Volledig scherm
Suzan en Taha Alkanbar. © Nico Brons

'Amersfoorters zijn bijzonder'

De terugkeerHet waren niet meer dan zeven weken die 93 vluchtelingen uit Syrië en Eritrea een jaar geleden doorbrachten in de Amersfoortse crisisopvang. Toch zorgde het voor een blijvende band met de stad en haar bevolking . De meesten keren er dan ook terug als statushouder. Vandaag: het gehalveerde gezin Alkanbar.

Paspoort
‘Hier een leven opbouwen’

Naam: Taha Alkanbar (62) en zijn dochter Suzan (19).

Gevlucht uit: Aleppo in Syrië. Echtgenote Sarap (55) en zoon Tarik (22) bleven achter in een Turks vluchtelingenkamp. In Nederland sinds: september 2015. Vader en dochter verbleven achtereenvolgens in Ter Apel, Geleen, Amersfoort, Zeist, Overloon, Gilze en Rijen en nu in Hoevelaken.

Toekomst: hereniging van het gezin en woonruimte betrekken in Amersfoort, waarschijnlijk volgend jaar. Taha hoopt ooit nog terug te keren naar zijn geboortegrond. Suzan wil studeren en hier een leven opbouwen.

Als het gemis van zijn vrouw en zoon en de heimwee naar zijn geliefde Aleppo hem te veel worden, pakt Taha Alkanbar de fiets. 

Op de lange tochten die hij maakt verwaaien de verdrietige gedachten over het vlakke polderland. Eenmaal terug kan hij weer de vader zijn die dochter Suzan met haar 19 jaar nog zo hard nodig heeft.

Fietsen
Fietsen helpt, zegt de beminnelijke Syriër, terwijl zijn zachte ogen een tikje oplichten. ,,In Syrië is het alleen iets wat kinderen doen. Volwassenen fietsen niet, omdat het bijna nergens vlak is. Ik heb al veel gezien van Nederland. Toen we in de opvang in Overloon zaten, ben ik naar Arnhem, Leiden, Den Haag en Nijmegen gefietst. Nu rijd ik veel door Amersfoort en door de omgeving, want we blijven gelukkig hier.''

Suzan vertaalt de vragen aan haar vader in het Arabisch en antwoordt zelf in vlot Engels. Ze is opgetogen over de toekenning van woonruimte in Amersfoort. ,,We hebben veel vrienden en mensen die ons helpen in de stad. De vrijwilligers uit de sporthal (Schuilenburg, red.) en de Annemaschool hebben steeds contact gehouden met onze groep. Ook toen we ver weg zaten in Gilze en Rijen en Overloon bleven ze langskomen. Er was altijd wel iemand, als je het nodig had. Ze hebben ons met zó veel dingen geholpen en dat blijven ze doen. Ik weet wel dat in Nederland niet iedereen op ons zit te wachten, maar Amersfoorters zijn bijzondere mensen.''

Quote

De overtocht was heel duur. We hadden niet meer geld dan voor twee mensen

Taha Alkanbar (62)

Hereniging
Nog meer dan naar de flat die ze binnenkort krijgen toegewezen in de stad, kijken vader en dochter uit naar het snel naderende moment dat het gezin wordt herenigd. Dat hij zijn vrouw en zoon achter moest laten in Turkije was een vreselijke beslissing, vindt Taha nog steeds. ,,De overtocht was heel duur. We hadden niet meer geld dan voor twee mensen. Voor mijn vrouw was het ook te gevaarlijk geweest. Zo'n keuze wil niemand maken, maar het moest.''

De eerste opdracht die Taha en Suzan zichzelf stellen als statushouders, is het leren van de taal. Zodra ze het Nederlandse machtig is, wil Suzan een opleiding volgen in de ict. Haar toekomst ligt hier, zegt ze. ,,Ik ga heel hard mijn best doen met studeren en daarna met het vinden van een baan. Trouwen en een gezin, dat kan later nog.''

Taha wil niet ondankbaar lijken, hij is Nederland veel verschuldigd, vindt hij, maar hoopt diep van binnen ooit terug te keren naar Syrië. ,,Als de oorlog voorbij is en we kunnen er weer veilig leven, dan wil ik terug naar mijn land. Ik weet niet of ik dat meemaak. Nu ga ik eerst iets terugdoen voor jullie geweldige land.''

In samenwerking met indebuurt Amersfoort