Volledig scherm
Niek Druijff en zijn vrouw Rianne (42) en hun kinderen Jan (8), Marius (6) en Koen (4). © Privé archief

‘Mijn vrouw werkt, ik doe de kinderen. Zij doet haar best, en ik de rest zeg maar’

De huismanNiek Druijff (42) verruilt het Nederlandse platteland voor Singapore. Als huisman tussen de expats schrijft hij wekelijks over zijn verbazingen. Vandaag aflevering 1: stoppen met werken.

Ik vertrek. Naar Singapore. Op het graf van mijn moeder staat een spelfout. We hebben een ‘e’ voor een ‘i’ verwisseld. Of andersom, dat weet ik niet meer. Een boze tante moest ons erop wijzen. Mijn broer en ik hebben het maar zo gelaten. De dag van de begrafenis was een grijze dag in januari. Ik herinner me mijn koude tenen en de modder nog. Toen de kist langzaam naast het graf van mijn vader zakte, die bijna twintig jaar geleden al overleed, verdween de laatste reden om het niet te doen: verhuizen naar het buitenland. Mijn moeder was verlost van haar kanker en in de miezerregen dacht ik: ik wil hier eigenlijk wel weg.

Mijn vrouw werkt voor een groot Amerikaans bedrijf en stond al een poosje opgelijnd om een functie in het buitenland te gaan vervullen. Onze drie kinderen zijn allemaal nog onder de acht dus toen wij een paar weken na de begrafenis te horen kregen dat het bedrijf haar in Singapore nodig had, was er weinig meer dat ons tegenhield.

Quote

‘Ach, meneer is een dagje vrij?’, hoor ik zeker nog elke week als ik met de kinderen boodschap­pen doe

Niek Druijff

Ik Vertrek

Wij zijn dus, zoals dat heet, expats geworden. Niet te verwarren met de mensen uit het programma Ik Vertrek, waar men, veel meer dan wij nog, de sprong in het diepe maakt. Nee, expat zijn is klein bier daarmee vergeleken. Alles wordt geregeld, je huisraad ingepakt en je hoeft je niet af te vragen of ‘de vergunningen wel rond zijn’. Je geeft de achterblijvers een dikke kus en stapt op het vliegtuig.

Volledig scherm
Niek Druijff. © Privé archief

Mijn leven zal niet veel veranderen. Na de geboorte van ons eerste kind was ik al gestopt met werken. Inclusief het overlijden van mijn vader had ik te veel voorbeelden van mensen om me heen die jong doodgingen. Stuk voor stuk mannen en allemaal spijt op hun sterfbed dat ze zo weinig tijd met de kinderen doorbrachten en zoveel gewerkt hadden. Ik had de mogelijkheid om dat anders te doen en gaf mijn baan op. Mijn vrouw kon zich volledig richten op haar werk, en ik op het huishouden en kinderen. Zij doet haar best, en ik de rest zeg maar. Ach, wat wordt er wat af gejubeld over dit model in de vrouwenbladen. Maar de realiteit is anders. ‘Ach, meneer is een dagje vrij?’, hoor ik zeker nog elke week als ik met de kinderen boodschappen doe.

Het is nu twee jaar geleden dat we aan het graf stonden. Tijd om het op te schrijven. Vanaf nu elke week hier op deze plek.

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief