Nieuwvener Tom (23) scheurt straks in zonneauto op WK Zonneracen in Australië

VideoTom Salden (23) uit Nieuwveen bouwt met zijn Vattenfall Solar Team een zonneauto waarmee het team meedoet aan het WK Zonneracen in Australië. Salden is één van de drie coureurs. Op het circuit in Zandvoort reed hij voor het eerst. Een impressie.

Nu eens géén ronkende motoren, piepende banden of dampende rookgordijnen. Deze woensdag is het circuit in Zandvoort, waar afgelopen weekend Max Verstappen nog mensenmassa’s lokte naar de Jumbo Racedagen, het domein van het Vattenfall Solar Team van de TU Delft.

Dat zestienkoppige team, met studenten die opleidingen als elektro- of lucht- en ruimtevaarttechniek volgen, bouwt zelf een zonneauto. Met maar één doel: de titel prolongeren bij de World Solar Challenge in Australië. Er zijn er drie aangewezen die de NunaX, de auto op zonne-energie, gaan besturen in Australië. Nieuwvener Tom Salden (23) is één van de coureurs.

Vandaag is meer dan een testdag op ‘s lands beroemdste circui aan de Burgemeester van Alphenstraat. Het gáát ook ergens om. Alle drie rijden een tijdrit. Wie wint, mag straks de kwalificatie rijden, om daar een goede startpositie voor de zonnewagen af te dwingen.

Ballast

Volledig scherm
Tom Salden aan het werk © Fred Leeflang

Maar eerst wordt de auto nog even getest. Dat is nu nog de Nuna 9s, want de X is nog niet klaar. Ook houdt oud-formule 1-coureur Giedo van der Garde een praatje, over de valkuilen van het parcours dat hij op zijn duimpje kent. Dan worden de drie coureurs gewogen. Ze krijgen de nodige ballast mee, zodat ze precies 80 kilo wegen. De auto is gebouwd om precies dat gewicht aan te kunnen.

Salden, niet lang en vrij mager, is dan ook gekozen vanwege zijn gewicht en lengte. ,,Hoe kleiner de auto, hoe kleiner de weerstand en hoe lager het energieverbruik”, zegt oud-coureur Tim van Leeuwen (26), die met het team twee keer wereldkampioen werd in Australië. “De luchtweerstand van deze auto is even groot als die van een zijspiegel van een Ford-bestelbusje.”

Nieuwvener Salden mag, na een paar opwarmrondjes, de grote ronde rijden. Hij zoeft geruisloos over de baan, neemt de bochten soepel en tikt af en toe de 120 kilometer per uur, een topsnelheid voor zonneautobegrippen, aan. “Ik voel me goed”, roept hij door de verbinding naar de mission control-auto die achter hem rijdt.

Wolkenveldje

Die auto is het brein van de zonne-auto. Hier wordt de strategie bepaald, de coureur gecoacht en naar satellietbeelden getuurd. Want elk wolkje of elk zuchtje wind is belangrijk voor de aerodynamische bolide van slechts 140 kilo. Is er volle zon, betekent dat: plankgas. Een wolkenveldje? Doe maar even rustig met de energie.

Nadat ze alle drie het circuit hebben bedwongen, komt Salden als winnaar uit de bus. Hij mag dus de kwalificatie rijden. Niet alleen was hij het snelst, maar hij was ook stressbestendig en communiceerde duidelijk met de ‘ploegwagen’, aldus het team. Die factoren zijn immers net zo belangrijk.

De oud-leerling van het Alphense Scala College kan zijn borst kleddernat maken voor het Australische avontuur. Hij moet tijdens het WK uren achtereenvolgens op rechte wegen dwars door de woestijn rijden. En dat opgevouwen in een minuscule cockpit. Dat blijkt wel als ex-coureur Van der Garde na afloop voor de show een ritje in de zonneauto tracht te maken. Hij komt er met moeite in, maar stapt al snel weer uit. “Ik zit helemaal krom”, zegt hij.

Volledig scherm
Tom Salden © United Photos

Niet alleen de geringe grootte van de cockpit is een obstakel. Het wordt heet, Down Under. Héél heet. De temperatuur kan oplopen tot vijftig graden. Water drinken gaat, maar door een rietje of slurf, want even het stuur loslaten om een slok te nemen is geen optie. Met name in het zuiden kan een straffe zijwind de NunaX namelijk van de weg blazen.

Er is ook een gaatje onder de stoel. Niet voor een boodschap, zegt Sarah Bennink Bolt, een andere oud-kampioene, rondom de pitboxen van Zandvoort, waar de banden van de wagen worden verwisseld en waar ie van rijder wisselt. “Dat gaatje is er puur om het zweet weg te laten lekken. Plassen hoeft niet, want je verliest in drie uur vier liter vocht.” Vorige teams zaten, naast talloze computersimulaties, drie uur in de sauna sudoku’s te maken om zo de concentratie onder loeihete temperaturen te trainen. “Sommige coureurs hebben behoefte om continu te praten. Soms zingen we liedjes vanuit de mission control-auto”, zegt Van Leeuwen. “En soms geef je de coureur een tussenstand. Als je meldt dat we zijn uitgelopen op concurrenten, dan geeft dat weer een boost.”

Uitlopen op concurrenten is de TU Delft bepaald niet vreemd op Oceanische bodem. De universiteit kan bogen op een flinke palmares. Sinds 2001 deed het aan alle negen edities van het tweejaarlijkse WK mee. Het won zeven keer. “Maar als je dit team vraagt of ze niet verzadigd zijn, word je voor gek verklaard. Het is juist een grote uitdaging om hun voorgangers te evenaren”, zegt Robert Portier, oudcorrespondent voor de NOS van Australië en als pr-man verbonden aan het team.

Breekbaar

Na Saldens rit is het racegeweld ten einde. Salden heeft, nadat hij zijn van Nieuwveen naar Zandvoort meegereisde ouders even heeft gesproken, tijd voor een praatje. “Ik vind het best een eer dat ik mag rijden in Australië”, zegt hij. Na zijn tijd op het Scala College aan de Sacharovlaan ging hij op een kamer in Delft. Daar volgde hij de bachelor elektrotechniek. Daarna heeft hij een jaar vrijaf genomen om zich volledig toe te leggen op het Solar Team. “Ik had al gehoord dat TU Delft van dit soort dreamteams had. Toen dacht ik: ik ga solliciteren. Ik werd snel aangenomen.” Zijn functie: elektrisch ontwerper. In die rol heeft Salden zich de laatste maanden beziggehouden met het zonnepaneel op de nieuwe, nog strikt geheime NunaX. Dat deed hij samen met Elke Salzmann (25) uit Abcoude. Salden: “Wij kregen losse cellen binnen. Die zijn heel breekbaar, het is heel secuur werk.” Na zijn avontuur gaat de twintiger een master elektrotechniek volgen.

Rottende karkassen

Maar eerst het WK. In juni of juli is de gloednieuwe auto klaar. Het Solar Team vertrekt dan eind augustus, ruim een maand voor de start, naar Australië. Daar zal het, omgekeerd, het parcours verkennen en de tactieken verder aanscherpen. Allemaal om in oktober te excelleren. In vijf dagen doorkruisen ze het hele land.

Naast de mission control-auto zijn er nog meer auto’s die meerijden. Zo is er een ‘scout’ die soms kilometers voorop rijdt om te weg te verkennen. “Om de dode kangoeroes van de weg te scheppen. Dat zijn soms rottende karkassen”, zegt Portier. De ritten duren van acht uur ‘s ochtends tot vijf uur ‘s middags. Daarna kampeert de colonne in het wild en wint het zonnepaneel, zolang de zon nog schijnt, de nodige energie. Eten wordt verzorgd, maar er is geen sanitair. Maar eenmaal in het zuidelijke Adelaide wacht een ijskoude duik in een grote fontein.

✉ Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Alphen en omstreken?
Schrijf je hier in!

 WhatsApp ons!

Heb jij een nieuwstip of opmerking? Stuur ons een bericht op 06-52470195