik krijg soms bijzondere verzoeken, echt leuke ideeën. Zo had ik laatst een uitvaart op het strand.’’ 

Zelf rustig blijven

Als begrafenisondernemer krijg je te maken met heftige emoties. Valt het werk haar nooit zwaar? ,,Ik heb mezelf moeten aanleren dingen niet mee te nemen naar mijn eigen leven. Als ik bij een familie ben, stap ik in hun wereld, maar daarna laat ik het achter me. Zelf rustig blijven en mensen op hun gemak stellen is iets wat ik altijd goed heb gekund. Dat komt in mijn werk goed van pas.’’ 

Westerlink begrijpt dat haar werk niet voor iedereen is. ,,Als mensen horen wat ik doe, zeggen ze soms: ‘O, dat zou ik niet kunnen’. Dat is toch alleen maar goed, want zij zijn anders dan ik ben. Ik zou echt niet meer op kantoor kunnen zitten. ’’

Dat er door de groeiende vergrijzing meer kansen zijn voor nieuwe begrafenisondernemers herkent zij echter niet. ,,Het kan kloppen dat er meer mensen gaan overlijden, maar er zijn in mijn werkgebied ook heel veel begrafenisondernemers, en er komen er ieder jaar meer bij.’’ Ga dit beroep niet in met de hoop op gouden bergen, adviseert ze geïnteresseerden. ,,Als ik niet zo impulsief geweest was en eerst een marktonderzoek had gedaan, had ik dit beroep niet gekozen. De opleiding is best duur, en ik heb het zeker in het begin heel moeilijk gehad om genoeg opdrachten te vinden. Je moet dit werk ook niet willen doen voor het geld. Je gaat er niet rijk van worden, en met die instelling doe je de mensen en jezelf tekort.’’

Maar spijt van haar keuze heeft Westerlink zeker niet. ,,Dat ik in dit beroep ben beland, heeft volgens mij zo moeten zijn. Ik doe dit werk met hart en ziel. Iemand helpen bij zijn laatste reis blijft voor mij het mooiste wat er bestaat.’’

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief!